3 november: terug naar Harlingen
Vijf uur gaat de wekker. Ik sta op en loop even naar de keuken. Ik neem mijn medicijnen en vraag wat de bedoeling is. We vertrekken rond half zes richting Vlieland. Ik eet een boterham of twee en dan het zeilpak weer aan. Ik ga naar buiten en het waait nog steeds goed. De kracht is er wel uit, maar het is nog steeds een windkracht 5.

De motor gaat aan. Trossen los en net buiten de haven hijsen we de zeilen. We zijn weer onderweg. Het gaat goed. We varen door de stokken. Ik let op of we niet over de stokken heen varen. Het gaat halve wind en een deel voor de wind.

Bij het Fransche gaatje gaan we naar binnen. Het wassende water maakt dat het kan. We hebben 1.15m nodig en er staat net iets meer dan 1.2m. We schuiven over de grond. Ik zoek de tonnen en stokken en uiteindelijk komen we rond 11:00u aan voor de haven van Vlieland. We laten de zeilen zakken en roepen de havendienst op, maar er komt niets terug. Dan maar gewoon naar binnen. Vol gas de bocht om en we landen weer netjes aan de kant. Wim loopt weer als een hinde naar het havenkantoor. Maakt zijn selfie en rent terug. Binnen 7 minuten gooien weer los en varen we de haven van Vlieland weer uit.

De zeilen erop en we zijn weer onderweg. Nu naar Terschelling. We steken recht over naar het Schuitengat. We hebben stroom tegen wind en de golven worden gewoon hoog. Ik schat een kleine meter. We zien een scherp jacht tegen de golven in boksen. Het ziet er echt geweldig uit. We varen langs de rand van de bank.

We zijn nog net geen uur onderweg als de haven van Terschelling al weer in zicht is. Siebe heeft contact met de havendienst en vraagt om een ligplaats voor een paar minuten. Het voorstel van Siebe vindt de havenmeester maar gewaagd, maar we moeten het zelf weten. Siebe wil niet tegen andere schepen aanleggen, maar gewoon aan de steiger. Hoe hij het doet zo doet ie het, maar het lukt hem wel. Er staan veel mensen. Wat is er aan de hand? Het is vast geen publiek voor de Waddenrace. Wim springt af en hij blijkt plotseling mee te doen met de Berenloop, een marathon die in hetzelfde weekend wordt gelopen. Allemaal klappende mensen om Wim aan te moedigen. Na de selfie weer aan boord en weg zijn we weer. We hijsen de zeilen en gaan binnendoor over de bank, maar helaas. Onze waterstand berekening is net niet goed en we lopen vast op de bank. Gelukkig reageert Siebe adequaat en we draaien een rondje en varen toch maar via de tonnen de Slenk in. Gelukkig dat we van de bank af kwamen.

Langzaam aan gaat de wind eruit. Om half drie is het echt niet meer te doen. We drijven achteruit en na een kort overleg besluiten we uit de wedstrijd te stappen. We bellen met de wedstrijdleiding. Helaas krijgen we een DNF (Did Not Finished). We starten de motor. De zeilen gaan naar beneden en we varen met een gangetje van 6 knopen richting Harlingen, waar we rond 18:00 uur aankomen. Het is al donker als we aankomen.

Al met al kijken we terug op een mooie Waddenrace 2019. Het was weer spectaculair. Het is toch een mooie afsluiting van het zeilseizoen.

2 november 2019. De start van de Waddenrace.
Om half zeven gaat de wekker en de waddenrace gaat beginnen. Saskia (de kok) maakt het ontbijt klaar (ei met spek). Het is al een gezellige drukte. Om kwart over zeven komt Siebe langs om even het plan voor vandaag door te spreken. We vormen duo’s voor de taken. Ik ben ingedeeld bij de navigatie, logboek en achterschip. Op het achterschip bedien je dan de zwaarden en de grootschoot. De taken zijn duidelijk. Samen met Wim, Daan en Rene zijn wij ‘verantwoordelijk’ voor het achterschip.

Om 8:24 zeilen we de startlijn over. Er staat een goede wind. Het is opkomend water en we hebben een beetje de stroom tegen. We gaan via het Molenrak richting Kornwerderzand. We wijken direct al af van de afgesproken route, maar goed de schipper is de baas.

We maken een paar mooi slagen en varen rond de 6/7 knopen snelheid. Het is rond 11 uur als we in de verte het wel erg donker zien worden. Het lijkt langs ons heen te trekken. Plotseling knalt er dan een windkracht 10 over ons heen. Het schip maakt flink slagzij over bakboord. We staan helemaal stil. Siebe geeft opdracht het anker uit te gooien. De kussen vliegen door de lucht en 1 kussen komt in het water terecht. We zitten in diep water en het anker pakt niet. Meer ketting en dan weer kijken.

Ondertussen de zeilen naar beneden en de helling gaat er weer uit. Friso heeft natte schoenen. Hij liep net in het gangboord toen het gebeurde. Het anker pakt nog steeds niet. We gaan even hard achteruit als het overboord gewaaide kussen. We drijven met meer dan 2 knopen achteruit voor meer dan 15 minuten als uiteindelijk het anker pakt. Het kussen komt nog even dichtbij en het lijkt erop dat we hem met de pikhaak er nog uit kunnen halen. Helaas drijft ie net aan ons voorbij.

We wachten de storm af. Na een uurtje is alles weer rustig Het anker moet eruit, maar de ketting blijft vastzitten in het ‘wiel’. Na veel gedoe lukt het ons het anker weer op te halen en vervolgen wij onze reis. We maken nog een paar slagen richting de afsluitdijk en uiteindelijk gaan we over bakboord met een redelijk snelheid richting Den Oever. Bij Den Oever nog een slag om van de ondiepte af te komen. Om half vijf leggen we aan en loopt Wim (als vervanger van Wam) voor het eerst naar het havenkantoor. Hij maakt een selfie waarop hij en het wachtwoord staan en belt met de wedstrijdleiding. Wim springt aan boord en binnen 15 minuten zijn we onderweg richting Oude Schild.

De wind wakkert aan en trekt nog meer naar het zuiden. We varen vol voor de wind en raken soms de 11 knopen snelheid aan. Langzaamaan wordt het donker en om half zes liggen we dan voor de haven van Oude Schild. Binnen 1 kabellengte (=0,1 Nm = 185,2 meter) van de haven mag de motor aan en gaan de zeilen naar beneden en op de motor zoeken we dan een plekje in de haven. We gaan naast een lege binnenvaarder liggen. Om zes uur gaat de motor uit. We liggen.

De storm wakkert ondertussen aan en we besluiten de verplichte 4 uur rust te nemen en de storm af te wachten. De schipper en zijn maten komen uiteindelijk vertellen dat we de hele nacht hier blijven en dat we waarschijnlijk rond 4 uur ’s nachts richting Vlieland zullen vertrekken. Uiteindelijk is de vertrektijd afhankelijk van de afname van de storm.

We krijgen een goede maaltijd van Saskia aangeboden. Na het overweldigend lekkere diner ga ik heel even op mijn bedje liggen. Handdoek op het voeteneind en met laarzen en al lig ik dan even te rusten. Uiteindelijk word ik om 2 uur ’s nachts wakker en merk dat ik mijn laarzen nog aan heb. Blijkbaar gewoon per direct volledig vertrokken. Na het plassen de laarzen uit en ik ga nog een paar uur slapen. Welterusten en tot morgen. (tot straks).

1 november 2019. Waddenrace 2019.
Het is weer Waddenrace weekend. Dit jaar nemen we weer met Friso deel aan de waddenrace. Door omstandigheden hebben we niet deelgenomen aan de Waddenrace in 2018. Een jaartje rust. Voor Friso wel jammer, omdat hij alle Waddenraces meegedaan heeft, maar dus nu eentje niet. Dit jaar is de 25ste editie. Eigenlijk zou de Waddenrace commissie hem dispensatie moeten verlenen, zodat ie toch aan de 25 medailles kan komen. Zelf doe ik nu voor de achtste keer mee. Ik ben begonnen in 2011. Ik ben er dus al bijna 10 jaar bij. Wat gaat de tijd toch snel.

Het beloofd een spannend weekend te worden qua weer. Er zijn zware windstoten voorspeld (80 km per uur/windkracht 9). Het is dus maar de vraag of de Waddenrace wel gaan uitzeilen. We gaan het meemaken.

Vrijdagavond om 19:50, na een treinreis van 1 uur en 50 minuten (Wezep-Zwolle-Leeuwarden-Harlingen), stappen Wim (mijn buurman) en ik aan boord van de vriendentrouw, een klipper van 26 meter. Een groot deel van de groep is aanwezig. We geven iedereen weer een hand. Het navigatie-overleg is al gestart en ik ga even naar de roef, waar al druk door de schipper (Siebe), en de maten (Guus, Durkje) en Rene overlegd wordt over de te varen route. Wat is haalbaar met deze voorspelde harde wind?

Ik laat het even voor wat het is en ga mijn tas uitpakken. Ik krijg een slaapplaats toegewezen. Het ziet er allemaal mooi en netjes uit. Het is een prachtig schip. Nog even afwachten hoe het schip zeilt. We kletsen de avond vol. Horen van de schipper nog de route die we gaan varen en onze verwachte eindtijd op zondag. De wind is ZuidWest en draait naar Zuid. Daarbij komt dat er rond 20:00 op zaterdag storm verwacht wordt. We gaan van Harlingen naar Den Oever. Als het weer het dan toelaat gaan we door naar Oude Schild (Texel) en daar beslissen we dan of we onze verplichte rustperiode van 4 uur ingaat of dat we zondagochtend pas weer vertrekken en de storm aan ons voorbij laten gaan. Iedereen knikt instemmend over de route.

Ik ga naar bed en droom alvast over het komende weekend. Welterusten en tot morgen.

Zaterdag 2 februari 2019. Winterreunie
Botterbehoud. We hebben ons aangemeld voor de winterreunie van de Vereniging
Botterbehoud. Om kwart over tien melden we ons bij de Taveerne. We zoeken een
plekje. Maken kennis met de mensen aan de tafel. Eén van de mensen, was onze
schipper op de Mars toen we 25 jaar getrouwd waren. We halen herinneringen op
en uiteindelijk kijken we op botterboy.nl naar het bericht die ik toen
geschreven had (https://www.botterboy.nl/weblog/2010/05/01/25-jaar/).

De dag wordt geopend door Jaap Schueler. Hij heet ons welkom
en vertelt over botterbehoud, de zaken die spelen bij het bestuur en de steeds
ouder wordende leden en donateurs van de vereniging.

Wethouder Albert Holtland

Dan verschijnt de
wethouder van Kampen Albert Holtland (59, Gemeente Belang Kampen). Hij krijgt
20 minuten. De wethouder gaat aan en stopt niet meer met praten. “Wat een
spreker is die man” komt in mij op. Het is een geweldig leuk verhaal. Hij geeft
een mooi beeld van hoe Kampen vroeger in de 14e en 15e
eeuw een echte grote Hanzestad was. Toen was Kampen belangrijker dan Amsterdam.
De wethouder spreekt ook nog over het plan IJsseldelta-Zuid. Dit plan voorziet
in een integrale hoogwater-bescherming. Uit veiligheidsoverwegingen is de
nieuwe rivierarm, het Reevediep, aangelegd in de IJsseldelta. Kampen is
door de nieuwe rivierarm nu een eiland geworden. Wij zijn dus eigenlijk ‘op
Kampen’. 

We nemen de lunchpakketten in ontvangst en worden opgedeeld
in drie groepen.

We gaan als eerste naar de Kogge. We krijgen te horen waar
de Kogge gevonden is en hoe de Kampers deze Kogge helemaal zelfgebouwd hebben
en het dus eigenlijk een echte replica is. Ook het zeilen met zo’n enorme bak
wordt beeldend verteld. Niemand kon met de Kogge zeilen. In eerste instantie
had de Kogge geen motoren. De Kogge werd dan gesleept. De eerste tocht is min
of meer een mislukking, maar er is veel van geleerd. De kogge blijkt alleen
goed te zeilen als er 40 ton aan ballast in ligt. Vroeger was dat de lading. Nu
ligt er gewoon 40 ton lood onderin de Kogge.

Na de Kogge gaan we naar de in aanbouw zijnde loods op de
Koggewerf. Op dit moment zijn er vijf verschillende stichtingen op de Koggewerf
actief. Allemaal hebben zij hun eigen expertise en interesse met een bepaald
doel voor ogen. In het nieuwe “Maritiem Erfgoedcentrum Koggewerf” komen al die
stichtingen samen. Over vier weken is de loods klaar en daarna wordt er buiten
een sleephelling aangelegd. Alles moet klaar zijn voor de 25ste
Oostwal botterrace op 28 en 29 juni 2019.

Dan gaan we naar het informatiecentrum van de Koggewerf. We
krijgen een inspirerend verhaal te horen over de eerste echte zeiltocht van de
Kogge naar Duitsland via Denemarken, de zgn Ommelandsvaart[1]. Het was
een moeizame tocht. Storm (windkracht 9/10) en veel regen. Uiteindelijk is het
niet gelukt en hebben ze Lubeck bereikt via het Kielerkanaal.

Er is nog een mooie anekdote over het liggeld in de haven
van Terschelling. Er was wat gedoe over. De mensen van de Kogge vonden het
onzin om te betalen. Een Kogge is een attractie. Een slimme Kamper bedacht dat
in het Gemeente Archief een charterbrief lag. In deze charterbrief staat dat
schepen uit Kampen eeuwig geen havengeld hoeven te betalen. De originele
charter werd in 1323 door Terschelling aan Kampen geschonken als dank voor het
gratis ter beschikking stellen van alle materialen voor de bouw van de eerste
vuurtoren op Terschelling. Dit oude recht is met ingang van 2012 hersteld voor
de Kogge, de Botters en de Pluut uit Kampen.

Na dit schitterende verhaal gaan we met Theo van Mierlo door
Kampen lopen. Theo weet ons van het begin tot het eind te boeien met de
rondleiding door Kampen. In elke straatje, steegje is een leuk en levendig
verhaal.

We beginnen in de Keizersstraat en lopen dan via wat
achtertuinen naar de Herensmitsteeg. Als we uit de steeg komen, zien we de Onze
Lieve Vrouwenkerk. Een hele grote kerk en onze gids geeft aan dat je het
tegenwoordig een evenementenhal zou noemen. Er konden namelijk heel veel mensen
in de kerk. We lopen over de Oudestraat richting het van Heutzplein. Vroeger
was in de stad een kazerne gevestigd. De militairen kregen type-les met marsmuziek.

Dan de schapensteeg in en via de Buitennieuwstraat naar de
botervatsteeg. Aan het einde van deze steeg staat het kleinste huisje van
Kampen. Het is slechts 1,4 meter breed en 4,5 meter diep. Vroeger
woonde daar een gezin met drie kinderen. Als je naar binnen kijkt geloof je dat
niet, maar het is toch echt waar.

We staan bij de Burgel, de stadsgracht van Kampen. In de
straat is de oude stadsmuur weergegeven. Er staat echter nergens een bordje. Er
zijn dus Kampers die dachten dat het bedoeld was als fietspad en nu je dat weet,
is dat zo gek nog niet.

Vanaf de Meeuwenbrug
kijk je naar de Lutherse kerk van Kampen. Op de toren zie je een grote zwaan. De
Tsjechische hervormer Johannes Hus was in de 15e eeuw buitengewoon
kritisch over de misstanden binnen de Rooms-katholieke kerk. Hus werd
gevangengenomen en veroordeeld tot de brandstapel op 6 juli 1415. In afwachting
van zijn vonnis schreef Hus veel brieven aan zijn gemeente. In een van deze
brieven schreef hij: ‘’Zij zullen nu een gans braden (Hus is Boheems
voor ‘gans’), maar over honderd jaar zullen zij een zwaan horen zingen.’’
Luther
was een fan van Hus en hij voelde zich verwant aan Hus. Luther vond zichzelf de
zwaan. Vandaar de zwaan bij de Lutherse Kerk.

We gaan naar de Groenstraat. Vroeger waren hier een aantal stadsboerderijen.
Nu is de enig overgebleven stadsboerderij een bed-and-breakfast. Kun je lekker op
stal slapen. Op de hoek van de straat staat de St. Annakapel. Deze kapel is een
tijdje van Jan Veen geweest en nu van een stichting die er concerten verzorgd.

Via de Broederweg naar de Botermarkt. Vroeger was de
botermarkt de begraafplaats van de Broederkerk. Er staan in verhouding tot
andere steden nog veel Jugendstil huizen in Kampen. Deze prachtige gevels
werden in veel steden verwijderd. Omdat, volgens de gids, Kampen ongeveer 20
jaar achterloopt op iedereen, is dat verwijderen van de Jugendstil gevels aan
Kampen voorbijgegaan.

Tegenover de
Botermarkt is het iconenmuseum. Daar drinken we een bakje koffie en maken kennis
met de scheepsarts van “de Eendracht” en “de stad Amsterdam”. Na de koffie een
presentatie van Theo van Mierlo over de internationale activiteiten van Kampen.
Wat een inspirerend verhaal. Theo vertelt met verve en het hele verhaal is
doorspekt met een grote dosis humor. Iedereen luistert met aandacht.  Leuk om nog te vertellen: Kampen speelde geen
grote rol meer in onze Gouden eeuw, maar speelde wel een rol in de
textielindustrie, met name wollen duffels. In bodemvondsten in de Amerikaanse
staat New York werden relatief veel Kamper lakenloden gevonden. Op grond van deze
lakenloden die gevonden werden in het uiterste noorden van de Verenigde Staten bleken
dat de Iroquois-indianen in de 17de eeuw een voorliefde hadden voor wollen duffels
uit vooral Kampen.

Na dit prachtige verhaal gaan we terug naar de Taveerne,
waar we de dag eindigen met een traditioneel hutspot-zuurkool-boerenkool menu
met speklap, gehaktbal en worst. Het smaakt goed zo aan het einde van een leuke
en gezellige dag.

We kijken terug op weer een prachtige winterreünie van de
donateurs van Botterbehoud. Volgend jaar zijn we weer van de partij.


[1] De Ommelandsvaart
is vanaf de 13e eeuw de naam voor de vaart door de Sont,
waardoor de landweg over Hamburg en Lübeck kon worden omzeild. De voordelen van
deze route waren groot:
tollen werden vermeden, de tegenwerking van Lübeck kon worden ontweken en op
grote schaal konden massagoederen als hout, graan en haring worden verscheept. Een
groter en zeewaardiger scheepstype (de kogge) maakte deze route mogelijk. De
Zuiderzee- en IJsselsteden hadden een groot aandeel in deze vaart. 

Oostwal 2018Kampen. Zaterdag 30 juni 2018. We doen met de EB46 mee met de Oostwal botterwedstrijd. Het is de 24ste race en we gaan er van genieten. Meestal hebben we vrijdagavond onweer en is het op zaterdag onstuimig en regenachtig weer. Maar nu is het anders. Er is een windje 2/3 voorspeld, maar het waait zo op het gevoel al wel tegen windkracht 4. De zon schijnt volop en de lucht is blauw. Geen wolkje te bekennen. Het beloofd mooi zeilweer te worden.

We beginnen met het schippersontbijt. Een broodje met spek en ei. Het gaat er in als zoete koek. Nog een kopje koffie en we zijn klaar voor het palaver. We krijgen te horen dat het verschrikkelijk mooi weer en dat het dus waarschijnlijk een verschrikkelijk mooie dag gaat worden. Verschrikkelijker kan het niet worden. We varen een zgn olympische baan met alles er op en eraan. Een rack voor de wind. aan de wind en opkruisen tegen de wind. Starten moet je tussen 12:00 en 12:15 en we varen dus op tijd. Begrijpelijk vanuit de organisatie, maar ik vind een ankerstart toch veel mooier. Dan weet te tijdens de wedstrijd tenminste waar jouw positie is ten opzichte van het veld. Als je dan iemand inhaalt, dan lig je ook 1 plaats hoger op de ranglijst. Nu weet je dat niet, maar ondanks dat is de wedstrijd uiteindelijk net zo spannend.

We krijgen Velthuis adviesgroep aan boord. Tot mijn verrassing is mijn buurvrouw ook uitgenodigd. Door alle handjes geverij herken ik haar eerst niet, maar dan dringt het tot mij door. De mannen en vrouwen van Velthuis willen graag meehelpen. We houden ze aan die afspraak. 

Oostwal 2018We varen af richting Ketelmeer naar de startplek en door de noord-oosten wind kunnen we zeilen op de IJssel. We varen met een gangetje van 5 knopen de IJssel af geholpen door de stroming van 1 knoop. Om 12:05 schieten we door de startlijn en we liggen direct goed voor de bovenste boei. Met 1 slag te gaan, halen we de boei makkelijk. Dan voor de wind. Fok te loevert zetten met de stok (melkmeisje in scherpe jachten taal). Vlak bij boei drie halen we stok uit de fok en loeven we op richting de  derde boei. Na het ronden zien we dat de vierde boei best hoog ligt en we kunnen hem niet in één keer aanzeilen. Voor ons liggen een aantal lemmeraken en die varen de boei gewoon aan. Zo’n lemmeraak kan toch echt hoog varen. Wij niet. Wij varen door tot aan de loswal (Waar de ark van Noach ligt) en gaan dan overstag richting de vierde boei. Alle boeien moeten aan BB gerond worden. We kruisen tegen de wind in naar de 2e boei. We verlijeren te veel en moeten nog een klap maken voordat we 2e boei kunnen ronden. Na de tweede boei terug naar boei 4 en dan weer terug naar boei 2. Als we dan uiteindelijk van boei 4 naar boei 2 terug zeilen, gaan we nog een keer het rondje maken van boei 3 en boei 4. Nu doen we het bij naderen van boei 3 iets anders. We gijpen eerst en halen daarna de stok uit de fok. Dat haalt de druk wat uit de fok, de fok zit dan achter het grootzeil en dat maakt het iets makkelijker de stok uit de fok te krijgen. Na het ronden van boei 3, weer op weg naar boei 4, die nog steeds niet goed aan te zeilen is. Na het ronden van boei 4 zijn we op weg naar de finish. We juichen, maar hebben geen idee van onze positie in het veld. We nemen even aan dat we eerste zijn geworden. Slechter kan altijd nog. 

We zeilen terug naar Kampen. Bij het Kattegat de zeilen eraf en dan op de motor terug naar de buitenhaven in Kampen. We kijken achteraf gezien terug op de allermooiste verschrikkelijkste dag van de Oostwal. Nog nooit was het zulk mooi weer en wind. We hebben genoten. Volgens programma is de prijsuitreiking rond een uur of zes, maar traditie getrouw lukt het niet. Dus rond een uur of zeven horen we dat er een computerstoring was en dat het daarom zo lang duurde. We krijgen een schilderijtje voor de Velthuis adviesgroep. We gaan naar huis, Ik rij mee met de buurvrouw. Afgezet voor de deur. Volgend jaar de 25ste editie. Ik kijk er nu al naar uit. Tot volgend jaar.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”3″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”0″ thumbnail_width=”240″ thumbnail_height=”160″ thumbnail_crop=”1″ images_per_page=”20″ number_of_columns=”0″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”1″ slideshow_link_text=”[Diavoorstelling tonen]” template=”default” order_by=”imagedate” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Juni 2018. De WHARS groep neemt deel aan de wedstrijd “Ronde om Noord-Holland”. De Ronde om Noor-Holland is een toertocht met wedstrijdelementen (of andersom) die jaarlijks gezeild wordt over Markermeer, IJsselmeer, Westelijke Wadden en Noordzee. Gestart wordt vanuit Muiden en de route loopt via Enkhuizen, Kornwerderzand en Den Helder waarna in IJmuiden wordt gefinisht. De wedstrijd start in Muiden op vrijdag om 10:00 (onze klasse) en we moeten voor zaterdag 17:00u aangekomen zijn in IJmuiden. Het is een rondje van zo rond de 130 Nm. 

De samenstelling van de WHARS groep is anders dan andere jaren. We waren met vijf en zijn nu met vier, waarvan 2 nieuwe deelnemers. Wim, Alef en Stan (WHARS) zijn afgevallen en Toon en Arnold zijn daarvoor in de plaats gekomen. De WHARS groep getransformeerd naar HART (Hans, Arnold, Richard, Toon).

Terschelling. 5 november 2017. 5:30u. De wekker houdt woord. Hij wekt ons netjes om 5 uur en we draaien ons nog 1x om. Ik sta op en langzaam komt er leven in de brouwerij, wel veel te langzaam volgens de schipper.  We moeten bellen met de wedstrijdleiding dat we weer verder gaan en dat de rusttijd er op zit. 

We starten de motor, gooien de trossen los en hijsen de zeilen. Buiten de haven de motor uit en we zijn onderweg naar Harlingen, maar schijn bedriegt. Er is zo weinig wind, dan we ondanks onze goede bedoelingen gewoon met 2 knoop stroom tegen achteruit geduwd en dus feitelijk achteruit zeilen in plaats van  vooruit. Het blijft een fascinerend gezicht. Een schip met volle zeilen die gewoon achteruit zeilt. Maar gelukkig komt de wind terug. en zeilen we gewoon met een gangetje van 5 knopen door de Slenk. Uit de Slenk gaan we via de Noord en West Meep naar de Blauwe Slenk. We hebben de zeilen over bakboord staan, maar als we richting Harlingen gaan varen dan moeten we gijpen, maar dat is toch wel onverstandig. Dus gaan we gewoon overstag en vallen dan flink af.

Het is ondertussen weer licht geworden en zien we de meest prachtige luchten. Ook zien we in de verte de regen met bakken tegelijkertijd uit de hemel vallen. 

De pollendam is in beeld en we varen nu recht op Harlingen af. Als we bij Harlingen aankomen begint het dan nog even te hagelen. Daar zaten we natuurlijk met z’n alleen op te wachten. Maar ja, we hebben het weer (gelukkig) ook niet zelf in de hand. Als we met de Kaat Mossel over de finishlijn zijn, dan moet er via de marifoon geroepen worden: “Kaat Mossel NU” en aan Wim de eer ons af te blazen.

We finishen om 12:30 met hagel in de boot. Nederland op zijn smalst. We zijn allemaal erg gelukkig. We zijn nog nooit zo vroeg gefinisht. Uiteindelijk finishen we als laatste met 24 gezeilde uren (28 uur en 7 seconden inclusief 4 uur verplichte rust).

Vlieland. 4 november 2017. 23:35u.  We hijsen de zeilen en vertrekken naar Terschelling. De golven komen dwars in waardoor het schip behoorlijk schommelt en dat maakt het binnen allemaal niet comfortabeler. Met een koers van 60 graden lopen we richting het Schuitegat.

In het Schuidegat is het schommelen voorbij, maar moeten we wel dicht bij de rode boeienlijn blijven. De groene tonnen staan voor een deel op een plaat en als we daar nu te dicht bijkomen lopen we vast en dat risico willen we niet lopen. 

Voor de haven van Terschelling de zeilen laten zakken en varen we zonder problemen de haven in. We gaan achter de grote veerboot liggen op advies van de havendienst. Het duurt best lang voordat we echt liggen, maar dan nemen we ook onze 4 uur verplichte rust. Het is nu half twee zondagmorgen en om half zes gaan we dan uiteindelijk terug naar Harlingen. We zijn nu ruim 17 uur onderweg en hebben zo’n 82 Nm afgelegd. We hebben de rust wel verdiend.

Nu eerst naar bed en lekker slapen. De wekker houdt de tijd bij en maakt ons vast op tijd wakker. Welterusten.

 

Oudeschild. 4 november 2017. 15:20u. Nog steeds is de wind ons gunstig gezind. We gaan richting Vlieland. Met een snelheid van 6 knopen over het scheurrak en de omdraai naar het Inschot. Alles verloopt vlekkeloos, maar richting het Schuitegat gaat het toch minder goed. De wind is gedraaid en we hebben de stroom behoorlijk van opzij waardoor we enorm weggezet worden. We gaan laveren, maar bij het overstag gaan worden we gewoon teruggezet naar onze vorige positie en zeilen we dus een paar keer zonder het echt te willen over hetzelfde stukje water en zien we bij elke overstag dezelfde boei. Op de navigatie tracking lijkt het er zelfs op dat we gijpen in plaats van overstag gaan. De stroming neemt langzaam af en uiteindelijk maken we winst met de slagen.

Het is langzaam aan donker geworden. We varen op zicht en op de verlichte boeien. Het was vanochtend volle maan en het levert hele mooie foto’s op. De maan schittert op het water. 

We hadden onderweg besloten naar Terschelling te gaan en daarna naar Vlieland, maar dat blijkt echt onverstandig. Als we eerst naar Terschelling gaan, dan komen we gezien de wind en de stroming niet meer in Vlieland. We draaien het besluit terug en we gaan toch naar Vlieland. Ruim voor de haven van Vlieland laten we de zeilen al zakken. Niemand begrijpt waarom we dat nu al doen, maar helaas kunnen we niet meer terug. De motor aan en dan richting de haven. We moeten echter wachten, want de Dageraad ligt binnen en dan kunnen wij er niet bij. Als de Dageraad buiten is, dan maken wij vaart en varen we naar binnen. We liggen daardoor best wel laat in de haven, zodat de loper de selfie kan gaan maken. Uiteindelijk is het 23:35 als we vastliggen aan de kade. 

Den Oever. 4 november 2017. 13:20u. We hijsen de zeilen en binnen 1 kabel (185,2 m)  is de motor uit en zijn we onderweg naar Oudeschild (Texel). Met een snelheid van bijna 9 knopen ‘knallen’ we richting Oudeschild. We moeten gijpen en dan moet iedereen aan de bak (hens aan dek). Maar iedereen “Hens aan dek” is best een dingetje. Niet iedereen is er, maar het komt uiteindelijk goed.

Nog een gijpje en dan liggen we voor de rede van Oudeschild. We hebben 1,5 knopen stroom tegen, maar met deze snelheid hebben we daar geen last van. Voor de haven de zeilen naar beneden en dan op de motor de haven in. Het is kwart over drie. Het aanleggen gaat niet helemaal goed. We knallen met het boegbeeld op de kant en het kraakt een beetje. Gelukkig is ze (het beeld) sterk en is er niets kapot. De loper is weer onderweg. Hij maakt een selfie van hem en het wachtwoord en voor we het weten is hij weer aan boord. We gooien los en we zijn onderweg naar Vlieland.