Karel loopt stage bij Scheepswerf Peters. Ze bouwen daar enorme zeeschepen en Karel is ook uitgenodigd om de te water lating mee te maken.

Het is lekker koud weer en er waait een guur windje. We zijn nog bijna te laat. Onderweg worden we staande gehouden omdat er een wielerronde aan de gang is. Eerst scheurt de kopgroep van drie renners ons voorbij, dan een kleine groep volgers, dan een stoet met volgauto’s, dan een tijdje niets en ja hoor dan de hekkensluiters. Na zo’n kwartiertje mogen we weer verder rijden.

Er staan veel mensen al te wachten. In dit winderige koude weer is elke minuut wachten toch wel lang. Maar dan begint de ceremonie. Iemand van Peters vertelt eerst in het Engels een verhaal. Daarna nog bijna hetzelfde verhaal in het Duits en dan weer Engels en uiteindelijk gaat hij voor alle mensen die geen Engels en Duits spreken, het nog een keer vertellen aan het meisje dat uiteindelijk de boot zal dopen.

En dan is het zover. De schaar wordt gepakt. Het lint ertussen en er zegt nog iemand: “en nu knippen maar” en dan slaat de champagne fles kapot op het schip. Een groot gejuich en applaus volgt

En dan nu waar we allemaal voor komen, de tewaterlating. Eerst worden alle stempels onder de boot verwijderd en dan hoor je een knal en schuift het schip langzaam het water in. Een enorme vloedgolf en een paar seconden later drijft het schip richting de kade. De sleepboot trekt hem naar de kade waar er nog een paar weken aan gewerkt zal worden. Hij wordt dan weggevaren naar Harlingen en daar zal dit schip dan beginnen aan zijn eerste zeereis.

Foto’s

Ik kreeg vorige week zaterdag een leuke brief van het tijdschrift ZEILEN. Ik die brief stond dat ik mee gedaan had met een actie en dat ik 2 kaarten had gewonnen voor de HISWA in Amsterdam. Dus ik even in mijn agenda kijken en ik had 1 afspraak staan. Snel even de afspraak verplaatst. Teunie is altijd al vrij op vrijdag. Dus mooi naar de HISWA. Naast de toegangskaart krijg je ook de treinreis aangeboden. Soweiso een goed aanbod van de NS. Voor 4 euro naar de Hiswa. Maar goed voor acht euro koop je toch maar zo weer 2,5 kopje koffie op de hiswa.

We zitten al vroeg in de trein. Het is mooi blauw weer, het zonnetje schijnt en na wat overstapmomenten lopen we om 10:05 richting de RAI. Even met ons kaartje langs de lange rij. Onze kaarten worden gescand en we zijn binnen. Beneden moeten we de jassen ophangen. Eerst die 8 euro voordeel maar even opmaken. We drinken een lekker bakje koffie en dan richting de show, want dat is het toch wel echt.

We lopen eerst in het ‘sloepen’-deel. De crisis is hier nog niet toegeslagen blijkbaar, want een beetje sloep begint bij 100.000 euro en dan moet je wel gewoon zelf thuis slapen of je moet genoegen nemen met een slaapplaats op een bank.

Achteraan bij de sloepen staan ook verdacht veel standjes met huizen. Leuke parken met hele leuke huizen aan het water. Ook hier moet de slappe was er wel goed bij staan. Bij zo’n huis past een sloep natuurlijk het beste. Dus prima plek.

Dan op naar de zeiljachten. We lopen langs de kleine zeilbootjes richting een enorm zwembad. We zien een leuke zeilsimulator. Je zit in een kuipje van de enige echte Laser en je moet een parcourtje afleggen. De jongen demonstreert het even en dan haalt hij ons over het ook eens te proberen. Het heeft natuurlijk helemaal niets met zeilen te maken, maar leuk is het wel. Het duurt eventjes voordat je precies door hebt hoe het werkt, maar dan zeil ik toch in minder dan 3 minuten het gehele parcours. Wel veel langzamer dan de snelste tot nu toe (1:12).

We slenteren weer verder. In het zwembad lopen twee jongens in een grote opblaasbal. Ziet er heel leuk uit. Elk uur is er iets te doen. Er wordt ook nog een demo gegeven van een reddingsvlot. Zo’n ding komt bijna altijd op de kop in het water terecht en de mensen laten even zien hoe je dat dan weer goed krijgt. De omstandigheden zijn natuurlijk totaal onvergelijkbaar. Ik stel me zo voor: een storm van windkracht 12, een heftig zeetje en golven van 25 meter en dan maar hopen dat het inderdaad zo eenvoudig is.

Dan lopen we langs een leuke zeilkleding stand. Teunie wil altijd nog eens een leuk pak en nu op de beurs kortingen van 25%. Dat is dan weer mooi meegenomen. Teunie past wat verschillende modellen aan en uiteindelijk lopen we met een jollenbroek en een leuke jas de deur uit.

We slenteren weer verder. We maken een praatje met de Zeezeilers van Marken , die om wat voor reden dan ook hun vaste plaats hebben in Harlingen. Ze bieden diverse reizen aan en je kunt ook bij hen een volledige instructeurs opleiding krijgen. Dat spreekt mij aan. Zaterdag 3 april hebben ze clinics en dan ga je met een klein groepje voor een paar uurtjes de waddenzee op. Zelf heb ik met Karel dan de cursus “Theoretische KustNavigatie”, maar Teunie komt zeker.

Dan belt mijn buurman. Hij had een paar leuke afspraken (1 in Haarlem en daarna 1 in Veghel). De afspraak in Veghel ging niet door, dus hij heeft mooi even tijd om ook over de HISWA te wandelen. Na wat heen en weer bellen hebben we elkaar gevonden en slenteren we samen verder over de beurs. Gezellig.

We lopen nog over een enorme steiger waar allemaal hele mooie zeiljachten aanliggen. Allemaal met de achterkant aan de steiger. Opstappen is daardoor erg gemakkelijk. We gaan kijken in één van de boten. Echt nieuw is deze wel. De polyester lucht is nog goed te ruiken. Naast een bezoekje aan een zeiljacht brengen we ook een bezoekje aan een enorm grote motorboot. We doen hoezen over onze schoenen en lopen het schip binnen. Wat een luxe. Thuis heb ik het minder. Gelukkig staat er een mevrouw te praten met de botenbouwer over alles wat ze al heeft. Ze raakt maar niet uitgesproken. Hier een huis, daar een jacht en zo ging het maar door. We liepen weg en misschien staat die mevrouw er nu nog wel. Is ook best lastig als je alles al hebt en er ook nog een boot bij moet hebben.

Wat ik heel grappig vind is dat er ook echte standwerkers zijn. De standwerkers die opvallen zijn afkomstig uit Engeland. Met een onvervalst Engels accent brengen ze hele speciale boren aan de man. Deze boren boren door alles heen en uit alles wat op tafel ligt blijkt dat ook wel. Maar niet aan onze kinderen laten zien. Voordat je het weet is alles in je huis één grote gatenkaas geworden.

We worden nog donateur van een stichting (sailwise) die het mogelijk maakt om met gehandicapte mensen te kunnen varen en zeilen. Naast donateurs zoeken ze ook mensen die als vrijwilligers mee willen als begeleider op een mooie zeilclipper (Lutgerdina). Teunie is direct enthousiast. We geven onze gegevens door en we zullen zien of het wat wordt.

Het is ondertussen 5 uur en we hebben zo’n beetje alles wel gezien. Mijn buurman blijft nog (hij staat anders toch in de file met zijn auto). Wij lopen naar de trein. Het mooie blauwe weer heeft ondertussen plaatsgemaakt voor het onvervalste Nederlandse regenweer. Het is echt druk in de trein en het ziet er naar uit dat we moeten staan. Maar niet als je met Teune uit bent. We nemen plaats in de eerste klas en zonder controle komen we aan in Amersfoort. Scheelt toch weer een klein half uurtje staan/hangen in de trein. Om zeven uur stopt de trein in Wezep en zijn we na een dagje slenteren op een hele leuke beurs weer thuis. We hebben natuurlijk tassen vol met , ja met wat?. Zaterdag gaat dat allemaal mee met het oud papier.

(Elburg 16 januari 2010). Voor het derde jaar op rij een bezoekje gebracht aan de Ruilbeurs van de Elburger Botterstichting. Dit is de eerste activiteit in het nieuwe botterseizoen. Deze beurs, of eigenlijk gewoon een nieuwsjaarsbijeenkomst is mijn indruk, wordt gehouden op de oude werf. Maar …, de nieuwe werf is in aanbouw en daar mocht je nu ook even een kijkje nemen. Ik ben al een paar maanden niet meer in Elburg geweest en ik was dus aangenaam verrast hoe ver de bouw van de nieuwe werf al is. Vele handen maken licht werk, maar ik denk eerder met vele handen kun je veel werk aan.

We nemen een kijkje in het toekomstig museum van de botterstichting en ja hoor Teunie stelt de meest ultieme vraag: hebben jullie ook restjes hout? Kan ze weer handig gebruiken in de klas. De kinderen timmeren er dan weer van alles van. Hans van der Pol geeft zijn kaartje en zal tegen de jongens zeggen dat ze het bewaren en dan mag Teunie het wel een keer komen ophalen. Zo ook dat weer geregeld.

Dan even naar de werf. We eten een lekker visje (gerookte rode poon) en maken een praatje hier en daar. Ook nog even in de werkplaats en daar is het een gezellige drukte. De plaatselijke band speelt nog een paar liedjes op de trompetten. Teunie drinkt nog een kopje echt hete chocolademelk en dan gaan we er al weer van tussen.

Het stelt eigenlijk niet echt iets voor die ruilbeurs, maar het is toch elk jaar weer gezellig om er even naar toe te gaan. Tot volgend jaar.

Een paar foto’s

Terwijl we nu genieten van de winter, ben ik voor het eerst van mijn leven al heel vroeg bezig met het boeken van een zomervakantie. Dit jaar zijn we twee keer op zeilvakantie geweest (Zeeland en Waddenzee) en nu wagen we de stap naar Griekenland. We gaan van 17 juli tm 31 juli 2010 zeilen voor de kust van het eiland Lefkas. Ik heb er nu al zin aan. Gemiddeld is het 28 graden en het water zo’n 24 graden. Het water is kraakhelder en er bestaat een mogelijkheid dat er tijdens het zeilen dolfijnen met je meezwemmen. Dat lijkt me zo geweldig. We gaan met het gezin. Waarschijnlijk de laatste keer dat we zo met elkaar op vakantie kunnen.

We huren een bavaria 42 cruiser. Een geweldig schip en van alle gemakken voorzien.

(Zaterdag 28 november. Scheveningen (Foto’s Ciske de Rat)).Vandaag naar één van de laatste voorstellingen van Ciske de Rat in het Circustheater in Scheveningen. Zondag 29 november is het allerlaatste optreden. We hebben kaartjes voor de zaterdagmiddag Matinee voorstelling.

Het weer is redelijk. Ik heb even gekeken bij buienradar en de vooruitzichten zijn goed. Dus met Floris en Teunie in de auto naar Scheveningen. Het is wel druk op de weg, maar we rijden vlot door en we zijn rond half één uur in Scheveningen. Zelfs in de parkeergarage is het rustig. We halen onze kaartjes vast op. Scheelt straks weer een wachtrij sessie. Om kwart over één lopen we dan de trap op naar de boulevard. De wind is stevig. De golven zijn onstuimig. Wat lekker toch om ze even uit te waaien. Zo nu en dan wakkert de wind iets aan en dan komt er een complete zandstorm op ons af. Jammer dat je dat niet goed op de foto kunt vastleggen, maar het is prachtig gezicht dat zand ze stuivend over het strand.

Omdat we nog niet gegeten hebben gaan we even in een restaurantje zitten. Wij bestellen een Scheveningslunchje (vissoep met een broodje). Floris natuurlijk een grote pannenkoek.

We ruilen even de strandschoenen voor de nette schoenen en dan naar de musical. Het is al gezellig druk en wij zoeken onze ingang op. We zitten in de buitenste ring precies voor het podium. We hebben een mooi uitzicht. Om kwart over drie begint de voorstelling dan echt. Het verhaal zit leuk in elkaar. Als Ciske de Rat aan het begin van de Tweede Wereldoorlog opgeroepen wordt, komt hij zijn meester weer tegen. De meester heeft natuurlijk weer een leidinggevende functie in het leger. Ciske is gewoon de soldaat. Er wordt dan teruggekeken naar het verleden van Ciske en ook het verleden van de meester komt aan bod. Leuk is ook dat heden en verleden tegelijkertijd op het podium zich afspelen. Links de klas en rechts de slaapzaal in de kazerne en de meester wandelt van het heden naar het verleden en weer terug. Ook treden de oude en jonge Ciske soms samen op. Alles natuurlijk voorzien van leuke liedjes. De plotselinge dood van de moeder van Ciske maakt toch wel de meeste indruk op Floris. Zo uit het niets vliegt er een mes door de lucht en treft het de moeder recht in de halsslagader. Veel bloed en veel musicaal lawaai. In de pauze is Floris nog onder de indruk. Het lijkt dan in het tweede deel niet goed af te lopen met Ciske in de oorlog. Hij wordt getroffen en lijkt de dood in de ogen te kijken. Maar het komt allemaal weer goed. Eind goed al goed. Een amuletje, ooit gekregen van de priester in het kindertehuis, redt het het leven. De kogel die anders door zijn hart zou zijn gegaan werd nu afgeketst op het amulet. Wat een prachtig einde.

De voorstelling eindigt om half zeven. Een hele zit zo vanaf half drie, maar het was de moeite waard. We halen de jassen op, betalen de parkeerkaart en rijden in anderhalf uur weer lekker terug naar ons kleine dorpje op de Veluwe. Floris praat nog honderd uit in de auto. Weer een leuke zaterdag. (Foto’s Ciske de Rat)

Botter onder kleed. Voor de winter hebben we een heel mooi dik en erg zwaar winterkleed voor over de gehele botter. Is echt een behoud voor de botter. De botter blijft tenslotte de hele winter in het water en er zal weer veel water en als het meezit sneeuw uit de lucht vallen. Nu blijft dat lekker allemaal buiten. Ander voordeel is dat er nu een mooie werkruimte ontstaat waar we nog wat aan het onderhoud van de botter kunnen doen. Klein kacheltje onder het kleed en voordat je het weet heb je het weer warm.

De botter ligt voor een kleine reparatie in Spakenburg. Vandaag moet hij weer terug naar Elburg en dat zal ook direct de laatste keer zijn van dit zeilseizoen. Karel en ik gaan eerst met de trein naar Nijkerk. Daar worden we opgehaald.

Het weer is goed. Er staat een mooi windje. Tot aan de sluis van Nijkerk moeten we helaas varen op de motor, omdat we de wind pal tegen hebben.

Na de sluis de zeilen erop en de motor lekker uit. We lopen zo’n 6 á 7 knopen met halve wind. Rond een uur of twee passeren we het aquaduct van Harderwijk. Dan verder richting Elburg. Ook nu zit ons het nog qua wind er mee. De wind wordt iets wisselvalliger, maar het blijft toch lekker gaan.

Bij de eilandjes bij Nunspeet moeten we een keer of twee overstag. We hebben dan toch een beetje last van die eilandjes. Maar dat is niet anders. Uiteindelijk zeilen we tot bijna aan de brug bij Elburg. Omdat dit toch het laatste tochtje is met de botter halen we de zeilen er nu ook echt af. De motor aan en Karel stuurt de botter onder de brug door en richting de ligplaats bij de nieuwe botterwerf in aanbouw.

Soms kom je ongewild in het nieuws.

Kleine correctie: Karel heeft zijn kuitbeen gebroken en niet zijn enkel.

Vandaag word ik om kwart over zeven wakker. Het regent een beetje. Een kleine teleurstelling maakt zich van mij meester. Er was eigenlijk geen regen voorspeld, maar goed het is niet anders. ik moet even naar het toiletgebouw en als ik terugkom duik ik nog even lekker de slaapzak in. Om negen word ik dan voor de tweede keer wakker. De regen is ondertussen weggetrokken en er schijnt een mooi zonnetje. Dat is precies wat we nodig hebben.

We genieten van ons ontbijt en drinken dan lekker een bakje koffie. Vanaf een uur of tien begint het dan langzaamaan drukker te worden in en rond de haven. De eerste botters varen al weg met de gaste. We varen met maximaal 12 mensen een tochtje van iets minder dan een uur. We gaan de haven uit, varen dan naar het einde van de strekdam, draaien dan om en varen dan op de fok richting Elburg terug. Zo varen we in totaal met 2 betaalde groepen en 2 keer met familie en bekenden.

Om zeven uur melden we ons bij “De Haas” voor het schipperdiner. Ook een traditie ondertussen. We krijgen weer een overheerlijk soepje en een lekker visje met groente, aardappeltjes, patat, rauwkost en appelmoes (jaja) en als toetje een bakje met ijs. Wat een luxe. Na wat toespraakjes, het ophalen van het geld, gaan we weer terug naar huis en zijn de drie botterdagen in Elburg weer voorbij. Elburg is voor ons de afsluiting van het seizoen.