Karel loopt stage bij Scheepswerf Peters. Ze bouwen daar enorme zeeschepen en Karel is ook uitgenodigd om de te water lating mee te maken.

Het is lekker koud weer en er waait een guur windje. We zijn nog bijna te laat. Onderweg worden we staande gehouden omdat er een wielerronde aan de gang is. Eerst scheurt de kopgroep van drie renners ons voorbij, dan een kleine groep volgers, dan een stoet met volgauto’s, dan een tijdje niets en ja hoor dan de hekkensluiters. Na zo’n kwartiertje mogen we weer verder rijden.

Er staan veel mensen al te wachten. In dit winderige koude weer is elke minuut wachten toch wel lang. Maar dan begint de ceremonie. Iemand van Peters vertelt eerst in het Engels een verhaal. Daarna nog bijna hetzelfde verhaal in het Duits en dan weer Engels en uiteindelijk gaat hij voor alle mensen die geen Engels en Duits spreken, het nog een keer vertellen aan het meisje dat uiteindelijk de boot zal dopen.

En dan is het zover. De schaar wordt gepakt. Het lint ertussen en er zegt nog iemand: “en nu knippen maar” en dan slaat de champagne fles kapot op het schip. Een groot gejuich en applaus volgt

En dan nu waar we allemaal voor komen, de tewaterlating. Eerst worden alle stempels onder de boot verwijderd en dan hoor je een knal en schuift het schip langzaam het water in. Een enorme vloedgolf en een paar seconden later drijft het schip richting de kade. De sleepboot trekt hem naar de kade waar er nog een paar weken aan gewerkt zal worden. Hij wordt dan weggevaren naar Harlingen en daar zal dit schip dan beginnen aan zijn eerste zeereis.

Foto’s

Soms kom je ongewild in het nieuws.

Kleine correctie: Karel heeft zijn kuitbeen gebroken en niet zijn enkel.

Wat een heerlijke vakantie was dit toch, maar helaas is het weer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Hieronder alle foto’s op een rijtje en een overzichtskaartje van onze zwerftocht door Zeeland. Zo op het kaartje te zien zijn we echt door heel Zeeland geweest. Tiptop Sailing heeft dat dan maar mooi voor ons georganiseerd.

Vrijdag met een collega met de trein naar Schiphol. Na een tijdje zegt ze dat ze op de straat een iPhone heeft gevonden en ze geeft hem aan mij, zo van : kun jij er iets mee om te achterhalen van wie dat ding is. De batterij is natuurlijk allang leeg. Die batterijen houden het gewoonlijk maar een dag uit en als je alle functies gebruikt nog veel minder dan een dag.

‘s Middags weer op het werk en ik leg hem aan de USB –poort met een kabeltje van de iPhone van mijn collega. Na een tijdje is de batterij al weer zo gevuld dat ie ook gewoon aan kan. Maar wat je zou verwachten is ook zo, simlock code nodig om er in te komen en na de simlockcode ook nog een toegangscode.

Dat wordt knutselen. Eerst maar eens via google zoeken hoe je de simlockcode kunt omzeilen, maar dat blijkt tamelijk onmogelijk, tenzij je natuurlijk de bedoeling hebt om hem gewoon te hacken, maar dat wil ik niet.

Ook maar eens even gebeld met TMobile. Na het oplezen van de code op de SIMkaart, blijkt dat zij de eigenaar wel kennen. Ze sturen hem/haar een mailtje en het komt dan goed. De eerlijkheid wordt nog even geroemd en dan maar wachten tot de eigenaar zich meld.

Ondertussen ook maar even verder knutselen met het omzeilen van de toegangscode. De toegangscode blijkt na enig zoekwerk wel weg te krijgen. Gewoon een andere sim-kaart er in en dan kun je niet bellen, maar wel alle programma’s van de iPhone gebruiken.

Dus ook maar eens even in de contactenlijst gekeken. Een van de contacten is natuurlijk gewoon de eigenaar. Ik bel het nummer en een man aan de andere kant van de lijn is hoogstelijk verbaasd dat ik weet dat hij een iPhone heeft en dat hij die kwijt is. Hij is opgelucht. Hij had hem al aangegeven bij de politie, maar die had al wel aangegeven dat ze maar afscheid moesten nemen van de iPhone. Die zie je nooit meer terug. Dat viel dus nu echt wel mee.

Vanavond om 8 uur heeft de man de iPhone opgehaald. Hij was van zijn dochter en die was het ergens tijdens het fietsen kwijt geraakt. En gelukkig heeft ze hem nu weer. Ik krijg een mooie bos bloemen. Ik ben blij dat het weer zo goed afloopt. Ik zou toch zelf een naar gevoel hebben, als ik hem zelf gehouden had. Dan koop ik er zelf wel een. Voelt echt veel beter.

Na weken van wikken en wegen is de kogel door de kerk. Ik heb een nieuwe camera (Panasonic Lumix TZ7) gekocht. Deze camera komt bij diverse reviews als goed uit de bus. Maandag of dinsdag ligt ie dan ook echt bij mij in de bus.

Hieronder een greep uit de specificaties:

• Resolutie in Megapixels: 12.7
• LCD scherm formaat: 3.0-inch
• Optische zoom: 12x
• Geheugen kaartje: Sandisk SDHC 8.0GB Ultra II (15.0MB p/sec)
• Lensbereik 35mm equivalent:  25-300mm
• Groothoek: Ja
• Macro scherpstelafstand (cm): 3
• ISO: Auto, 80, 100, 200, 400, 800, 1600 – 6400
• Minimale sluitertijd (sec): 1/2000
• Maximale sluitertijd (sec): 60
• Video functie: Ja
• Video geluid: Ja
• Voice recording: Ja

Ik hoop er weer jaren plezier van te hebben.

Vandaag 24 jaar getrouwd. Wat een leuke tijd en wat is het snel gegaan. Voor je het weet ben je oud en zit je van je oude dag te genieten. Maar nu nog even niet.

Vanavond gaan we naar het concert van Tina Turner in het Gelredome. Het concert begint om half acht. We hebben een VIP-arrangement en beginnen het concert met een diner. Gezellig in de lounge van het Gelredome. We moeten ons melden bij de hoofdingang en dan naar de hospitality-balie. Daar krijgen we ons bandje en de tickets voor het concert.

Na het diner begint het dan om half acht. Het voetbalveld is omgetoverd in een schitterende music hall. Wij zitten ergens gewoon op de tribune en op de plek van het veld (voor de gelegenheid uit het stadion gereden), staan ook nog eens een paar duizend mensen. Het is druk naar mijn beleving.

En dan barst het geweld los. Op het podium verschijnt Tina Turner. Het geluid dendert door de ruimte. Mijn hele lichaam trilt van de geluidsgolven. Ik denk nog wel dat je niet een pacemaker moet hebben. Wordt zeker onregeld. Het is een wervelende show van beeld en geluid. Het blijft een rare gewaarwording dat een vrouw van 69 jaar zo uit haar dak gaat. Petje af. We zitten niet erg dichtbij, dus ik ben blij dat ik mijn bril heb meegenomen. Ik ben natuurlijk geen muziekresesent, maar hier en daar merk je toch ook wel dat ze 69 is. Maar haar backing vocals ondersteunen haar geweldig. Eén van de zangeressen zingt ook een paar keer solo en wat een stem heeft die vrouw.

Ergens rond half negen is het dan pauze. Kan me zo voorstellen dat Tina die ook wel nodig heeft. Na een drankje gaan we weer verder om 9 uur. Ze begint op de kruk. Lijkt me voor zo’n bewegelijk type als Tina Turner een hele opgaaf om zo rustig op een stoel te zitten. Na een tijdje gaan de krukken aan de kant en barst het spektakel weer gewoon los. Uiteindelijk staat iedereen in de rijen te swingen en driftig mee te zingen met de toch wel bekende liedjes. Dan is het toch wel jammer dat je niet gewoon beneden op het ‘veld’ staat. Kun je helemaal uit je dak gaan.

Om kwart over tien is het dan afgelopen. De hele band wordt aan ons voorgesteld en dan zie je pas hoe geregisseerd het eigenlijk allemaal is. Eigenlijk is dit gewoon een super voorbeeld van een voorbeeldig project. Precies op tijd beginnen en precies op het afgesproken tijdstip klaar. Aan het einde verschijnt zelfs op het videoscherm gewoon de aftiteling. Alsof je dus gewoon life naar een film hebt gekeken. We krijgen nog een een spetterende toegift. Uit het podium verschijnt een loopbrug waarmee Tina over het publiek zweeft.

We krijgen als VIP’s (ja ja) nog een herinnering aan dit evenement, een leuke tas en een boek met spetterende foto’s van de show. Ik hoor dat er zo’n 22000 mensen aanwezig zijn. Precies het aantal mensen waarvoor we ShareNet hebben aangezet. Nu zie je eens hoeveel dat er dan eigenlijk zijn.

Botterboy wenst al zijn lezers goede kerstdagen (en dat het maar mag smaken) en een gelukkig 2009 toe (en denk aan de vingers met oud en nieuw) en voor de happy few: veel ski plezier.

Dit weekend is het MuseumWeekend. Je kunt dus nu met 50% korting naar een museum en dat is voor een Nederlander toch maar weer snel verdiend die korting. Meestal geef je de korting dan wel weer direct uit aan andere dingen, maar dat mag de pret niet drukken.

Vandaag dus naar het Kröller-Müller museum in het Park de Hoge Veluwe. Het Kröller-Müller Museum bezit een wereldberoemde collectie voornamelijk 19de en 20ste eeuwse beeldende kunst. Centraal staat de omvangrijke collectie werken van Vincent van Gogh en de beeldentuin.

We rijden er vanuit Wezep in een half uurtje naar toe. Ik heb even op buienradar gekeken. Er ligt een groot regenveld over de Veluwe. Ik neem mijn eigen fiets en de fiets van Floris mee en Teunie leent daar een zgn. ‘witte fiets’, een overblijfsel van de provotijd in de jaren zestig. En toch is het handig. Over het hele park staan zo’n 1700 fietsen verdeeld over een aantal plekken en er is dus altijd een fiets beschikbaar. We rijden naar de ingang bij Hoenderloo en zetten de auto bij restaurant “Rust een weinig”.

We fietsen naar de “Koperen Kop”. We gaan naar binnen, bestellen een lekker bakje koffie en gaan lekker bij de open haard zitten. Als we de koffie op hebben gaan we weer naar buiten en steken het plein over naar het Museonder. Het museonder is een museum onder de grond met zaken die anders alleen onder grond liggen en dus nooit zichtbaar worden. In het museonder worden ze zichtbaar gemaakt.

Erg leuk en leerzaam voor Floris. Hij vind het erg leuk. We kopen een leuke knuffeluil voor Floris en stappen weer op de fiets naar het museum “Kröller-Müller, wat ongeveer 10 minuten fietsen is.

Net voordat we er zijn begint het nu dan toch echt te regenen. Gelukkig zijn net op tijd binnen. We hangen onze jassen op in de gaderobe en beginnen aan het detectivespel uigezet door studenten van de Pabo in Arnhem. Je moet allerlei opdrachten uitvoeren en dan krijg je bij elke opdracht een aanwijzing voor de oplossing. Floris vindt het erg leuk. Het zijn ook allemaal zeer leuke leraressen. Dat was in mijn tijd wel anders, dus niet alles was goed vroeger. Sommige zaken zien er nu toch beter uit.

Bij de eerste opdracht moet Floris een mixje maken en een leuke lerares helpt hem. Dan moet ze het volgende kind helpen en die spreekt Engels. Naar een paar zinnen valt op dat de juffrouw zelf niet of nauwelijks Engels spreekt. Je zou toch verwachten dat ze ook wel gedacht hadden dat er buitenlanders in het museum zouden komen. Het barst er tenslotte van de Japanners. Als we weglopen hoor ik de vader (denk ik dan maar even) in het Duits iets zeggen. Wel een echte taalkloof dus.

We lopen door het hele museum en Floris maakt overal de opdrachten met veel plezier. Helemaal achterin het museum is de ene laatste opdracht. Op de wand van het zaaltje staat in vier talen iets over het schilderij wat daar hangt. Eigenlijk hangt er niets maar volgens mij is de wand het schilderij. Om beschadiging te voorkomen is er wel een detectiesysteem opgehangen en als je te dicht bij de wand (=schilderij) komt, gaat het af en kijkt een suppoost geschrokken om de hoek. Omdat er veel kinderen op de grond zitten en het dus druk is in het kleine zaaltje gaat het alarm toch gewoon drie keer af. De Pabo-student biedt elke keer netjes zijn excuses aan,maar waarschijnlijk is het dweilen met de kraan open.

Buiten wordt het weer slechter. Eerst regent het cats and dogs (Pijpestelen) en om kwart over vier vallen de hagelstenen naar beneden en dat levert prachtige foto’s op. Dan maar wachten en even iets drinken.

Om kwart voor vijf wagen we het erop en fietsen we terug naar de auto. Het valt toch mee nu en als we bij de auto zijn is het gewoon droog. Ik zet de fietsen weer op de drager en we rijden terug naar Wezep. Het wordt steeds mooier weer en het lijkt erop dat er geen regen is gevallen en dat het zelfs zonnig was in Wezep.

Ondanks de regen was het de moeite waard om naar het museum te gaan. Het blijft altijd leuk om weer eens de schilderijen van Mondriaan en Van Gogh in het echt te zien en de schoonheid er van te zien.

Foto’s: Museum Weekend Kröller-Müller

Vandaag heeft Karel een steendrager gelast. Met dat apparaat kun je als bouwvakker een x aantal stenen tegelijkertijd oppakken. Een echt handig hulpmiddel dus. Hij kreeg er een 8 voor. Het hoogst haalbare cijfer. Beetje raar, maar er mankeert altijd wel iets aan is de redenering.

Nu ik zo de foto’s heb gemaakt lijkt het wel een kunstwerkje. Kan zo een plekje krijgen in Kröller-Müller (haha).

Eigenlijk is vandaag, 29 februari, een beetje een rare dag.

Mensen die vandaag geboren worden zijn slechts eens in de 4 jaar jarig.

Je werkt een dag langer dan de voorgaande jaren maar krijgt waarschijnlijk niet meer salaris.

Je betaalt dezelfde huur of hypotheek maar woont een dag meer in je huis voor hetzelfde geld.

De krant, verzekering en andere vaste kosten zijn hetzelfde als voorgaande jaren maar je gebruikt er toch meer van…

Vreemd eigenlijk en een leuk onderwerp van discussie.