Botterboy

4, 5 en 6 november. Harlingen, Terschelling-West, Vlieland, Oudeschild, Den Oever en Harlingen. Het is kwart voor zes als ik op de trein stap naar Harlingen. Na een uurtje ben ik dan in Leeuwarden waar ik dan moet overstappen op de sneltrein naar Harlingen. Een tocht naar het hoge noorden van Friesland met als eindbestemming Harlingen-Haven.

Het is half acht als ik de trap afdaal op de Anna Trijntje, het schip waar ik de komende 33 uur op zal vertoeven. De mannen en 2 vrouwen zitten nog lekker aan het avondeten en iIk word welkom geheten door Friso. Ik stel mij zelf voor aan een paar mannen en van de rest van crew krijg ik vast later de namen nog wel te horen. Het is in ieder geval direct gezellig. Mijn slaapplaats is helemaal voorin op het bovenste stapelbedje.

Ik breng mijn rugzak naar de hut en rol lekker mijn slaapzak al uit. Ik ga vroeg slapen.

Zaterdagochtend rond een uur of zeven ben ik dan weer wakker. Na een goede nachtrust, ga ik eens even polshoogte nemen van de stand van zaken. Een aantal anderen is ook al wakker en zo rond kwart voor acht hoor ik de schipper de motor starten. We varen af van onze plek en alle zeilen worden voor de eerste keer gehesen. De Anna Trijntje is een tweemaster, dus na het grootzeil, de fok, genua is het de tijd voor de bezaan. Alles staat dan ook binnen tien minuten. Om acht uur precies varen we dan over de start-tijdlijn. De wedstrijd is begonnen.

Er is niet veel wind, maar het beetje wind wat er is komt wel uit de goede hoek (Noord-Oost). We gaan eerst naar Terschelling. We worden al direct door een aantal schepen ingehaald. Dat levert voor ons al direct een aantal mooie foto’s op. Van achter uit het veld maak je de mooiste foto’s. Na een tijdje liggen er nog twee schepen achter ons.

De wind is ondertussen ook wakker en het lijkt een beetje windkracht 3-4. Best een lekker zeilwindje. We lopen toch gewoon zo’n 6,5 knoop op de teller van de gps. We varen halve wind, ruime wind en bij de slenk aangekomen moeten we een paar keer kruisen. In het schuitengat worden we ingehaald door twee hele snelle schepen.

Ze scheuren ons echt voorbij. Niet te geloven hoe hard dat gaat. Echt spectaculair om dat mee te maken vanaf een ons schip. Uiteindelijk laten ze ons achter en richten wij ons weer op onze eigen wedstrijd. Rond een uur of één in de middag strijken we de zeilen voor de haven van Terschelling. We varen naar binnen. De schipper draait het schip bij de grote steiger. Het gaat nog bijna mis. We hebben nog iets te veel voorwaartse snelheid terwijl we al in de draai naar achteren gaan. Bijna rammen we de grote steigerpalen, maar gelukkig gaat het allemaal net goed. Na het aanmeren springt Bam van boord en rent naar het havenkantoor. Daar hangt een wachtwoord en moet hij zichzelf met het wachtwoord op de foto zetten. Als Bam terug is, gooien we de trossen los en in de haven van Terschelling hijsen we alle zeilen weer op. Even is er wat commotie. Het topzeil is eraf gehaald en dat had niet gemogen. In vakjargon is dat een OEI-moment. Ongewenst Eigen Initiatief. De schipper geeft commando’s en alleen daarop mag gereageerd worden. Nadat alles weer hersteld is, varen we al zeilend de haven uit richting Vlieland.

We gaan over de ondiepte. Er staat, als we het goed hebben uitgerekend, voldoende water om Vlieland te bereiken.

Het zal er om spannen. Op het laagst ligt dit deel van de Waddenzee 80 centimeter boven het water. Met de verhoging die er nu is, staat er net iets meer dan 1,30m. Genoeg voor de Anna Trijntje die met een diepgang van 1 meter en dus ‘makkelijk’ over heen moet kunnen. Uiteindelijk lukt dat ook en komen we gewoon netjes aan in de Vliestroom. We steken de Vliestroom over en bereiken op die manier de haven van Vlieland rond kwart voor vier. Ook hier rent Bam de longen weer uit zijn lijf voor de foto van het jaar.

We hijsen de zeilen en vertrekken nu richting of Den Oever of Oudeschild. We weten het niet precies. Ook nu varen we weer over een ondiep deel van de Waddenzee. Een scherpjacht kan hier echt niet komen. Dat maakt het ook zo bijzonder. Op een bepaald moment kijk ik overboord en ik zie tot mijn verbazing gewoon de bodem van de Waddenzee. Na een peiling ook hier weer rond de 1.30m water. Net genoeg, maar soms voel je licht dat we toch een beetje vastlopen. We besluiten de boot een beetje te helpen. De wind is ook wat ingekakt. Dat wordt bomen. We hebben een beetje stroom tegen, maar we lopen toch met een zo’n halve knoop extra te bomen. Het werkt dus wel. We steken over naar het Inschot. Het begint langzaamaan al wat donkerder te worden en voor ons zien we een aantal boten met hetzelfde worstelen. Het gaat op een bepaald moment zo langzaam dat we uitrekenen dat we over de halve mijl die we nog te gaan hebben voor we bij het Inschot zijn nog een uur gaan doen. We blijven er toch de moed in houden. Uiteindelijk bereiken we het Inschot , het diepe water waar we weer gewoon kunnen zeilen, als er wind was geweest. Als een duveltje uit een doosje komt er zo maar wind op zetten. We lopen nog best redelijk, maar op een gegeven moment hebben we zoveel stroom tegen dat we eigenlijk achteruit aan het zeilen zijn. Onze snelheid over de grond is negatief. Voor je gevoel en als je de boot door het water ziet glijden dan zeil je nog, maar schijn bedriegt.

Bij het gasplatform gaan we uiteindelijk voor anker. Ik stap, net als een aantal anderen, rond een uur of acht mijn kooi in. Om twaalf uur middernacht gaan we verder. Ik wordt rond kwart over twee gewekt. We gaan weer verder. De wind is wat toegenomen en de stroom is ook minder. Ik heb dus mooi 6 uur geslapen. Ik ben weer helemaal fit. Mijn wacht loopt nog tot 4 uur ‘s nachts. Daarna zou ik weer tot acht uur naar bed kunnen, maar ik besluit gewoon de hele nacht verder mee te draaien en op rustige momenten me even terug te trekken voor een quick-nap. Om een uur of zes in de ochtend zien we dan de haven van Oudeschild opdoemen. Er is een zee van lichten en ergens in die brei staan dat de havenhoofden waar we tussendoor moeten.

Zeilen strijken, aanleggen, rennen voor je leven en hup weer verder en dus de zeilen weer hijsen. We gaan richting Den Oever. Het is ondertussen NNO als windrichting en we zeilen dus met behoorlijk ruime wind richting Den Oever. We lopen dan toch nog een knoop of 5 á 6. We mogen dus niet klagen (dat mag dan niet zou Theo Maasse zeggen in het Henk van der Tillaert sketsje). Langzaam wordt het lichter en zien we dat het behoorlijk mistig is, We liggen in een dichte wolk en in de verte doemt dan Den Oever op. We beginnen er ondertussen ook in te geloven dat we dit jaar wel binnen de tijd zullen finishen. Iets wat de afgelopen twee jaren niet meer gebeurd is. Mijn aanwezigheid doet wonderen.

We leggen in Den Oever aan in de nieuwe haven naast een heel groot visserschip uit Yerseke. Bam moet nu wel erg ver rennen, maar hij doet het goed. Dit is de laatste foto van de serie. Nu naar Harlingen, maar door de NNO wind moeten we kruisend naar Harlingen. Onder de dijk maken we korte slagen en dat betekent dat we aan de bak moeten. De kluiver los, dan fok los, dan grootzeil en bezaanzeil aanhalen en dan overstag. Bakstagen ruilen (de een los de ander strak) en dat met slagen van een minuut of tien en dan ook nog de zwaarden inhalen. Het zweet staat me ondertussen wel op de rug. En het ziet er ook steeds meer echt naar uit dat we het gaan halen. Zelfs de schipper gaat er in geloven en dat wil wat zeggen.

De wind wakkert ook gewoon aan en we lopen tegen de acht knopen aan. Langzaamaan doemt dan ook Harlingen op uit de mist. De twee kerktorens zijn steeds beter te zien. Uiteindelijk lopen we al zeilend de haven van Harlingen binnen op 16:34, ruim binnen de tijd. Je moest voor vijf uur binnen zijn. We juichen en we zijn blij dat we het gehaald hebben. In totaal deden er 17 schepen mee. Wij eindigen op de 15e plek met een totale zeiltijd van 32:43:12.  Er zijn 2 schepen uitgevallen. Het ene schip brak de giek en de ander gaf de strijd op omdat er geen wind was.

Wat een unieke ervaring. 33 uur aan één stuk door zeilen met een kleine pauze van 6 uur slaap. Geweldig. Ik hoop volgend jaar ook weer mee te kunnen doen. Ik heb genoten van de Waddenzee en de rust en de vergezichten die dat allemaal weer heeft opgeleverd. Naast de 250 foto’s, ook weer een berg herinneringen. Ook de drooggevallen banken waar dan Aalscholver gebroederlijk naast de zeehonden zitten.

Na het aanlegbiertje (voor mij dan bitter lemon) pak ik mijn rugzak weer in. In neem afscheid van de mannen en stap dan op 18:04 in de trein naar Leeuwarden. Vanaf Leeuwarden is het dan nog een uur en dan ben ik weer thuis. Het zeilseizoen is nu wel echt afgesloten.

2011-11-05-Waddenrace2011-Zaterdag Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

2011-11-06-Waddenrace2011-Zondag Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Waddenrace website

Harlingen 15 en 16 Oktober (foto’s). Het is vrijdagavond laat als we met z’n drieën aankomen in Harlingen. Het is donker, maar een heldere nacht. Titia belt met Friso waar de Lytse Hylke nu precies ligt. Na wat rondrijden vinden we de boot. We parkeren onze auto langs de kant, maken een afspraak met de beheerder van de parkeerloods voor morgenochtend en pakken onze spullen uit de auto.

In ben voor de eerste keer mee en maak met de hele bemanning kennis. We wisselen namen uit. Ik onthou Teunie (er is nog een Teunie aan boord) en Ria. De rest van de namen van de mensen zal ik wel leren in de komende 2 dagen.

Het is gezellig tot in de kleine uurtjes en om half twee lig ik dan op bed. Mooie tijd. Ik duik de kooi in en wordt gewoon om half zeven weer wakker. Mooi in het ritme van elke dag.

Ik kleed me aan en loop rond acht uur naar de auto, De beheerder van de parkeerloods is er al en hij heeft de deur al geopend. Ik rij de auto naar binnen en geef de beheerder de autosleutel. Kan hij hem naar hartelust verplaatsen.

Om half negen zit iedereen aan het ontbijt en het is erg gezellig. De maat (Feike) maakt voor iedereen eieren met spek. Een echt schippersontbijt. Na een tijdje komt de schipper (Age) ons vertellen wat de bedoeling is. We gaan iets nieuws proberen. Omdat er niet al te veel wind is, heeft hij een Halfwinder geleend van een Lemsteraak. We moeten er voorzichtig mee omgaan, want Age heeft beloofd de halfwinder heel weer terug te brengen. We gaan ons best doen.

De motor wordt gestart en we varen redelijk massaal met veel schepen tegelijkertijd de haven van Harlingen uit. De veerboot naar Terschelling trekt flink aan de fluit, want we liggen natuurlijk allemaal in de weg.

We starten op tijd en we varen wat rond om de tijd wat te doden. Ondertussen kijken we ook even hoe de halfwinder vastgezet moet worden. Daardoor raken we iets te ver van de startlijn met als resultaat dat we 10 minuten te laat starten. De zeilen staan er ondertussen allemaal op en de motor gaat uit. Wat een heerlijke rust. Schitterend weer en een mooi briesje. Ik schat iets tegen windkracht 4 aan. Na een tijdje laten we de fok zakken en hijsen we de halfwinder. Wat een enorme lap zeil, maar we gaan wel iets harder. Ik vraag of we niet nog een paar zeiltjes bij kunnen zetten en Feike vindt in het vooronder nog een fok en een spinaker van een klein bootje. De spinaker hijsen we tussen de twee masten. De fok hangen we onder de halfwinder. Allen kleine beetjes helpen. Al met al zeilen we één knoop meer.

Ondertussen gijpen we een keer of drie. We hoeven nergens overstag. We genieten van het weer en van de vergezichten. In de verte ligt Vlieland en voor ons ligt Terschelling. Het lijkt of de wind iets aantrekt en de halfwinder moet eraf. Dat gaat echter niet helemaal goed. De halfwinder hapt plotseling water en daardoor verdwijnt hij helemaal in het water. Alle mannen helpen met het binnen halen van de halfwinder. Alle hens aan dek, zeg maar. Gelukkig is er niets aan de hand met de halfwinder. Hij is wel erg nat , maar niet kapot. Kan Age zijn woord houden.

Voor de haven van Terschelling laten we alle zeilen zakken en varen heel rustig de haven van Terschelling in. We gaan naast de “Zwarte Valk” liggen. Age draait de boot over bakboord en trekt dan de boot achteruit. Maar dan gaat het toch bijna mis. De mannen van de “Zwarte Valk” beginnen te schreeuwen dat we hun mast gaan raken. Ze maken hier en daar wat lijnen los. Op een paar centimeter missen we de boot. Iedereen is opgelucht. Age echter vertrekt geen spier. Hij wist echt wel dat het goed zou gaan.

Nadat we goed liggen, gaan we even een luchtje scheppen en lopen we met een aantal mensen over het Groene Strandje en door de duinen. We klimmen op de hoogste duin van Terschelling en kijken dan mooi over het dorpje en de haven uit. We lopen terug naar de boot. We gaan om 7 uur eten. We eten couscous met een vulling van kip en champignons. Ik ben niet echt een fan van couscous, maar na zo’n dagje op het water, lust je alles om de honger te stillen.

Na het eten een afwas. Twintig mannen en vrouwen maken veel afwas. Het kost dan ook een paar theedoeken alvorens we alles weggewerkt hebben. Ondertussen wordt er koffie gezet en kunnen we na die mega afwas genieten van de koffie. Een deel van de mensen kletst de hele avond weg, een ander deel doet één of andere kaart spel die in een gemeenschapsruimte van een bejaardentehuis niet zou misstaan. Het wordt weer een gezellige avond. Feike heeft leuke verhalen en iedereen geniet met volle teugen (ook voor wat betreft de drank). In één of ander gelegenheid op Terschelling wordt de uitslag bekend gemaakt. Wij hebben uiteindelijk in het overall klassement de 14e plek behaald. Toch best een goede prestatie. Er deden zo’n 80 schepen mee.

Het was een inspannend dagje en rond half één zit ik al behoorlijk te knikkebollen. Ik volg niet alle gesprekken meer even goed en ben soms ook gewoon even weg. Een heerlijke eigenschap zal ik maar zeggen, zittend slapen in gezelschap. Ik duik uiteindelijk om 1 uur de kooi in. Voordat ik het weet ben ik vertrokken naar dromenland. Morgen terug zeilen naar Harlingen.

Elburg 10 september 2011. (foto’s). Net als elk jaar in Elburg is de zaterdag een tochtjesdag. We krijgen elke keer een groep van 12 mensen aan boord en we varen dan de haven uit en aan het einde van de strekdam varen we weer terug naar Elburg.

Dit jaar is het fantastisch weer. Hier en daar een wolkje, maar de zon overheerst. Er is weinig wind. maar vandaag hebben we ook geen wind nodig.

Het is al een drukte van belang als wij ons eerste groepje krijgen rond een uur of één in de middag. Het aanbod van varende botters is groot, dus duurt het lang voordat je de eerste ‘vracht’ binnen krijgt. Maakt ons ook niets uit.

De meesten komen voor het eerst van hun leven op een echte botter. Wij vertellen ze wat verhalen van vroeger en hoe en wat van het zeilen en vissen en van de Zuiderzee.

Dit jaar varen we drie keer uit. Drie keer een groep van 12 mensen en dan is het zo maar weer 5 uur . Het einde van een prachtige dag.

En voor ons als schippers is er dan het schippersdiner in De Haas. Elk jaar krijgen we hetzelfde, maar ik zie er elk jaar ook weer naar uit. De toespraakjes van de diverse hoogwaardigheidsbekleders. En elk jaar zegt de voorzitter van de bottervereniging dat iedereen het gras voor zijn voeten heeft weggemaaid en elk jaar lachen we dan weer van harte. Om 9 uur is het dan echt voorbij. Het einde van het zeilseizoen. Volgend jaar weer verder.

		2011-09-09-BotterdagenElburg Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Elburg 9 september 2011. (foto’s) Vandaag stappen we om 8 uur aan boord. We hebben voor het eerst in jaren niet aan boord geslapen. De dochter van mijn zwager ging de dag ervoor trouwen en dan moet je natuurlijk aanwezig zijn. Maar nu zijn we er dan toch. We lopen naar het blinde peerd voor het enorm goed georganiseerde schippersontbijt. Wat dat betreft is het ontbijt alleen al een evenement. Alle schippers en deelnemers in één grote loods bij elkaar.

Bij het palaver krijgen we de baan te horen en dit jaar zeilen we bijna bij Harderwijk. Het is niet echt een mooie baan, maar we zullen zien hoe het gaat. Er is niet veel wind en niet veel zon, maar het is droog. Een leuke dag in het verschiet.

We varen richting de ankerplaats. Dit keer liggen we op een gunstige startplaats. We gooien het anker uit en na enige tijd liggen we stil. De lunch wordt geserveerd en iedereen neemt het ervan. We verdelen de taken en bij het vijf-minuten-sein neemt de spanning toe. Dan het startschot. Iedereen voert zijn haar taak goed uit en we zeilen al direct bij vertrek. Dit was weer één van de betere starts.  We varen nu richting het eiland bij Harderwijk. Gezien de wind moeten we aantal malen overstag. Bij de laatste slag richting het eiland ziet één van de schippers onze boot over het hoofd. Hij moet eigenlijk voor ons wijken, wij hebben de zeilen over bakboord, maar hij doet dat te laat. Hij probeert nog met man en macht onze botter te missen, maar dat gaat helaas niet gebeuren. Hij tikt ons aan bakboord flink aan. Mijn zwager roept de schipper nog het één en ander na en we zeilen weer verder in de wedstrijd. Zo op het eerste oog hebben we geen schade.

De wind is niet best. Na het eiland moeten we een hele lange slag voor de wind maken. We zitten de fok te loevert en we dobberen wat achteraan in het veld. Dit jaar maken we de mooiste foto’s van achteruit het veld. Waar aan ligt weten we niet, maar vooraan zeilen is niet meer aan ons besteed. Uiteindelijk komen we bij de boei aan en we rondom deze over stuurboord. Dan nog een slag naar de finish, maar dat moment gaan we helaas niet meer meemaken. Voor het eerst in onze geschiedenis van deelname aan de wedstrijd van de Elburger botterdagen hebben we achter onze naam DNF staan. Did Not Finish. Echt veel slechter kan het niet.

We varen terug naar Elburg en praten nog na over de baan en hoe verkeerd het dit jaar voor ons nu uitpakte. In de haven aangekomen zoeken we een  mooi plekje en gaan met de hele crew richting het Blinde Peerd voor de uitslag. Volgend jaar beter. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

		2011-09-09-BotterdagenElburg Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Harderwijk 27 augustus 2011. (foto’s). Het is al een mooie dag als we rond acht uur wakker worden. Het zonnetje schijnt en het is voor de verandering weer eens droog. De tweede dag in Harderwijk is vrijzeilen. Je krijgt wel een groep aan boord, maar er is geen wedstrijd. Je gaat met de groep gewoon zeilen op het Wolderwijd en vaart dan een eigen parcoursje. Eigenlijk is dat helemaal niet leuk. Het is wel gezellig, maar je mist gewoon de wedstrijdspanning.

We krijgen de Rabobank aan boord en de catering wordt verzorgd door Veluvia. Het ziet er echt goed uit. Er is genoeg te eten en te drinken en we beginnen met een hellingproefje. Wim legt uit wat het idee is, Philip schenkt het drankje in een mooi bekertje met een glaasje en dat toasten we op een goede afloop.

En dan varen we weg. Omdat we gewoon vrij mogen zeilen, varen we eerst een beetje richting Zeewolde. Ondertussen voeren Philip en ik de show van ons leven op. Iedereen geniet en ondanks het feit dat er totaal geen wedstrijdspanning is genieten we met volle teugen. Zo nu en dan dreigt het nog te gaan regenen en dat doet het soms ook een beetje.

Bij terugkomst in de haven van Harderwijk moeten we de admiraal nog de eer brengen. Dit doe je door de fok te hijsen en te laten zakken voor de admiraal, dit keer de burgemeester van Kampen. We zijn echter aan de late kant en als we aankomen vaart de Kamper Kogge al weer achteruit om op zijn plek aan de kade te gaan liggen. Helaas dus geen groet aan de admiraal.

We zoeken weer een plekje tussen alle andere botters en na het succesvol aanleggen krijgen we applaus voor de leuke dag. We wensen iedereen nog een leuke dag toe en nemen afscheid van de groep. We ruimen de boel op.

We nemen nog deel aan het schippersdiner op de “stad Harderwijk”. Er is een koud- en warmbuffet met spekblokjes en bruinen. Een echt schippersmaal.

Volgend jaar  komen we zeker weer. Misschien wordt dan de tweede dag wel met een doel ingevuld. Het zou mooi zijn als het of een wedstrijddag wordt of dat er iets opgehaald moet worden. Er moet iets veranderen aan deze 2e dag. Ik hoorde wel meer botterschippers er over ‘klagen’. We wachten het af.

Harderwijk 26 augustus 2011. (foto’s). Het is al behoorlijk bewolkt als we ‘s ochtends wakker worden. Het is nog wel droog, maar het ziet er naar uit dat het dat niet zal blijven.

Eerst gaan we even boodschappen doen, zodat we wat te eten hebben. We ontbijten, drinken een bakje koffie en lopen dan in rustige pas naar het palaver. We krijgen weer koffie en de wedstrijdleider neemt het woord. Er worden windstoten voorspeld en veel regen. In het verhaal klinkt door dat we ook hadden kunnen horen dat het afgeblazen zou worden. Maar… de wedstrijd gaat door en omdat de veiligheid hoog in het vaandel staat moeten we en het grootzeil en de fok reven. Bij het uitspreken van het woordje fok wordt er hier en daar toch wat gemopperd, maar we schikken ons in het lot.

We vouwen onze fok voor een groot deel op en laten de fok dan over de overloop lopen. Maar dan zien we bij de buurman een veel handiger manier van fokreven. Dus kijken we de kunst af. Wij hadden zelf ook wel een maniertje om dat te doen (eigenlijk kun je onze botterfok gewoon niet reven), maar de buurman-botter-collega heeft toch een handiger en betere manier. Dus vandaag toch weer iets geleerd.

Na de groepsfoto vertrekken we richting het startveld. We varen langs het dolfinarium en door de strekdam het Wolderwijd op. In de verte ligt een dreigende wolkenmassa op ons te wachten. Plotseling neemt de wind toe en ligt die wolkenmassa in een paar seconden boven ons en het water valt met bakken tegelijk uit de hemel en valt er hier en daar een klap onweer. Iedereen stuft naar binnen. Wij hebben gelukkig ons pak aan. Regen vind ik niet erg op, maar ik ben toch niet graag met onweer op het water. Na 10 minuten is het weer droog en is het onweer ons weer gepasseerd.

We zoeken onze ankerplek en dan begint het weer heftig te regenen. We moeten toch vertrekken, dus iedereen in positie en we worden afgeschoten. Anker uit de grond en uit het water, grootzeil omhoog en daarna de fok. Het gaat allemaal zeer voorspoedig en we liggen direct goed op koers. We gaan eerst kruisen naar de eerste boei die voor het eiland van Zeewolde ligt. Het is even dringen, maar het gaat allemaal goed. We moeten voor de wind richting de tweede boei. Het grootzeil helemaal uit en de fok teloevert gezet. (melkmeisje). Het is een tamelijk lang rak en we blijven op dezelfde positie liggen. Bij het ronden van de tweede boei, moet de stok weer uit de fok en trekken we het grootzeil weer strak.

Bij het ronden van de eerste boei liggen we op de 14e plek  in het wedstrijdveld. Op zich niet onverdienstelijk. Na het ronden van de tweede boei hebben heel wat botters ons ingehaald. We snappen er niets van. Maar soms zit het mee en soms zit het tegen. De wind gaat iets liggen en we liggen bijna te dobberen. We winnen wat hoogte en lopen toch weer wat botters in. Op het laatst wisselen we nog een positie met de ZS13 en dan worden we afgeblazen op de 21ste plek. We zijn niet tevreden, maar hebben toch leuk gezeild. Volgende keer beter.

We varen terug naar de haven en zoeken weer een plekje tussen alle botters. We nemen afscheid van het bedrijf, het was een leuke dag, en wij evalueren nog tot laat in de avond. We bespreken waar we de winst hebben laten liggen en waar we de winst weer verloren hebben. Uiteindelijk stappen we rond 12 uur onze slaapzakken in en dromen (en snurken) we nog een tijd van hoe het ook had kunnen zijn. Volgend jaar weer een kans op een hoge positie.

Kampen. 25 juni 2011. Oostwal. (foto’s).  Floris, Henk en ik hebben weer een lekkere nacht achter de rug. We slapen altijd als een roosje in de botter. Het is regenachtig als we wakker worden in de botter. We liggen in de haven van Kampen met een kleine 30 botters, lemsteraken en schouwen. Vandaag de Oostwal. We hebben gisteren in de feesttent gehoord dat we de gemeente Kampen aan boord krijgen, burgemeester en wethouders. Dat beloofd een gezellige dag te worden.

Het weer zit ons niet mee. De wind wel. Het regent elke keer een beetje (en soms iets meer dan een beetje). De wind is goed. Zo rond kracht 4 uit zuidwestelijke richting. Maar eerst het schippersontbijt. Spek met eieren en koffie. Een lekker stevig ontbijt. Een beetje kletsen met de concurrent en een beetje bluffen dat we ook dit jaar weer gaan winnen (nog nooit gebeurd trouwens).

Rond half tien zijn we aan boord en komt ook de groep aan boord. We liggen behoorlijk achterin de haven, dus het duurt tot tien uur voordat we dan ook de haven uitvaren. Op de IJssel richting Ketelmeer. De regen maakt dat we toch allemaal ons zeilpak aan moeten hebben. Niet een dagje om lekker in je korte broek en t-shirt op het dek te liggen. Gelukkig is er wel wind. Sommige botters hijsen op de IJssel al het grootzeil, maar wij varen gewoon rustig door.

Meestal is er een ankerstart, maar vorig jaar hebben ze in Kampen besloten op tijd te varen. Iedereen moet tussen 12:00 en 12:15 door de tijd en dan vaar je gewoon je rondjes. Aan het einde meet je dan de tijd en dat bepaalt je positie op de ranglijst. Wel makkelijker dan een ankerstart, maar veel minder spannend.

We passeren de startlijn net iets over twaalf uur. We varen twee rondjes. Alles over bakboord. Eén rak aan de wind, één voor de wind en één halve wind en dan kan de kluiver erop. Eén keer een mooie gecontroleerde gijp. Het gaat weer magnifiek. Het wordt zowaar een beetje droog. Mijn gevoel zegt dat we best op een redelijk plek in het veld liggen. Bij een ankerstart tel je gewoon het aantal botters dat voor jou de boei rond en dat weet je jouw plek op de ranglijst, Op tijd kan dat niet. Teunie stuurt weer als de beste en dat sturen gaat soms best zwaar. Waar het aan ligt, geen idee, maar dit jaar ligt de botter behoorlijk zwaar op het roer. Soms sta je met drie man aan het roer te trekken om het oploeven tegen te gaan.

Bij het ronden van de eerste boei (we gaan het tweede rondje in) is het behoorlijk dringen. De BU59 (Henk van Halteren) moeten we goed in de gaten houden. Die Spakenburgers die weten wat ze doen en op het moment supreme, dan knijpen ze er gewoon tussen en roepen dan “Ruimte bij de boei” en die ruimte nemen ze dan ook. Maar dit keer gaat het anders. Teunie houdt strak de boei aan en de BU59 kan geen kant meer op. Hij moet ruimen bij de boei. Wij liggen boven hem en nemen hem dus de wind uit de zeilen. Machtig mooi gedaan. (later in de tent spreekt hij ons daar nog op aan. “Toch goed gedaan voor een vrouw aan het roer (haha)).

De burgemeester van Kampen (Bort Koelewijn) doet actief mee. De burgemeester komt oorspronkelijk uit Spakenburg, dus hij kent het klappen van de zweep. Hij helpt Henk met overstag gaan met de fok. Een heftig karweitje. De fok slaat enorm en dan is het altijd nog weer een hele kunst de fok op tijd en zonder kleerscheuren naar de andere kant te krijgen. De burgemeester staat zijn mannetje. Echt mooi om te zien.

Aan boord is het een getwitter van jewelste. Grappig. Dit jaar voor het eerst een groot aantal twitteraars aan boord. Iedereen heeft een iPhone en allemaal aan de twitter. Omdat het kouder is dan normaal is het ijs om de drank te koelen nog steeds niet gesmolten. Dat brengt ons ertoe om uiteindelijk een sneeuwballen (ijsballen)gevecht te houden met de BU9. En dat sneeuwballen gevecht is vastgelegd op de gevoelige filmplaat:
Sneeuwballengevecht met @janitatabak en de Burgemeester vlak voor finish.

De catering is weer net als elk jaar erg goed geregeld. Drinken en eten in overvloed. De paling is dit jaar weer echt lekker. En ondertussen zeilen we gewoon verder. Bij de finish word het nog net even spannend omdat we daar in ‘gevecht’ zijn met de BU9 (Jaap). Uiteindelijk gaat de BU9 één minuut eerder over de finish, maar in de uitslag winnen we toch van hem. Wij eindigen op de 14e plek, de BU9 op de 16e plek. We hebben het weer goed gedaan dit jaar.

We varen terug naar Kampen, genieten nog van de overwinning en leggen dan de botter weer in de haven waar het steeds gezelliger wordt. Uiteindelijk de uitslag in de tent. Jaap geeft ons een hand (en hij heeft toch grote handen) en feliciteert ons met de overwinning. We maken nog wat foto’s van grote en het kleine mannetje en het kleine vrouwtje. Tussen dat soort mannen voel je jezelf toch echt klein.

2011-06-25-Oostwalbotterrace2011 Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Spakenburg. 4 juni 2011. (Foto’s). Vandaag weer op tijd wakker. Eerst maar eens even douchen. Gisteravond in de tent toch behoorlijk bezweet geraakt en soms hier en daar wat bier over me heen gekregen. Daarna gezellig aan het schippersontbijt. Sonja Bakker was er vandaag ook weer niet bij.

Vandaag varen we met onze eigen bemanning. Nu moeten we het zelf allemaal doen. En dat gaat ons best lukken. We starten weer op dezelfde plek en dit keer weer het probleem met de fok. 2x is scheepsrecht denk ik dan maar. Het lukt ons niet echt om de vaart er in te krijgen. Geen idee waar het aan ligt, maar na een half rondje liggen we al dapper op de laatste plaats. Dat is toch wel een behoorlijke teleurstelling.

We spreken elkaar moed in en dan gaan we er voor. Na het eiland zetten we ook de kluiver erbij en de botter krijgt er weer zin aan. De baan is vandaag iets anders dan gisteren. Nu zit er wel een kruisrak in. De wind trekt ondertussen mooi aan naar ruim windkracht 4. Het gaat nu echt mooi. De botter ligt mooi op zijn kant en op sommige plekken stuift het water echt om ons heen. Het water komt gewoon los.

We merken wel dat vandaag onze eerste wedstrijd is. We moeten weer goed aan elkaar wennen. Maar ondanks dat eindigen we vandaag gewoon op plaats 28. Beter  dus dan gisteren. We finishen en laten dan de zeilen zakken. We gaan nog even met alle botters weer bij elkaar liggen. Nu gaan er meer mensen zwemmen. Het is toch wel lekker zo’n verkoelend bad.

Al met al kijken we terug op drie dagen lekker zeilen. Een mooi begin van het zeilseizoen. De volgende wedstrijd is in Kampen met de Oostwal ergens in juni.

4 juni 2011 Zuidwal Spakenburg Eigen Bemanning Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Spakenburg. 3 juni 2011. (Foto’s). Vanavond de solexrace. Iets waar ik elk jaar toch weer naar uit kijk. Meer dan 10 jaar geleden werd door een aantal lokale, enthousiaste Solexbezitters het plan uitgewerkt om met hun gemotoriseerde vehikels een race te houden rond de Oude Haven. Deze ludieke actie is inmiddels uitgegroeid tot een traditie, waarvoor deelnemers uit heel Nederland zich aanmelden. Het simpele begrip ‘Solexrace’ is dan ook vervangen door de naam ‘Nationaal Solextreffen’ en de wedstrijd is een niet meer weg te denken onderdeel geworden van ‘De Zuidwal’, het grootse zeilevenement rond Hemelvaartsdag.

De grap zit vooral in de originele manier waarop de deelnemers worden geacht zich uit te dossen en verder doet ieder op zijn of haar manier een gooi naar de prijzen. De hoofdprijs is een wisseltrofee, maar er is ook een originaliteitprijs en een pechprijs en last but not least een Miss Solexverkiezing!

Dit jaar weer een paar leuke verschijningen. Zo zag ik roodkapje, een neaderthaler en Mario en zijn broer voorbij komen. Ook Assepoester met 1 muiltje kwam voorbij. Echt lachen hoe mensen zich verkleden. Later op de avond is er in de tent nog een live-band en zelfs daar kom je onder het publiek nog gewoon de verkleedpartijen van de solexrace tegen. Het is toch een magnifiek gezicht als je dan roodkapje ziet dansen.

3 juni 2011 Spakenburg Solexrace Diavoorstelling weergeven Alles downloaden

Spakenburg. Vrijdag 3 juni 2011. (Foto’s). Ik word wakker om kwart over zeven. Veel te laat. Ik moet Floris naar Barneveld brengen en dan mijn zwager Henk ophalen. Ik zou er kwart over zeven zijn. Dat ga ik dus niet meer halen. Ik schud Floris wakker en we kleden ons snel aan. De tas en de hengel mee en gaan met de banaan. Spakenburg – Barneveld kan in een klein half uurtje. Ik ben dan ook rond kwart voor acht bij mijn zwager. Floris eruit, Henk erin en snel weer terug. Gelukkig hebben heel veel mensen een vrije dag. Het is dus rustig op de snelweg. Normaliter staat het bij Amersfoort op de A1 gewoon helemaal vast, maar vandaag dus niet. Ik ben 10 over acht weer terug in Spakenburg. We melden ons weer bij Teunie die ondertussen alles netjes heeft opgeruimd. We lopen gezamenlijk met vele anderen naar de grote tent, waar we kunnen gaan genieten van het schippersontbijt.

Na het ontbijt een bakje koffie en om half tien is het pallaver. We krijgen de baan te horen, welk bedrijf je hebt en wat er wel of niet aan bijzeilen gezet mag worden. Het is windkracht 3-4, met uitschieters naar 5, dus mag er alleen gevaren worden met het grootzeil en de fok. We krijgen startnummer 14 en het bedrijf “bake five” aan boord. Het blijken allemaal vrienden van elkaar te zijn en ook allemaal uit Spakenburg. Eén van de gasten heeft vroeger heel veel gezeild op van alles en nog wat, dus dat beloofd een leuke dag te worden.

We varen uit de haven richting onze ankerplek. We liggen behoorlijk achteraan in het veld. Er doen zo’n 40 botters mee. De langzaamste ligt op nummer vijftig, de snelste op nummer 1. Ze schatten ons dus hoog in. Nu nog zien dat we het waar maken. We verdelen de taken. Teunie stuurt de wedstrijd, Henk is de fokkemaat en ik ben vliegende keep. Overal waar nodig spring ik bij. De botter ligt zwaar op het roer dus het zal wel veel duwen/trekken worden aan het roer.

Bij de start gaat het direct al mis. Onze fok is verkeerd gehesen en daardoor zit niet helemaal tot bovenaan. Henk klimt in de mast en na enige tijd valt de fok weer naar beneden. Nu het goede touw pakken voor het optrekken en de fok ophijsen. We moeten naar het eiland de Dode Hond, dan gijpen en dan naar de monding van de Eem. We hebben geen kruisrak. Wel jammer omdat je in het kruisen het van iemand kan winnen.

Halverwege komen we in ‘gevecht’ met de BU 59. We proberen over hem heen te lopen, maar daar gaat de BU 59 een stokje voor steken. Hij loeft op en wij moeten mee richting de dijk. Dan maar een andere taktiek. We vallen enorm af en in de snelheid van een aantal windvlagen willen we hem dan aan de lijzijde voorbij lopen. Na een aantal pogingen gaat het ons dan lukken. In een beste windvlaag laten we de zeilen lopen en blazen we echt om de botter heen. We liggen zo maar in eens 2 lengtes voor de botter. Weer een plekje opgeschoven.

Voor ons vaart de HZ101. Ook die gaan we pakken. Zij loeren al naar ons en houden onze bewegingen goed in de gaten. Wij loeven op (dat denken zij) en dan vallen we in een windvlaag weer enorm af. Deze tactiek blijkt ook hier te werken. In een onoplettend moment lopen we ze dan gewoon voorbij.

Bij het eiland gaan we dan gijpen en liggen we even in de luwte van het eiland. Dat doet ons niet goed. We liggen iets meer stil dan de concurrenten om ons heen en ze halen ons dan ook gewoon weer in. Als de wind de zeilen weer vult, varen we richting de monding van de Eem waar we een grote gele boei aan bakboord moeten passeren. Na de boei gaan we overstag en dat gaat niet goed. De botter is niet meer vooruit te branden. Het lijkt wel of we op anker liggen. Na een tijdje begint de botter dan weer te lopen en halen we nog weer een aantal botters in.

Aan het einde van het rak moeten we nog één keer een gele boei ronden over bakboord (weer gijpen) en dan nog een rondje. De wind is dusdanig gunstig dat we nog makkelijk een extra ronde kunnen varen. We halen nog een paar botters in en zij halen ons weer in. Uiteindelijk finishen we als 31ste. We hebben het wel eens beter gedaan. Ondanks dat was het echt een schitterende zeildag. We gaan nog even met alle botters op anker liggen. Het is echt warm geworden en ik trek mijn zwembroek aan en spring lekker in het toch nog redelijk koude water. Wel lekker verfrissend.

We varen in kiellinie met alle botters terug naar de haven. We liggen weer helemaal voor in bij de hondenhemel. Zo wordt de oude havenkom van Spakenburg genoemd. Veel honden kregen hier een baksteen om de nek en werden dan bij het sluisje in het water gegooi op weg naar de hondenhemel.

Het wordt nog heel gezellig op de botter. Het is een komen en gaan van allemaal bekende mensen van de gasten. Ondertussen gaan wij de prijs ophalen in de tent. Iedereen krijgt een leuk sjaal aangeboden. Vandaag het bedrijf, morgen de eigen bemanning krijgen wij te horen. Terug op de botter geven we iedereen een sjaal en genieten nog van de rest van de avond. Straks de solexrace en morgen onze eigen wedstrijd.

3 juni 2011 Zuidwal Spakenburg Bedrijvenwedstrijd Diavoorstelling weergeven Alles downloaden