Ik kijk terug op een redelijk goede week at Educause. Ik wilde vooral kijken naar de ontwikkelingen rondom open-source ontwikkelingen. Er zijn open-source e-learing systemen (.LRN en Sakai) en aanvullende weblogsystemen.

De kwaliteit van bijna alle sessie valt mij wel tegen. De titel met de bijbehorende alinea doet vaak veel beloven, maar in de realiteit van de presentatie stelt het niet veel voor. Het zijn veel verhalen en veel sheets met veel tekst. Echt inspirerend komt dat niet op mij over. Het is wel de manier waarop de Amerikanen over hun projecten rapporteren. Weinig aansprekend.

Sakai is het ‘nieuwe’ e-learning framework. Vanuit vier universiteiten in Amerika is dit gestart en er doen nu al zo’n 80 universiteiten mee aan dit initiatief. Het is een community. Er wordt van alles en nog wat ontwikkeld en als het er niet is, zijn er altijd mensen die het wel maken. Als voorbeeld werd de ondersteuning van mySQL genoemd. Deze database werd eerst niet ondersteund, maar door de inspanning van een aantal mensen is dat er nu wel.

De UvA (Universiteit van Amsterdam) is vanuit Surf betrokken bij Sakai. De UvA volgt de ontwikkelingen. Vanuit hogescholen is er nu beperkte belangstelling, maar zelf denk ik dat dat wel eens kan gaan veranderen. We betalen nu een erg groot bedrag (75k euro voor Windesheim en 74k euro voor de VU) voor de verouderd Blackboard systeem. Ik hoorde dat 40% van de Blackboard-code bestaat uit oude perl-code. Deze code is zo oud, dat het eigenlijk vervangen zou moeten worden, maar dat het moeilijk is, omdat het de basis is van het Blackboard systeem. Er is in december een internationaal congres over Sakai in Austin in Texas. Lijkt mij interessant om daar vanuit Windesheim naar toe te gaan!

We moeten al om kwart over negen in de lobby zijn. We vertrekken op half tien. Ik snap niet dat we al zo vroeg weg moeten, omdat we pas om één uur vliegen. Maar het zal allemaal wel met de security te maken hebben.

Ik zit van Orlando naar Atlanta bij het raam en ik maak maar eens even een filmpje van de start. Is wel leuk voor het thuisfront. Ik ben toch altijd weer onder de indruk van al dat geweld dat loskomt om zo’n zware bak in de lucht te krijgen.

In Atlanta moeten we drie uur wachten. Dat is echt het vervelendste van al dat vliegen. Al die wachttijden. Gelukkig hoeven we niet meer te zeulen met onze koffers, die worden nu gewoon overgepakt.

Ik eet een pizza en Rob zit te zeuren dat ie mij te dik vindt. Ik eet thuis in Holland echt anders dan hier in Amerika. Gezien de hoeveelheid dikke mensen die ik gezien heb en hoe belachelijk dat er uit ziet, besluit ik ook maar eens te gaan afvallen en ik begin maandag!. Ik ben echt een dunne dikke Amerikaan. Uiteindelijk is het ook slecht voor je hart en je aderen. Dikke mensen sterven eerder.

Het is vroeg als we in Amsterdam aankomen. De oorspronkelijke tijd was half negen, maar omdat we over de echte airplane-highway vliegen, zijn we een uur eerder in Amsterdam. Echt geweldig. Nog anderhalf uur in de trein en dan ben ik thuis.

Ik heb mijn quality-time met Rob wel gehad. Gezien het aantal uren denk ik dat ik tot aan de zomervakantie niet meer met Rob hoef te overleggen en te praten.

Vandaag de laatste dag van de conferentie. Ik slaap uit dit keer en ga dan naar een bijeenkomst over Sakai. De general sessie is na 15 minuten al niet meer erg interessant, dus ga ik nog maar even mijn mail checken en even met Teunie bellen via SkypeOut.
Heb nog steeds problemen met de laptop. Het blijkt te liggen aan de Wireless verbinding. Blijkbaar straalt de zender zo ‘hard’ dat de netwerkkaart het niet aan kan. Ben niet de enige met dat probleem. Is wel k*t, maar het is niet anders. Ik loop samen met Rob terug naar het hotel en het is nu toch wel erg warm zo midden op de dag. Het zweet loopt over mijn rug en ik ben blij als ik even onder de douche kan in mijn hotelkamer.

Vanmiddag zijn we vrij. We gaan met een groep van 7 naar Boggy Creek. Daar kun je varen met een propellerboot en met een monstertruck. Volgens Berny (de man van het hotel) is het een klein uur rijden. We hebben een grote auto gehuurd. Het blijkt toch allemaal iets ingewikkelder dan wij dachten. We rijden steeds verkeerd, maar ons humeur blijft goed. We hebben een gezellige tijd in de auto. Als we er zijn, blijkt er op deze plek alleen een Airboat te zijn en niet de monstertruck. Als we een half uurtje om het meer rijden dan zijn we op een plek waar de monstertruck wel is. Het half uurtje blijk toch wel langer te zijn en uiteindelijk bereiken we onze bestemming om vijf uur. We zijn net op tijd.

De boottocht is echt mooi. We scheuren over het water en maken grote bochten waardoor we lekker scheef komen te liggen. De boot maak veel lawaai dus we moeten van die koptelefoons op. We zien een zeearend en dan ligt daar plots een alligator. De motor gaat bijna uit en we laten ons een beetje naar de alligator toe glijden. Het is een redelijk grote alligator en hij blijft ook erg lang drijven. Uiteindelijk zwemt ie heel snel weg.

Dan gaan we naar de monstertruck. We rijden met die truck door de natuur en we zien van alles: herten, bambies en een moeder alligator met babies (misschien allemaal opgegeten door de vogels), maar de moeder past, denkt ze, goed op haar kroost. We zien nog een stel kraanvogels ‘ruzie’ met elkaar maken en daarbij gooien ze graspollen in de lucht. Een erg komisch gezicht.

We blijven nog even wat hangen langs het meer, maar uiteindelijk nemen de muggen het van ons over. We gaan weer naar huis. De terugweg is een stuk makkelijker. In drie kwartier zijn we thuis. Ik heb genoten en ben blij dat ik niet naar al die commerciële rommel (Outlets, Malls e.d) ben geweest.

We gaan nog eten bij Tu Tu Tango en om kwart voor twaalf ben ik weer op mijn hotelkamer. Ik pak mijn koffer al vast in en er moet toch weer meer in dan ik bij mij had. Het is dus proppen. Ik doet om kwart over twaalf het licht uit. Morgen een lange dag op weg naar huis. Ik verheug mij erop.

Veel problemen met mijn laptop. Ik baal ervan. Heb je hem vijf keer uit de tas moeten halen om hem door de scanner te krijgen en dan het gewicht in de rugzak en dan doet ie het niet.

Op de vorige Educause had ik niets bij mij end dan mis je het ook niet. Nu is dat anders. Om met thuis te praten heb je skype, je headset, je webcam en dan doet ie het niet. Moet je toch weer gewoon bellen.

Ik hoorde wel van anderen dat ze ook problemen hebben met de laptop. Nu is de laptop al een half uur aan en ik heb nog geen problemen. Snel deze tekst opslaan.

Elk jaar is er op de donderdagavond een groot feest. We gaan naar de Universal Studios en het thema is “Heat up the street”.

Het is een straat waar langs de kant allerlei etenswaar staat, waar je dus onbeperkt van kunt eten. Als je wilt kunt je 10 kilo aankomen van al dat eten.

Naast al dat eten zijn er ook allerlei live-bandjes. We belanden bij The Groove, een grote disco waar een disc-jockey ‘live’ music draait. Ik dans en praat met veel mensen. De meeste Amerikanen kijken maar raar op van al die Nederlanders op de dansvloer. We staan met zo’n 20 Nederlanders op de vloer en het worden er steeds meer.

Het is erg gezellig en ik ga helemaal uit mijn bol. Dit keer word ik niet door de uitsmuiter aangepakt om te zeggen dat je niet mag dansen (zie weblog Cork). We hebben een kaartje om onze nek waar je naam op staat, dus dat is een mooie ingang bij vele mensen. Ik pak het kaartje en zeg hun naam en dan laat ik hun mijn naam ook zeggen en zo zijn we dan aan de praat. De meesten zijn zelf ook al wel eens in Holland geweest en dan natuurlijk alleen in Amsterdam. Uiteindelijk zijn het allemaal mensen van Educause die op de dansvloer staan.

Om half twaalf zitten we weer in de bus en het zweet staat op mijn rug. We drinken daarna nog iets in een zgn Ierse Pub en om één uur duik ik mijn bed in. Mijn oren suisen, maar ik ben te moe om er lang naar te luisteren. Ik word om kwart voor zeven wakker en heb lekker geslapen. Volgend jaar weer naar een feest van Educause.

Eigenlijk is het vandaag de eerste echte conferentiedag. Er zijn nu echt veel mensen op de vloer en je staat nu ook langer in de rij voor koffie.

Leuke van zo’n reisje is dat je met verschillende mensen van verschillende Hogescholen en Universiteiten praat en dat je merkt dat wij het nog niet zo gek doen. Dat netwerken is een leuke bezigheid.

Vanmorgen weer gegeten mij het breakfast-winkeltje. Ze herkennen ons en dat is leuk in zo’n groot land (heeft er natuurlijk niets mee te maken). We lopen weer langs de straat en de rust die al die auto’s uitstralen is uniek. In Nederland raast het verkeer en hier is dan niet zo. Waarschijnlijk door de grotere motoren (V6 en zo). Elke avond spuiten ze hier uren lang de boel nat, dus ‘s ochtends is de luchtvochtigheid enorm. Ik geniet toch wel van het weer. Elke morgen wakker worden met een zonnetje en altijd in je korte broek naar het werk. Ik blijf hier gewoon en doe mijn werk via MSN en skype.

Na de conferentie nog even met Wijnand en Rob naar Concord geweest. Ze willen ons wat nieuwe dingen laten zien. Na de eerste muisklik zitten we dik in een enorme discussie die na een half uur afloopt met de zin: “we will look at it”.

We eten bij de chinees. Op de buitenkant staat dat je er kunt wokken en dat lijkt ons wel wat. Wijnand gaat niet mee, wel jammer want wel wilden nog even lekker doorbomen over de demo van Concord. Dus gaan Rob en ik naar binnen. Blijkt het toch gewoon een restaurant te zijn. We bestellen zeebaars en krijgen in tegenstelling tot wat we tot nu toe gewend waren eindelijk eens gewone porties. Ik krijg gewoon een normaal glas cola en Rob drinkt een Heineken. De vis is erg lekker. Dit is het lekkerste eten tot nu toe.

In het hotel spreken we af nog even te gaan zwemmen. Lekker in het grote ronde bad je baantje trekken. Wel een rond baantje natuurlijk. Het is 9 uur en we genieten nog van de warmte.

Ik val om half twaalf in slaap!

Het hotel is toch wel erg bijzonder. Het moet doorgaan voor een kasteel. Dus er zijn overal kasteeldeuren, grote sloten en scharnieren op de deur. Ik slaap op kasteelkamer 206. Dat is niet zoals in Nederland de derde verdieping maar de tweede. Hieronder wat foto’s van mijn hotelkamer.

Ik heb vandaag mijn pre-conference dagje. Ik heb ingeschreven voor 2 sessies. De eerste gaat over gebruik van weblogs in ePortfolio’s. De tweede over strategieen om Open-Source succesvol te implementeren in een organisatie.

De eerste sessie was leuk de tweede vreselijk saai. Dat is dan weer minder. We zitten hier in een conferentiegebouw zo groot als hoog-katherijnen in Utrecht. Onvoorstelbaar gewoon. Er komen zo’n 50.000 mensen tegelijkertijd diverse conferenties volgen.

‘s Ochtends eten we niet in het hotel. Je moet daar 10 dollar betalen voor een donut met iets zoetigs erover heen. We ontbijten bij ontarosa. Het lijkt op McDonalds maar dan alleen voor breakfast. Je kunt er ook wel lunchen, maar dan zitten wij al weer hoog en droog en koel in ons conferentiegebouw.

Rob betaalt alles. Dat is erg makkelijk. Scheelt mij heel veel bonnetje en declaraties achteraf. Ik heb zelf alleen mijn creditcard bij mij. Is toch eigenlijk wel raar, dat je zonder echt geld hier een week bent. Ook al koop je iets van 25 dollar cent, dan nog kun je betalen met je creditcard.

We lopen ‘s ochtend in 15 minuten naar het conferentiegebouw. Het is dan al redelijk warm, maar omdat je de hele dag binnen zit is het toch wel even lekker. We lopen in een straat waar alleen maar winkels zijn. Volgens mij wonen er helemaal geen mensen in dit deel. We zien alleen maar conferentiegangers.

Elke dag kijk ik even naar het nieuws rondom Wilma. De storm raast nu met 8 miles p/h richting Florida en heeft windsnelheden van 280 km per uur. Dit is de zwaarste storm tot nu toe. Ik ben wel een beetje zenuwachtig en aan de andere kant is het erg spannend zoiets mee te maken. We vertrekken misschien een dag eerder dan gepland. Morgen hoor ik meer daarover.

We zijn vandaag naar het Kennedy Space Center op weg. Het beroemde plekje van Amerika waar de Apollo raketten werden gelanceerd en waar natuurlijk de spaceshuttle (orbiter) de ruimte in geschoten wordt.

Het is prachtig weer en we vertrekken om 9 uur. Dan is het al zo’n 25 graden. Dat beloofd dus nog wat. Het is een uurtje rijden. Het is erg lange rechte weg met aan beide zijden veel palmbomen en veel water. Boven ons zweven de zeearenden en de gieren. Vogels die je in Nederland niet zo snel tegenkomt. Als we aankomen bij het KSC, zien we nog net een alligator in het water liggen. Er zijn hier ontzettend veel alligators.

Het is erg indrukwekkend. We komen in een ruimte waar de oude controlroom van de apollo’s staat opgesteld. Er zijn drie schermen waarop de lancering van de Apollo 11 te zien is. Bij de start, gaat alles trillen en komt er een oorverdovend geluid op mij af. Ongelofelijk hoeveel geweld er bij zo’n lancering los komt.

Dan gaan we naar een hal, waar zo’n raket ligt. Wat is zo’n Apollo raket toch erg groot. Je ziet de enorme motoren en de opbouw van de raket. In mijn jeugd spaarde je van die apollo stickets. Hier hangen die stickets als grote plakaten aan het plafond. Jeugdsentiment. Ik ben erg onder de indruk van de omvang en hoogte van de rocket.

We gaan daarna nog naar een film over de maanlanding. Erg interessant en het is 3D. Het is een documentaire en daarom verlies ik al snel van de slaap. Rob maakt me wakker. Ik blijk te snurken. Na 5 minuten is de film afgelopen.

We moeten om half acht al aanwezig zijn bij de incheckbalie van Delta. Er wordt veel gecontroleerd. Naast de paspoort controle worden er ook allerlei vragen gesteld:

van wie is je laptop,
heb jezelf de koffer ingepakt,
moet je iets van iemand meenemen,
heb je een tasje aangepakt en ga zo maar door.

Ik krijg een sticker: security passed. Ik ben geslaagd, zeg maar!

Ondanks dat vertrekken we toch om half elf. Het is helder weer en de crew wenst ons een goede reis. Ik kijk wat films, lig wat te slapen, loop een rondje en praat zo nu en dan even met Wijnand. Wijnand kijkt in de tax free catalogus en er staan echt de vreemste producten in: van hondenbankopstap systemen tot muizendoders tot stenen leeuwen, waar de ene leeuw zijn rechterpoot vooruit heeft en de ander zijn linker. Bizar.

In Atlanta moeten we door de security. Je moet je linker en rechterwijsvinger op een apparaat leggen en daarna wordt er een foto van je gemaakt met een webcam van 50 euro. Belachelijk. ‘Mijn’ ambtenaar is erg streng en stelt mij weer allerlei vragen. Waarom ben ik hier, waar ga ik naar toe en wat is mijn beroep.

We moeten wachten en het blijkt dat er 6 mensen uit onze groep geen boarding-pass hebben. Zij gaan niet mee dus. Het vliegtuig was al overboekt. Zij vliegen pas om zeven uur naar Daytona Beach en van daaruit naar Orlando met een luxe touringcar. Wij zijn om zeven uur in ons hotel en zij om elf uur. Valt wel mee dus.

Het hotel lijkt van buiten, volgens de amerikanen dan, op een kasteel. Wij Europeanen vinden het maar erg kitsch. De kamer waar ik op verblijf ziet er goed uit en het bed is erg groot. Ik pak de koffers uit, ga met Rob nog ergens eten. Na het eten gaan we nog even lekker zwemmen in het zwembad. We hebben er een lange dag opzitten (6 uur tijdsverschil) en ik ga om 12 uur plaatselijke tijd naar bed. Morgen weer vroeg op.