We willen vroeg weg, dus zitten we al om kwart over acht aan het ontbijt. De koffers zijn gepakt en in de auto geladen. We rijden de auto om kwart voor negen naar de receptie. Het meisje bij de receptie scheurt nog even op haar brommertje naar de caravan om te kijken of we alles netjes hebben achtergelaten. Ondertussen nemen wij afscheid van de mensen uit Veenendaal. Het meisje kijkt niet erg blij. Het blijkt dat we de caravan voor hun doen niet netjes hebben achtergelaten. We vragen nog even wat ze bedoelt en ruimen dan de caravan nog iets beter op. Uiteindelijk vertrekken we om kwart over negen.

We moeten nog even langs de supermarkt voor drinken en ik gan nog even tanken. De diesel is hier mooi goedkoop. We rijden om vijf voor tien st. Mere Eglise uit. 5 minuten eerder dan gepland.

We stoppen na twee uur rijden en genieten even van de frisse lucht. Het is een mooie parkeerplaats, maar het stikt er van de vieze zeer kleine vliegjes. We rijden snel weer verder. De kilometers razen aan ons voorbij. We hebben geluk bij de tolpoortjes. Bij één moeten we een kleine 20 minuten wachten. We rijden een andere route dan heen. Zou korter zijn en dat is prettig voor de thuisreis. Als we Belgie binnen rijden wanen we ons al bijna thuis. Uiteindelijk rijden we om half zeven Nederland weer binnen.

We gaan nog even iets eten. De jongens willen graag bij McDonalds, maar wij niet. Toevallig ligt er naast de McDonalds ook een AC-restaurant en daar gaat we uiteindelijk, na veel gepraat, even eten. We zitten gezellig aan een tafeltje voor vijf en Floris geniet van het feit dat de serveerster (niet een ober, want dat is een man) alles komt brengen en dat je niets hoeft op te halen. Hij is ook altijd onder de indruk van hoe de ober de borden draagt. Ook nu weer.

We moeten nog zo’n 160 km (en wat lijkt dat nu weinig) alvorens we thuis zijn. We rijden rustig met een gangetje van 120 km naar Utrecht en van Utrecht naar Wezep. We komen om kwart voor negen aan en hebben dan op 100 meter na precies 850 km gereden. Uiteindelijk zo’n 60 km minder dan op de heenweg. We pakken alles uit en zitten met z’n allen lekker weer op de bank. Zonder problemen en ongelukken weer thuis. Is toch altijd een lekker gevoel!

Vandaag de laatste dag. De jongens spelen met veel kinderen. Ze vermaken zich prima. Om kwart over één gaan we even naar de supermarkt. Alleen floris is mee. De jongens blijven op de camping en als er wat is, kunnen ze even naar Anton en Mery, mensen uit Veenendaal. Om kwart voor twee zijn we in st. Mere Eglise en de supermarkt is dicht tot half drie. Dan maar even naar de slager. Duurt Teunie een hele tijd om aan de slager uit te leggen dat ze gehakt wil. Uiteindelijk lukt het. Coen wil graag spaghetti eten en zonder vlees vinden we dat echt niet lekker. We gaan terug naar de camping. Er wordt voorgesteld om naar het strand van Utah-beach te rijden, een klein kwartiertje rijden.

Het is erg lekker op het strand. Het is eb. Floris bouwt samen met mij een redelijk zandkasteel. Het ontwerp is geheel van Floris en als aannemer doe ik gewoon wat hij zegt. Het water trekt zich terug en aan de horizon verschijnen paaltjes. Er komen steeds meer trekkers op het strand en die doen iets bij die palen. We lopen er maar eens heen. Onderweg steken diverse mensen naar kokkels. Dichterbij gekomen veranderen de paaltjes in oesterbedden en de vissers (of zijn het gewoon boeren) draaien al oesterbedden om.

Op lege tafel zitten op veel hoekpunten mosselen. Een man en een vrouw halen de mosselen eraf. Voor het avondeten. Het is ondertussen half zes en we gaan naar huis. We maken spaghetti. Na het eten afwassen en afdrogen. We ruimen de rommel op en pakken één koffer al in. We beginnen naar huis te gaan. Het afscheid is nabij.

Morgen in één keer naar huis (850km). Moet te doen zijn. We zullen zien.

Vandaag dan naar Cherbourg. We rijden toeristisch langs de kustlijn, waar we weer van de prachtige vergezichten op zee genieten. In een havenstadje Barfleur een pannenkoek gegeten. Elke booteigenaar heeft daar tenminste twee boten. Alle boten liggen aan ankers in de haven en met een bijbootje moet je de boot bereiken. We zien het een visser doen. Barfleur is ook de plaats waar Willem de Veroveraar in 1066 overstak naar Engeland en als Engelse koning terugkeerde.

We rijden door naar Cherbourg. In Cherbourg een parkeerplaats gezocht en even de winkelstraten in. Niets bijzonders. De kinderen schieten een speelgoedwinkel in om daar een half uur later weer uit te komen met een handvol ridders en paarden. Ondertussen zit ik lekker buiten op een stoepje voor een etalage. Na 20 minuten word ik aangesproken door de man uit de winkel. Hij spreekt geen Engels en ik geen Frans. Hij wil mij iets duidelijk maken en ik vraag in het Engels wat er aan de hand is. Hij spreekt geen Engels zegt hij voor de tweede keer. Hij denkt dat ik een zwerver ben die voor zijn etalage de mensen wegjaag. Ik sta op geef hem een hand, zeg nog met een lach in Nederlands: leer toch eens Engels. Hij antwoord: Thank you. (op zijn frans). We eten weer een pannenkoek (op elk hoek en in elke straat worden ze aangeboden) en lopen terug naar de auto. Onderweg zien we nog een standbeeld van Napoleon op een paard.

We rijden via een klein weggetje naar de zee. Dit is een grindstrand en bij eb een zandstrand. Het is nog eb, maar het wordt weer vloed en nog sneller dan bij Barneville. Het water voelt erg warm aan en zelfs Teunie gaat zwemmen. De laatste keer in zee was erg lang geleden met een vakantie in Polen. De golven breken geweldig en het is een sport om er overheen te duiken. Ook nu moeten we bijtijds de kleren verleggen. De golven worden hoger en ze breken ook heftiger. Karel geniet en gaat als laatste uit het water. We rijden weer naar huis.

We rijden op een erg steile weg met een spectaculair uitzicht. Ik geniet van mijn hoogtevrees. Bij een uitkijkpunt stappen we nog even uit en overzien tot in de verte het prachtige duinenlandschap. We zoeken een beetje naar de goede weg. We hebben geen TomTom en geen echt gedetailleerde landkaart bij ons, maar door een geluk, zien we een bord richting Cherbourg. Niet helemaal de route die we dachten, maar dan weten we tenminste weer waar we zijn op de kaart. Dan staat er Valognes op een bord en dat is de richting die we moeten hebben. Uiteindelijk belanden we op de snelweg en zijn we weer rond 20:45 thuis. Teunie en ik eten een pizza en de jongens eten vissticks en een eitje. Floris slaapt al. Die was erg uitgeput. De jongens zoeken alle vriendjes van de camping weer op. Elf uur liggen ze op bed en morgen helemaal niets doen. Uitrusten en inpakken.

‘s Morgens niets gedaan. De jongens gaan boogschieten om 11 uur. Het duurt een uurtje. Floris is kleiner dan de boog, dus die mag niet mee doen. Tussen de middag even met mensen op de camping gesproken. Zij dachten er over om even naar Jersey of Geurnesey te gaan. Vanaf Barneville-Carteret ongeveer 1 uur varen. Omdat wij ook gekeken hadden naar een vakantie op Geurnesey leek ons dat ook wel leuk. Even naar Barneville-Carteret waar de boot vertrekt. Ongeveer 30 km hier vandaan. Zwembroeken mee, want er moet ook een heel mooi strand bij zijn. Onderweg weer schitterende landschappen gezien. Erg heuvelachtig. In Barneville-Cartetet op zoek naar de boot. De boot vertrekt alleen ‘s ochtends, dus hij zal er wel liggen. We hebben de boot niet gevonden. Dus op naar het mooie strand.

Echt een prachtig gezicht. Een enorme drooggevallen zandbank en de zee 5 minuten lopen. Het wordt hier snel vloed, dus Karel en ik duiken maar eens in de grote rollende golven. Het water is lekker. Ik denk zo’n graad of 20. Ondertussen komt het water steeds hoger en moeten we onze kleren verplaatsen naar een betere lokatie. Uiteindelijk eindigen we vlakbij de rotsen. De jongens bouwen een groot rond gat met een wal er omheen. Als de zee dan komt dan blijft het tenminste staan. Als de zee er éénmaal is, wordt alles in één golfbeweging weggespoeld. Karel zit er midden in. Daarna gaat Karel nog even andere jongens helpen met het verstevigen van hun bouwwerk. Ook daar slaat na vijf minuten het noodlot toe.

We kleden ons aan en eten nog een pannenkoek met suiker. Daarna rijden we weer toeristisch naar huis. Iedereen onder de douche en om elf uur is de gehele familie weer ter ruste en dromen we over de afgelopen dag.

Weer een leuke vakantiedag voorbij.

Naar Bayeux. Daar hangt een beroemd wandkleed waar Teunie altijd al eens naar toe wilde. Op dat kleed staat een verslag van een strijd ergens rond 1000 n/chr. Een soort D-Day maar dan richting Engeland. Het eerste deel van het museum legt het wandkleed uit en je ziet een film en daarna krijg je een audio-apparaat om langs het kleed zelf te lopen. Er staat een enorme rij en het duurt zo’n 20 minuten voordat wij naar binnen kunnen. Dan loop je met je apparaat langs 70 meter doek. Het is een indrukwekkend verhaal over William the Concurror.

Daarna een speciale toeristische route (D-Day-Le Choc) gereden. Deze route leid je langs diverse interessante punten. Om een uur of vier zijn bij the american cemetery, waar zo’n tienduizend kruizen staan. De begraafplaats ligt langs de zee en levert prachtige plaatjes op. We maken nog een foto van een Bastian uit Amerika.

Daarna doorgereden naar Pointe-Du-Hoc. Een indrukwekkend uitkijkpunt. Vanuit dat punt kun je een heel groot deel van de kust en de zee overzien. Prima punt om de indringers in de gaten te houden.

Toch was het al in de morgen van 6 juni in handen van de geallieerden na een echt heftige strijd. We rijden naar huis tenminste daar lijkt het op. We hebben steeds meer het gevoel dat we verder van huis af gaan dan we willen, maar volgens Teunie volgen we nog gewoon de route langs de snelweg. We komen steeds dichter bij Saint-Le en dat ligt toch echt niet in onze buurt. We volgen dan maar weer de borden van Cherbourg. Uiteindelijk komen we toch weer uit waar we wilden. We rijden langs Utah-beach richting de camping. We bestellen 2 pizza’s en liggen op half elf weer uitgeput (moe maar voldaan) op bed. Wat gaan we morgen doen?

Vandaag is het museumdag. We gaan eerst naar st. Mere Eglise, waar de parachutist aan de toren hangt. Een mooi museum in de vorm van twee parachutes. In de ene parachute staat een hangglider (zweefvliegtuig) en in de andere parachute een DC8 die de hanggliders trok. Ook was er een film. Mooi om te zien. Het museum ziet er mooi en overzichtelijk uit. Veel spullen in vitrines.

Eerst terug naar de caravan voor een broodje en dan naar Quinneville. In dat museum hebben ze een aantal straatjes nagemaakt en kun je in een echte bunker naar buiten kijken. Veel voertuigen. Een leuke volkswagen (swimmwagen) gezien. Een amfibi-voertuig compleet met roeispanen en peddel.

Daarna naar een uitkijkplek geweest. Op die plek staat een monument en kun je langs een paar bunkers lopen. Aan bunkers geen gebrek trouwens. Even verder op ligt het volgende museum. Ook daar weer leuke dingen gezien.

Vandaag is onze rustdag. We gaan nergens naar toe en hangen gewoon wat rond of bij de caravan of bij het zwembad. Het is een leuk, niet al te groot zwembad. Het bestaat uit 3 baden: een peuterbadje, een bad met een diepte van 1.40m en een bad waar de bodem afloopt van 1 meter naar zo’n 2 meter. Ik zwem tegen 5 uur nog even met Karel in de zee. Karel ontmoet een jongetje en een meisje uit Veenendaal, ik klets na afloop nog even met de vader over de reis naar de camping. Als ik thuiskomt heeft Teunie net de rijst klaar, als het gas stopt met branden. Er komt iemand van de camping (zijn Engels klinkt slechter dan mijn steenkool Duits) en sluit een nieuwe gasbus en steekt de boiler opnieuw aan met de piezo-ontsteking. Erg leuk, maar het werkt nooit lekker is mijn ervaring. We eten de rijst lekker op. Teunie wast nog even af en ik zet koffie. Ook vandaag weer vroeg naar bed. Morgen naar Quin’ville (kwartiertje rijden) waar dit jaar een nieuwe memorial is geopend. Ik ben benieuwd.

Z

We eten om kwart over acht en checken ons uit. We pakken de auto in en rijden de straat uit. Plotseling na vijf minuten zegt Karel: heeft iemand mijn MP3 speler ingepakt? Het antwoord is nee. We doolen door de straten van Oostende op zoek naar de jeudherberg. Alles is éénrichtingsverkeer, maar uiteindelijk zitten we in de Langestraat. Karel rent naar boven en pakt de MP3 speler van de kast. We vertrekken voor de tweede keer.

Vanmiddag bij de krijtrotsen van Etretat gestaan. Echt mooi om te zien. Onderweg ook zulke mooie landschappen gezien. Het is hier erg heuvelachtig en regelmatig rijden we hellingen af van zo’n 6%. Via Etretat rijden we naar Le Havre en komen we langs de enorme boulevard op zoek naar Le pont du Normandie. Een echt hoge brug die over de Seine gaat. Gelukkig hoef ik niet naar beneden te kijken. De zeeschepen lijken nu net speelgoedbootjes.

De aankomst in Ravenoville-Plage op camping “Le Comoran” is zaterdagavond om 19:30. We zien een groot springkussen in de vorm van de Titanic. Teunie haalt de sleutel bij de receptie en we rijden naar ons mobile home, in goed Nederlands: een redelijk grote stacaravan. De airco staat aan. Het is lekker cool. Ik plof op de bank na een lange vermoeiende en warme reis (onze auto heeft geen airco). Teunie haalt nog even een lakenpakket voor Karel en dan maakt ze de bedden op. We lopen daarna nog even naar de zee. Je steekt de weg over en dan een muurtje en daar ligt de zee dan. Lekkere kalme zee geen hoge golven. Het heet hier sinds D-Day Utah-Beach. Het is heiig en je kunt niet ver kijken. We gaan terug en leggen Floris op bed. Hij slaapt 1 minuut later. Om half elf gaat de rest naar bed. ‘s Nachts is het akelig koud. Hadden we niet op gerekend. Karel krijgt een extra deken. ‘s Ochtends om half negen is iedereen weer present. Ook Coen heeft het koud gehad en hij heeft zich daarom maar weer aangekleed en is zo verder geslapen. Hoe we erop kwamen, ik weet het niet meer, maar iemand zei iets over de airco en toen viel er een kwartje (20 euro cent). Vanavond de airco uitzetten. Dat scheelt enorm veel kou.

We vertrekken om kwart over twee uit Wezep. Ik leef op aspirines. Ik ben woensdag even met Karel, Coen en Stefan even naar het Heerderstrand geweest en het lijkt erop dat ik een zonnesteek heb opgelopen. Achteraf bleek het een bacterie te zijn. Meer mensen waren ziek geweest van die ene dag op het Heerderstrand. Zodra ik thuis kwam aspirines genomen en op bed gaan liggen. Het zweet gutst aan alle kanten mijn lijf uit. Donderdag ook nog op bed gelegen en tot aan ons vertrek niets gedaan, dan alleen de auto ingepakt. Vrijdagochtend ook nog niet superfit, maar ja we moeten toch weg. Ik rij zelf en meestal gaan de dingen dan wel weer beter. We stoppen regelmatig onderweg, ik drink veel water.

We willen overnachten in een jeugdherberg, maar ze zijn allemaal vol, behalve “De Ploatte” in Oostende. Teunie moet met de jongens op een kamer en ik op een eigen slaapzaal met 3 andere jongens. Lekker ouderwets dat gescheiden slapen.

We lopen nog even over een grote pier en genieten van de ondergaande zon. We eten nog een ijsje en Teunie en ik een bakje cappuccino. Het doet me goed. Ik ben kapot. Ik lig om 10 uur op bed en vanaf de eerste minuut veel zweet en vreselijk warm en daardoor weinig slaap. Mijn medekamergenoten gaan de hele avond en nacht stappen en komen rond vier uur zogenaamd rustig binnen. Ik word gek van gekrijs van de meeuwen en van de gezellige cafeetje in de straat. Ik herken het van de botterdagen.