Botterboy

(Elburg 16 januari 2010). Voor het derde jaar op rij een bezoekje gebracht aan de Ruilbeurs van de Elburger Botterstichting. Dit is de eerste activiteit in het nieuwe botterseizoen. Deze beurs, of eigenlijk gewoon een nieuwsjaarsbijeenkomst is mijn indruk, wordt gehouden op de oude werf. Maar …, de nieuwe werf is in aanbouw en daar mocht je nu ook even een kijkje nemen. Ik ben al een paar maanden niet meer in Elburg geweest en ik was dus aangenaam verrast hoe ver de bouw van de nieuwe werf al is. Vele handen maken licht werk, maar ik denk eerder met vele handen kun je veel werk aan.

We nemen een kijkje in het toekomstig museum van de botterstichting en ja hoor Teunie stelt de meest ultieme vraag: hebben jullie ook restjes hout? Kan ze weer handig gebruiken in de klas. De kinderen timmeren er dan weer van alles van. Hans van der Pol geeft zijn kaartje en zal tegen de jongens zeggen dat ze het bewaren en dan mag Teunie het wel een keer komen ophalen. Zo ook dat weer geregeld.

Dan even naar de werf. We eten een lekker visje (gerookte rode poon) en maken een praatje hier en daar. Ook nog even in de werkplaats en daar is het een gezellige drukte. De plaatselijke band speelt nog een paar liedjes op de trompetten. Teunie drinkt nog een kopje echt hete chocolademelk en dan gaan we er al weer van tussen.

Het stelt eigenlijk niet echt iets voor die ruilbeurs, maar het is toch elk jaar weer gezellig om er even naar toe te gaan. Tot volgend jaar.

Een paar foto’s

Terwijl we nu genieten van de winter, ben ik voor het eerst van mijn leven al heel vroeg bezig met het boeken van een zomervakantie. Dit jaar zijn we twee keer op zeilvakantie geweest (Zeeland en Waddenzee) en nu wagen we de stap naar Griekenland. We gaan van 17 juli tm 31 juli 2010 zeilen voor de kust van het eiland Lefkas. Ik heb er nu al zin aan. Gemiddeld is het 28 graden en het water zo’n 24 graden. Het water is kraakhelder en er bestaat een mogelijkheid dat er tijdens het zeilen dolfijnen met je meezwemmen. Dat lijkt me zo geweldig. We gaan met het gezin. Waarschijnlijk de laatste keer dat we zo met elkaar op vakantie kunnen.

We huren een bavaria 42 cruiser. Een geweldig schip en van alle gemakken voorzien.

(Zaterdag 28 november. Scheveningen (Foto’s Ciske de Rat)).Vandaag naar één van de laatste voorstellingen van Ciske de Rat in het Circustheater in Scheveningen. Zondag 29 november is het allerlaatste optreden. We hebben kaartjes voor de zaterdagmiddag Matinee voorstelling.

Het weer is redelijk. Ik heb even gekeken bij buienradar en de vooruitzichten zijn goed. Dus met Floris en Teunie in de auto naar Scheveningen. Het is wel druk op de weg, maar we rijden vlot door en we zijn rond half één uur in Scheveningen. Zelfs in de parkeergarage is het rustig. We halen onze kaartjes vast op. Scheelt straks weer een wachtrij sessie. Om kwart over één lopen we dan de trap op naar de boulevard. De wind is stevig. De golven zijn onstuimig. Wat lekker toch om ze even uit te waaien. Zo nu en dan wakkert de wind iets aan en dan komt er een complete zandstorm op ons af. Jammer dat je dat niet goed op de foto kunt vastleggen, maar het is prachtig gezicht dat zand ze stuivend over het strand.

Omdat we nog niet gegeten hebben gaan we even in een restaurantje zitten. Wij bestellen een Scheveningslunchje (vissoep met een broodje). Floris natuurlijk een grote pannenkoek.

We ruilen even de strandschoenen voor de nette schoenen en dan naar de musical. Het is al gezellig druk en wij zoeken onze ingang op. We zitten in de buitenste ring precies voor het podium. We hebben een mooi uitzicht. Om kwart over drie begint de voorstelling dan echt. Het verhaal zit leuk in elkaar. Als Ciske de Rat aan het begin van de Tweede Wereldoorlog opgeroepen wordt, komt hij zijn meester weer tegen. De meester heeft natuurlijk weer een leidinggevende functie in het leger. Ciske is gewoon de soldaat. Er wordt dan teruggekeken naar het verleden van Ciske en ook het verleden van de meester komt aan bod. Leuk is ook dat heden en verleden tegelijkertijd op het podium zich afspelen. Links de klas en rechts de slaapzaal in de kazerne en de meester wandelt van het heden naar het verleden en weer terug. Ook treden de oude en jonge Ciske soms samen op. Alles natuurlijk voorzien van leuke liedjes. De plotselinge dood van de moeder van Ciske maakt toch wel de meeste indruk op Floris. Zo uit het niets vliegt er een mes door de lucht en treft het de moeder recht in de halsslagader. Veel bloed en veel musicaal lawaai. In de pauze is Floris nog onder de indruk. Het lijkt dan in het tweede deel niet goed af te lopen met Ciske in de oorlog. Hij wordt getroffen en lijkt de dood in de ogen te kijken. Maar het komt allemaal weer goed. Eind goed al goed. Een amuletje, ooit gekregen van de priester in het kindertehuis, redt het het leven. De kogel die anders door zijn hart zou zijn gegaan werd nu afgeketst op het amulet. Wat een prachtig einde.

De voorstelling eindigt om half zeven. Een hele zit zo vanaf half drie, maar het was de moeite waard. We halen de jassen op, betalen de parkeerkaart en rijden in anderhalf uur weer lekker terug naar ons kleine dorpje op de Veluwe. Floris praat nog honderd uit in de auto. Weer een leuke zaterdag. (Foto’s Ciske de Rat)

Botter onder kleed. Voor de winter hebben we een heel mooi dik en erg zwaar winterkleed voor over de gehele botter. Is echt een behoud voor de botter. De botter blijft tenslotte de hele winter in het water en er zal weer veel water en als het meezit sneeuw uit de lucht vallen. Nu blijft dat lekker allemaal buiten. Ander voordeel is dat er nu een mooie werkruimte ontstaat waar we nog wat aan het onderhoud van de botter kunnen doen. Klein kacheltje onder het kleed en voordat je het weet heb je het weer warm.

De botter ligt voor een kleine reparatie in Spakenburg. Vandaag moet hij weer terug naar Elburg en dat zal ook direct de laatste keer zijn van dit zeilseizoen. Karel en ik gaan eerst met de trein naar Nijkerk. Daar worden we opgehaald.

Het weer is goed. Er staat een mooi windje. Tot aan de sluis van Nijkerk moeten we helaas varen op de motor, omdat we de wind pal tegen hebben.

Na de sluis de zeilen erop en de motor lekker uit. We lopen zo’n 6 á 7 knopen met halve wind. Rond een uur of twee passeren we het aquaduct van Harderwijk. Dan verder richting Elburg. Ook nu zit ons het nog qua wind er mee. De wind wordt iets wisselvalliger, maar het blijft toch lekker gaan.

Bij de eilandjes bij Nunspeet moeten we een keer of twee overstag. We hebben dan toch een beetje last van die eilandjes. Maar dat is niet anders. Uiteindelijk zeilen we tot bijna aan de brug bij Elburg. Omdat dit toch het laatste tochtje is met de botter halen we de zeilen er nu ook echt af. De motor aan en Karel stuurt de botter onder de brug door en richting de ligplaats bij de nieuwe botterwerf in aanbouw.

Soms kom je ongewild in het nieuws.

Kleine correctie: Karel heeft zijn kuitbeen gebroken en niet zijn enkel.

Vandaag word ik om kwart over zeven wakker. Het regent een beetje. Een kleine teleurstelling maakt zich van mij meester. Er was eigenlijk geen regen voorspeld, maar goed het is niet anders. ik moet even naar het toiletgebouw en als ik terugkom duik ik nog even lekker de slaapzak in. Om negen word ik dan voor de tweede keer wakker. De regen is ondertussen weggetrokken en er schijnt een mooi zonnetje. Dat is precies wat we nodig hebben.

We genieten van ons ontbijt en drinken dan lekker een bakje koffie. Vanaf een uur of tien begint het dan langzaamaan drukker te worden in en rond de haven. De eerste botters varen al weg met de gaste. We varen met maximaal 12 mensen een tochtje van iets minder dan een uur. We gaan de haven uit, varen dan naar het einde van de strekdam, draaien dan om en varen dan op de fok richting Elburg terug. Zo varen we in totaal met 2 betaalde groepen en 2 keer met familie en bekenden.

Om zeven uur melden we ons bij “De Haas” voor het schipperdiner. Ook een traditie ondertussen. We krijgen weer een overheerlijk soepje en een lekker visje met groente, aardappeltjes, patat, rauwkost en appelmoes (jaja) en als toetje een bakje met ijs. Wat een luxe. Na wat toespraakjes, het ophalen van het geld, gaan we weer terug naar huis en zijn de drie botterdagen in Elburg weer voorbij. Elburg is voor ons de afsluiting van het seizoen.

Vrijdag 11 september. Vroeger een gewone dag. Nu toch een dag met een randje. Ik ben om half acht wakker en we gaan om acht uur naar “Het Blinde Peerd” voor het schippersontbijt. In de enorme hal komen alle deelnemende bedrijven en de schippers bij elkaar.

Ik eet een dubbele boterham spek met ei en drink een lekker vers kopje jus-de-orange. Daarna een lekker bakje koffie. We zoeken onze tafel op en komen dan tot de ontdekking dat er zometeen 19 mensen op de botter komen. Dat vinden we toch echt wel veel en geven dat aan bij de ‘baas’ van ons bedrijf. Hij zegt dat hij iets zal regelen en dat doet ie dan ook.

Om half tien is iedereen aan boord en vaar ik de haven van Elburg uit. Het is natuurlijk echt druk en we doen dan ook behoorlijk voorzichtig. Als de brug van Elburg open gaat, gaan er zo’n 25 botters achter elkaar aan onder de brug door. Er is afgesproken met de brugwachter dat we in 2 groepen van 25 botters door de brug gaan. Dan heeft het verkeer er zo min mogelijk last van.

Er staat een leuk windje uit het noorden en dat betekent dat we op het zeil richting het startveld kunnen varen. We hijsen de zeilen (fok en grootzeil) en dan de motor uit. Ook nu weer, net als elk jaar, valt het iemand op hoe rustig het zeilen dan is.

Om half twaalf komen we in het startveld aan en zoeken ons plekje op. We hebben startnummer 46 ergens middenin het veld. Niet een supergoede plek, maar ook niet slecht. Als alles meezit zeilen we zo de eerste boei bij Bremerberg aan. We gooien het anker uit. Het gaat niet helemaal goed. Het anker pakt niet en dus drijven we langzaam weg van ons startnummer. Maar omdat het niet hard waait is dat niet echt een probleem.

Dan valt het startschot. We hijsen in een moordend tempo het grootzeil en daarna de fok en we zijn onderweg. We liggen goed. We hebben direct de vaart er in. Boven piereiland ligt een ondiep deel. Wij moeten overstag en varen richting de dijk van de polder. We hebben de zeilen over bakboord waardoor er toch een aantal botters voor ons moeten wijken. Voor de dijk overstag en dan kunnen we richting de eerste boei varen. We halen al een paar botters in. We hebben het gevoel dat we behoorlijk achterin het veld liggen. Er doen zo’n 57 botters mee. Voor ons gevoel liggen we ergens tussen de 20ste en 30ste plek. Nadat we de eerste boei over stuurboord gerond hebben gaan we voor de wind richting het eiland. We varen tussen de eilanden door en achter het eiland valt de wind een beetje weg. Toch komen we er goed achter weg. Dan richting de tweede boei. We halen nog een aantal botters in en bij de tweede boei liggen we toch echt beter in het veld. Bij de derde boei liggen we weer beter en we krijgen helemaal het gevoel dat we aan een inhaalrace begonnen zijn. Ook nu halen we weer een paar botters in maar jammer genoeg de EB65 niet. Die finisht 2 plaatsen boven ons. Wij eindigen op de 21ste plek, de EB65 op de 19e plek. Had de finishlijn iets verderop gelegen, dan hadden we hem ingehaald. Maar goed, gezien de slechte start toch nog 21ste. We zijn tevreden. De groep aan boord vond het leuk en daar gaat het toch om. Het gaat erom dat je met de groep een leuke dag hebt.

Bij Bremerberg strijken we de zeilen en varen op de motor terug naar Elburg, waar we rond vijf uur aankomen. Om half zes is de prijsuitreiking in "Het Blinde Peerd”. We halen onze herinneringsmedaille op en dan terug naar de botter. We ruimen nog wat op. Kletsen nog wat na en daarmee kijken we terug op een leuke bedrijvenwedstrijddag.

Traditiegetrouw varen we op donderdagavond met zo’n 50 botters en aken in kiellinie de haven van Elburg in. Op de botter heel veel familie en bekenden en daar weer bekenden van. Het is gezellig. Iedereen neemt wat mee.

De één koffie, de ander taart en weer een ander een hele doos met koeken. Ook zingen de meisjes (ook bijna traditie) het lied “Piet Piraat” en “Berend Botje” en de daarbij behorende dansjes.

Elk jaar proberen we de mensen op de kant enthousiast te maken voor ons zang- en danstalent en soms lukt het dat mensen gaan klappen en sommigen zingen zelfs mee. Ook dit jaar lukt ons dat weer. Echt leuk.

Na het invaren zoeken we een plekje in de haven van Elburg. Als we vastliggen neemt iedereen weer afscheid en spreken we af voor volgend jaar. Wij blijven achter en genieten nog van de avond en van de live muziek in “Het Blinde Peerd”. Om half één stap ik de slaapzak in en droom ik alvast over de wedstrijd van morgen.