Ik kreeg vorige week zaterdag een leuke brief van het tijdschrift ZEILEN. Ik die brief stond dat ik mee gedaan had met een actie en dat ik 2 kaarten had gewonnen voor de HISWA in Amsterdam. Dus ik even in mijn agenda kijken en ik had 1 afspraak staan. Snel even de afspraak verplaatst. Teunie is altijd al vrij op vrijdag. Dus mooi naar de HISWA. Naast de toegangskaart krijg je ook de treinreis aangeboden. Soweiso een goed aanbod van de NS. Voor 4 euro naar de Hiswa. Maar goed voor acht euro koop je toch maar zo weer 2,5 kopje koffie op de hiswa.

We zitten al vroeg in de trein. Het is mooi blauw weer, het zonnetje schijnt en na wat overstapmomenten lopen we om 10:05 richting de RAI. Even met ons kaartje langs de lange rij. Onze kaarten worden gescand en we zijn binnen. Beneden moeten we de jassen ophangen. Eerst die 8 euro voordeel maar even opmaken. We drinken een lekker bakje koffie en dan richting de show, want dat is het toch wel echt.

We lopen eerst in het ‘sloepen’-deel. De crisis is hier nog niet toegeslagen blijkbaar, want een beetje sloep begint bij 100.000 euro en dan moet je wel gewoon zelf thuis slapen of je moet genoegen nemen met een slaapplaats op een bank.

Achteraan bij de sloepen staan ook verdacht veel standjes met huizen. Leuke parken met hele leuke huizen aan het water. Ook hier moet de slappe was er wel goed bij staan. Bij zo’n huis past een sloep natuurlijk het beste. Dus prima plek.

Dan op naar de zeiljachten. We lopen langs de kleine zeilbootjes richting een enorm zwembad. We zien een leuke zeilsimulator. Je zit in een kuipje van de enige echte Laser en je moet een parcourtje afleggen. De jongen demonstreert het even en dan haalt hij ons over het ook eens te proberen. Het heeft natuurlijk helemaal niets met zeilen te maken, maar leuk is het wel. Het duurt eventjes voordat je precies door hebt hoe het werkt, maar dan zeil ik toch in minder dan 3 minuten het gehele parcours. Wel veel langzamer dan de snelste tot nu toe (1:12).

We slenteren weer verder. In het zwembad lopen twee jongens in een grote opblaasbal. Ziet er heel leuk uit. Elk uur is er iets te doen. Er wordt ook nog een demo gegeven van een reddingsvlot. Zo’n ding komt bijna altijd op de kop in het water terecht en de mensen laten even zien hoe je dat dan weer goed krijgt. De omstandigheden zijn natuurlijk totaal onvergelijkbaar. Ik stel me zo voor: een storm van windkracht 12, een heftig zeetje en golven van 25 meter en dan maar hopen dat het inderdaad zo eenvoudig is.

Dan lopen we langs een leuke zeilkleding stand. Teunie wil altijd nog eens een leuk pak en nu op de beurs kortingen van 25%. Dat is dan weer mooi meegenomen. Teunie past wat verschillende modellen aan en uiteindelijk lopen we met een jollenbroek en een leuke jas de deur uit.

We slenteren weer verder. We maken een praatje met de Zeezeilers van Marken , die om wat voor reden dan ook hun vaste plaats hebben in Harlingen. Ze bieden diverse reizen aan en je kunt ook bij hen een volledige instructeurs opleiding krijgen. Dat spreekt mij aan. Zaterdag 3 april hebben ze clinics en dan ga je met een klein groepje voor een paar uurtjes de waddenzee op. Zelf heb ik met Karel dan de cursus “Theoretische KustNavigatie”, maar Teunie komt zeker.

Dan belt mijn buurman. Hij had een paar leuke afspraken (1 in Haarlem en daarna 1 in Veghel). De afspraak in Veghel ging niet door, dus hij heeft mooi even tijd om ook over de HISWA te wandelen. Na wat heen en weer bellen hebben we elkaar gevonden en slenteren we samen verder over de beurs. Gezellig.

We lopen nog over een enorme steiger waar allemaal hele mooie zeiljachten aanliggen. Allemaal met de achterkant aan de steiger. Opstappen is daardoor erg gemakkelijk. We gaan kijken in één van de boten. Echt nieuw is deze wel. De polyester lucht is nog goed te ruiken. Naast een bezoekje aan een zeiljacht brengen we ook een bezoekje aan een enorm grote motorboot. We doen hoezen over onze schoenen en lopen het schip binnen. Wat een luxe. Thuis heb ik het minder. Gelukkig staat er een mevrouw te praten met de botenbouwer over alles wat ze al heeft. Ze raakt maar niet uitgesproken. Hier een huis, daar een jacht en zo ging het maar door. We liepen weg en misschien staat die mevrouw er nu nog wel. Is ook best lastig als je alles al hebt en er ook nog een boot bij moet hebben.

Wat ik heel grappig vind is dat er ook echte standwerkers zijn. De standwerkers die opvallen zijn afkomstig uit Engeland. Met een onvervalst Engels accent brengen ze hele speciale boren aan de man. Deze boren boren door alles heen en uit alles wat op tafel ligt blijkt dat ook wel. Maar niet aan onze kinderen laten zien. Voordat je het weet is alles in je huis één grote gatenkaas geworden.

We worden nog donateur van een stichting (sailwise) die het mogelijk maakt om met gehandicapte mensen te kunnen varen en zeilen. Naast donateurs zoeken ze ook mensen die als vrijwilligers mee willen als begeleider op een mooie zeilclipper (Lutgerdina). Teunie is direct enthousiast. We geven onze gegevens door en we zullen zien of het wat wordt.

Het is ondertussen 5 uur en we hebben zo’n beetje alles wel gezien. Mijn buurman blijft nog (hij staat anders toch in de file met zijn auto). Wij lopen naar de trein. Het mooie blauwe weer heeft ondertussen plaatsgemaakt voor het onvervalste Nederlandse regenweer. Het is echt druk in de trein en het ziet er naar uit dat we moeten staan. Maar niet als je met Teune uit bent. We nemen plaats in de eerste klas en zonder controle komen we aan in Amersfoort. Scheelt toch weer een klein half uurtje staan/hangen in de trein. Om zeven uur stopt de trein in Wezep en zijn we na een dagje slenteren op een hele leuke beurs weer thuis. We hebben natuurlijk tassen vol met , ja met wat?. Zaterdag gaat dat allemaal mee met het oud papier.

(Elburg 16 januari 2010). Voor het derde jaar op rij een bezoekje gebracht aan de Ruilbeurs van de Elburger Botterstichting. Dit is de eerste activiteit in het nieuwe botterseizoen. Deze beurs, of eigenlijk gewoon een nieuwsjaarsbijeenkomst is mijn indruk, wordt gehouden op de oude werf. Maar …, de nieuwe werf is in aanbouw en daar mocht je nu ook even een kijkje nemen. Ik ben al een paar maanden niet meer in Elburg geweest en ik was dus aangenaam verrast hoe ver de bouw van de nieuwe werf al is. Vele handen maken licht werk, maar ik denk eerder met vele handen kun je veel werk aan.

We nemen een kijkje in het toekomstig museum van de botterstichting en ja hoor Teunie stelt de meest ultieme vraag: hebben jullie ook restjes hout? Kan ze weer handig gebruiken in de klas. De kinderen timmeren er dan weer van alles van. Hans van der Pol geeft zijn kaartje en zal tegen de jongens zeggen dat ze het bewaren en dan mag Teunie het wel een keer komen ophalen. Zo ook dat weer geregeld.

Dan even naar de werf. We eten een lekker visje (gerookte rode poon) en maken een praatje hier en daar. Ook nog even in de werkplaats en daar is het een gezellige drukte. De plaatselijke band speelt nog een paar liedjes op de trompetten. Teunie drinkt nog een kopje echt hete chocolademelk en dan gaan we er al weer van tussen.

Het stelt eigenlijk niet echt iets voor die ruilbeurs, maar het is toch elk jaar weer gezellig om er even naar toe te gaan. Tot volgend jaar.

Een paar foto’s

(Zaterdag 28 november. Scheveningen (Foto’s Ciske de Rat)).Vandaag naar één van de laatste voorstellingen van Ciske de Rat in het Circustheater in Scheveningen. Zondag 29 november is het allerlaatste optreden. We hebben kaartjes voor de zaterdagmiddag Matinee voorstelling.

Het weer is redelijk. Ik heb even gekeken bij buienradar en de vooruitzichten zijn goed. Dus met Floris en Teunie in de auto naar Scheveningen. Het is wel druk op de weg, maar we rijden vlot door en we zijn rond half één uur in Scheveningen. Zelfs in de parkeergarage is het rustig. We halen onze kaartjes vast op. Scheelt straks weer een wachtrij sessie. Om kwart over één lopen we dan de trap op naar de boulevard. De wind is stevig. De golven zijn onstuimig. Wat lekker toch om ze even uit te waaien. Zo nu en dan wakkert de wind iets aan en dan komt er een complete zandstorm op ons af. Jammer dat je dat niet goed op de foto kunt vastleggen, maar het is prachtig gezicht dat zand ze stuivend over het strand.

Omdat we nog niet gegeten hebben gaan we even in een restaurantje zitten. Wij bestellen een Scheveningslunchje (vissoep met een broodje). Floris natuurlijk een grote pannenkoek.

We ruilen even de strandschoenen voor de nette schoenen en dan naar de musical. Het is al gezellig druk en wij zoeken onze ingang op. We zitten in de buitenste ring precies voor het podium. We hebben een mooi uitzicht. Om kwart over drie begint de voorstelling dan echt. Het verhaal zit leuk in elkaar. Als Ciske de Rat aan het begin van de Tweede Wereldoorlog opgeroepen wordt, komt hij zijn meester weer tegen. De meester heeft natuurlijk weer een leidinggevende functie in het leger. Ciske is gewoon de soldaat. Er wordt dan teruggekeken naar het verleden van Ciske en ook het verleden van de meester komt aan bod. Leuk is ook dat heden en verleden tegelijkertijd op het podium zich afspelen. Links de klas en rechts de slaapzaal in de kazerne en de meester wandelt van het heden naar het verleden en weer terug. Ook treden de oude en jonge Ciske soms samen op. Alles natuurlijk voorzien van leuke liedjes. De plotselinge dood van de moeder van Ciske maakt toch wel de meeste indruk op Floris. Zo uit het niets vliegt er een mes door de lucht en treft het de moeder recht in de halsslagader. Veel bloed en veel musicaal lawaai. In de pauze is Floris nog onder de indruk. Het lijkt dan in het tweede deel niet goed af te lopen met Ciske in de oorlog. Hij wordt getroffen en lijkt de dood in de ogen te kijken. Maar het komt allemaal weer goed. Eind goed al goed. Een amuletje, ooit gekregen van de priester in het kindertehuis, redt het het leven. De kogel die anders door zijn hart zou zijn gegaan werd nu afgeketst op het amulet. Wat een prachtig einde.

De voorstelling eindigt om half zeven. Een hele zit zo vanaf half drie, maar het was de moeite waard. We halen de jassen op, betalen de parkeerkaart en rijden in anderhalf uur weer lekker terug naar ons kleine dorpje op de Veluwe. Floris praat nog honderd uit in de auto. Weer een leuke zaterdag. (Foto’s Ciske de Rat)

Dit jaar hebben we verstek  moeten laten.

Wij hebben niet deelgenomen aan de Oostwal botterrace in Kampen.

Traditioneel de leukste wedstrijd. Er is ‘s avonds leuk vertier.

In een grote tent een echte band en dan zaterdags een mooie zeildag op het Ketelmeer.

Dit jaar dus niet voor ons.

Wij hebben de 15e editie gemist, maar gelukkig hebben we de foto’s nog wel (haha).

Volgend jaar zijn we er zeker.

Ik verheug me er nu al op.

Urk, 29 – 30 mei 2009. Als je voorspelling mag geloven, wordt het dit weekend prachtig zeilweer en is het leuk om voor het eerst dit jaar met de botter naar Urk te varen. Vanuit Elburg is dat voor 1 dag best een redelijke tocht, dus we doen het in 2 etappes. Eerst varen we op vrijdagavond naar Ketelhaven. Is ongeveer 2 uur varen. We gaan bij de vluchthaven op de kop van de IJssel liggen. We vertrekken rond acht uur richting Ketelhaven en om kwart over tien liggen we op een leuke plek. De jongens gaan direct aan wal en zoeken sprokkelhout voor een vuur. Teunie en ik gaan lekker op een stoeltje genieten van de ondergaande zon. Wat hebben we toch een luxe leven.

Om elf uur schuiven Teunie en ik ook even aan bij het vuur. Lekker warm en vuur blijft altijd iets fascinerends hebben. Om twaalf uur stappen we dan in de slaapzak om ‘s ochtends rond half negen weer wakker te worden. De zon schijnt al volop en de wind is nog steeds goed. We ontbijten en wassen al wat af. We wassen ons haar in een teiltje en varen dan richting Ketelhaven, waar we dan om tien uur mijn zwager en zijn familie ophalen voor een dagje Urk. Na vertrek hijsen we de zeilen. Dit is onze eerste zeiltocht van het nieuwe zeilseizoen 2009. Het doet ons goed. Om twaalf uur varen we door de Ketelbrug richting Urk. De wind is meer dan goed. De wind komt uit het noord-oosten en daardoor kunnen we Urk gewoon aanzeilen. Prachtig. Om één uur varen we dan de haven van Urk in. Er is blijkbaar een roeiwedstrijd aan de gang want we zijn deelgenoot van de aankomst van de winnaars.

Er blijkt weer iets te doen te zijn op Urk, nu raken we verzeild in in de Urkerdagen. Wij komen uiteindelijk precies aan de kade van de botterstichting Urk te liggen. Een prachtige plek. We eten vis en patat en lopen wat rond bij de kraampjes.

Om kwart voor drie vertrekken we weer richting Ketelbrug. We moeten er voor vier uur doorheen, anders moeten we wachten tot half zeven en dan zijn we wel erg laat thuis. Ook op het Ketelmeer zeilen we nog als de beste. We gaan nog even voor anker bij het IJsseloog. De kinderen zwemmen nog wat in het toch nog best koude water. Daarna zetten we mijn zwager weer af bij Ketelhaven en varen wij verder naar Elburg. Om tien uur komen we aan. Er ligt iemand in onze box, maar met wat handgebaren lukt het ons duidelijk te maken dat wij daar gaan liggen. Uiteindelijk vertrek de boot en leggen wij de botter aan. We pakken alles weer in de auto en rijden richting Wezep.

Hemelvaart, 21 mei – 24 mei 2009. De weersvoorspelling zijn goed en we denken er over om een paar dagen (tijdens Hemelvaart) naar Zuid-Limburg te gaan. Na wat zoekwerk op Internet komen we op een leuke camping, camping schoonbron, in hoe kan het ook anders Schoonbron (1 meter van Schin op Geul). Maandag gebeld, Dinsdag gereserveerd en donderdag (Hemelvaart) onderweg. Het is behoorlijk druk op de weg en na wat files en ander oponthoud rijden we om kwart over één het terrein van de camping op. Terwijl wij inchecken bij de receptie, haalt Karel zijn mountainbike al van het fietsrek. Hij heeft er zin aan.

We pakken alles uit de auto in de caravan (best een leuk ding) en gaan even uitpuffen bij het kleine zwembad. Het water is overheerlijk koud. Na deze duik trekken we de wandelschoenen aan en lopen we richting Schin op Geul, richting de Keutenberg.  De Keutenberg is een van de bekendste en de steilste hellingen van de Amstel Gold Race. De klim is 1,7 km lang en direct na het begin, is het steigingspercentage meer dan 20%. Een hele leuke klim dus.Ik merk het aan mijn kuiten. Niets gewend in het vlakke Wezep. Maar wat is het toch een prachtig landschap in Zuid-LImburg. Die hellingen en mooie glooiende landschappen.

Vrijdag naar het drielandenpunt waar we ons eerst gek laten maken in een labyrint. Het is echt geweldig om door zo’n wirwar van heggen de weg te vinden en je komt steeds vaker dezelfde mensen tegen. Je geeft elkaar tips en uiteindelijk vind je dan de uitgang. Echt leuk. Teunie en de kids gaan nog even naar boven in een hele hoge toren. Mij iets te hoog, Het waait mij iets te hard om lekker buitenom naar die hoogte te lopen. Ik kijk wel naar boven en laten bekijk ik de foto’s wel.

Karel en Coen zijn naar Valkenburg en Teunie gaat met Floris lekker van een hoge toren tokkelen. Ik rust even lekker uit bij de caravan. Niet omdat ik een oude man ben, is ook zo, maar we hebben maar 1 sleutel van de caravan en we hebben eigenlijk niet goed afgesproken met de jongens. De sleutel onder een steen vind ik dan toch niet het handigst. Laptop in de caravan. Laptop uit de caravan, zeg maar.

Zaterdag gaan Karel en Coen grot-crossen, met een mountainbike 40 meter onder de grond lekker door de gangen crossen. Ze vinden het erg leuk. Teunie, Floris en ik gaan in de mijn kijken. Ze hebben in Valkenburg een hele mijn uitgehakt en vrijwilligers vertellen daar van alles en nog wat over. Indrukwekkend en wat lijkt mij dat zwaar werk en uiteindelijk ook ongezond. ‘s Middags is het erg warm en gaan we lekker naar het zwembad. Floris heeft ondertussen wat ‘vrienden’ gemaakt. Karel en Coen vermaken zich ook met andere jongens van de camping. Mooi geregeld.

Zondag is het dan al weer de laatste dag. Ik pak alles weer in de auto. We kijken zo vanuit de caravan tegen de keutenberg aan en het lijkt ons nog even leuk om vanaf het bankje boven aan de berg op de camping te kijken en misschien lukt het de jongens dan nog om daar weer een foto van te maken niet gelukt trouwens). We eten nog wat, liggen nog wat aan de rand van het zwembad en om drie uur vertrekken we dan richting huis. Ook nu is het weer druk en veel files. Maar dat mag de pret niet drukken. Rond zes uur zijn we dan weer thuis en kijken terug op een leuke Hemelvaart en we gaan zeker nog eens naar Zuid-Limburg terug.

Floris houdt zijn spreukbeurt over de oorlog, de tweede wereldoorlog wel te verstaan. Dus voor de informatie naar het Nationaal bevrijdingsmuseum in Groesbeek.

Na het middag eten vertrekken we. Groesbeek is toch nog best een eindje rijden. Ligt ergens achter Nijmegen. Eénmaal in de buurt, rijden we toch door fantastische landschappen.

Om 2 uur precies rijden we de parkeerplaats op. We eten nog even een koek en drinken nog wat. Buiten staat een Sherman tank en een luchtafweergeschut. De jongen klimmen erop en willen er natuurlijk mee op de foto.

Na de film lopen we door het leuk opgezette museum. Het eerste deel behandelt de periode voor de oorlog en in de oorlog. Daarna een deel over de bevrijding en daarna de wederopbouw. Er is veel te zien en Floris en zijn vriendje Matse genieten met volle teugen. Vooral het Waaloffensief is in een mooie panorama prachtig weergegeven. Een soldaat die een kameraad helpt (lijkt al dood, dus reddeloos verloren), maakt veel indruk op de jongens.

Om kwart voor vier drinken Teunie en ik een bakje koffie en drinken de jongens cassis en cola. Teunie tekent nog iets van het prachtige landschap en uitzicht op een velletje papier. Ook de jongens pakken pen en papier erbij en gaan nog even een vliegtuig tekenen met allemaal paratroopers.

We kopen nog wat spulletjes in het winkeltje bij het museum, trekken de jas en rijden dan nog even naar de “Groesbeek War Semetery”. Ligt bijna naast het museum. Al die graven en soms erg jonge jongens die er liggen (18, 19 jaar).

Dan nog naar huis. Het is weer druk op de weg, maar we komen weer gewoon heel thuis. De jongens maken thuis de tekening nog even verder af en gaan samen achter de computer om de spreekbeurt samen verder uit te werken. Want daar was het natuurlijk allemaal voor te doen.

Vandaag met Floris en zijn vriendje Cornelis naar Hilversum-Noord met de trein, waar we naar het Media Experience gaan.

Teunie heeft nog 2 dagkaartjes van €9,95 (Kruidvat) en voor de jongens kopen we een railrunner van €2 euro. We gaan vroeg weg. Het is ondanks alles nog een heel gehaast. Uiteindelijk moeten we ook nog geld pinnen en de railrunner kaartjes kopen. Maar goed, om 8:51 staan we op het perron klaar voor vertrek. De trein komt aan om 8:55. De jongens willen graag boven zitten. Ze zijn super onrustig. Cornelis is nog nooit met de trein geweest. Dat maakt het allemaal erg spannend.

Stil zitten is aan de jongens niet besteed, dus halverwege de rit is het zitten we geweest. Nu maar eens rondlopen en ergens van de trappen springen. Na drie kwartier zijn we dan in Amersfoort. Even uit de trein en naar een ander perron. We moeten een klein kwartiertje wachten en na twintig minuten stappen we dan uit in Hiversum-Noord. Na vijf minuten lopen zijn we dan bij het mooie gekleurde gebouw.

Binnen krijgen we na betaling allemaal een ring. De ring zorgt ervoor dat je bekend bij de diverse attracties en dat als er iets te bewaren valt (een filmpje of foto) je dat dan thuis gestuurd krijgt op je mail-adres.

De jongens gaat zonder ons gewoon het ‘museum’ in en we spreken af als er wat is dat ze ons dan maar mobiel moeten bellen. Teunie en ik gaan eerst maar eens even een lekker bakje koffie drinken.

In het “Media Experience” is de geschiedenis van de TV en Radio terug te vinden. Erg leuk allemaal. Al die oude fragmenten van oude TV-programma’s. En dan kun je nog lekker in een soort cabine gezellig naar oude muziekfragmenten kijken en luisteren. We zien een erg jonge Herman Brood met “Saturday Night” en Nirvana ergens in een live optreden bij MTV.

Om twee uur zijn de jongens helemaal aan de lat. Ze hebben nu alles in het museum wel gezien en gehoord. Voor Floris kopen we nog een leuk T-Shirt met daarom het testbeeld en de tekst “Even geduld AUB”. Hoe toepasselijke kan een tekst zijn.

Ook nu kunnen ze op de terugweg toch niet het hele stuk gewoon op het bankje zitten. Ze gaan toch weer lopen door de trein, maar nu is er een strenge conductrice. Van die ‘mevrouw’ mogen ze helemaal niet rennen door de trein en van de trappen naar beneden springen. Als we bij Wezep willen uitstappen spreken we conductrice nog even. Ze zijn het er gewoon niet mee eens. Ze lacht en zegt dat het wel goed was dat ze de schoenen uit hadden getrokken. En daarmee is de kous af.

Meer info: Beeld en geluid Media Experience

Het is lekker weer. De zon schijnt en het is niet erg koud. Wel fris, maar 10 graden is ook niet warm te noemen. We fietsen vandaag eens niet door het bos, maar lekker langs de IJssel richting Zalk. Eerst vanuit Wezep richting de IJsselbrug en dan linksaf richting de IJsseldijk.

Floris wil eerst even rust. Dus onze eerste stop is na 5 kilometer gezellig bij de IJsselbrug. Dan lekker over de dijk naar Zalk. Het rivierlandschap trekt langzaam aan ons voorbij.

Afgezien van langs scheurende auto’s is het best rustig. We genieten. Floris roept dat ie toch echt al spijt heeft van meegaan. Het fietsen valt hem tegen. Is ook wel logisch, omdat ie eigenlijk nooit fietst. Hij heeft laatst nog wel een keer 19 kilometer met zijn opa en oma meegefietst. Dat vond hij toen ook al ver.

Bij Zalk verlaten we de dijk en fietsen we weer naar huis. Zalk is precies 10 kilometer van Wezep en dus zijn we op de helft. Floris heeft toch nog wel weer spijt, maar fietst ondertussen gewoon lekker verder.

Omdat Floris ook nog graag even door het bos wil fietsen, gaan we de Duivendansweg in, een leuke weg met bomen aan beide kanten. Halverwege de weg staat er weer een bankje, waar Floris even moet rusten. Teunie heeft drop en we fietsen verder. Langs de kanten van het fietspad barst het van de paddestoelen en we stappen regelmatig af om even een foto van de paddestoel te maken.

Aan het einde van het fietspad linksaf naar Wezep. Om half vier zijn we weer thuis.