We zijn redelijk vroeg wakker. We eten gezellig met zijn allen aan de tafel. Om half tien lopen we naar het mooie vestingstadje ‘Willemstad’. We moeten even wat boodschappen doen bij de Jumbo. Willemstad is echt een leuk plaatsje. Als we weer terug komen is de schipper reeds aanwezig. Zijn naam is Roger (spreek uit Rodger). We gaan de hele week met hem door Zeeland zwerven met dit fantastische schip, een Dufour 40.

We hebben geen haast en pakken eerst de rubberboot in die naast ons in het water ligt. Nadat we de lucht eruit gelaten hebben moet ie in een soort van tas. Niet echt handig, maar na wat geklungel past ie er toch in. Dan nog het geknustel om hem in de bakskist te krijgen. Maar goed het lukt ons uiteindelijk. Krijgen we te horen dat de bodem ontbreekt en dat de bijbehorende buitenboord motor het ook niet doet. Dus de rubberboot kan van boord. Net als de buitenboordmotor. Moet ie dus weer uit de bakskist. Zo blijf je in beweging.

We moeten het water nog bijvullen en dan nog diesel tanken. Uiteindelijk varen we rond één uur voor het eerst uit met de Faro. We leren direct al een handigheidje om zonder veel trammalant en stress uit de box te varen.

We varen op het Hollands diep naar de Volkerak sluisen. De eerste van de vele sluizen die we vandaag nog tegen zullen komen. Na de Volkerak sluis varen we op de motor tegen de wind in richting van de Krabbersgat sluis. Daar moeten we toch redelijk lang wachten, maar het is wel gezellig. Na de Krabbersluis varen we dan op de Oosterschelde richting Bruinisse. In de sluis van Bruinisse liggen we weer met een aantal ‘bekenden’ van alle andere sluismomenten. Ook liggen er een behoorlijk aantal zeeverkenners. We gezellig altijd om te zien.

We varen rond half zeven de sluis uit. Voor ons vaart een zeeverkenner. We wijken iets te ver uit met als resultaat dat we vastlopen en ook niet een beetje maar echt. Roger zet de motor nog even flink in zijn achteruit, maar geen beweging meer in te krijgen. We melden ons met de marifoon bij de sluiswachter. Ondertussen komt er een jachtje aangevaren die ons wel wil proberen los te trekken. We hebben er niet veel vertrouwen in, maar goed we wagen een poging. Roger bedient de motor en het roer en wij staat met zijn allen zo ver mogelijk voorop de boot. Na één poging liggen we weer vrij van de grond. We zijn opgelucht. Alles lijkt het nog goed te doen en hebben we geen schade opgelopen. We varen nog een paar meter en dan liggen we in de super gezellige spiksplinternieuwe jachthaven van Bruinisse. De haven is nog in aanbouw, dus het is nog niet de gezellige haven die het over een paar maanden zal zijn.

Gelukkig heeft Teunie ondertussen het eten klaar en kunnen nadat we ons plekje gevonden hebben direct aanvallen. Want honger hebben we wel na zo’n dagje varen. Ondanks het feit dat we niet gezeild hebben, was het toch weer een prachtige dag op het water.

We hebben nog zin aan zwemmen en duiken in het grootste zoutwatermeer van Nederland. Blijft altijd een rare gewaarwording. Dat het water zout is.

We babbelen nog wat na en dan duiken we de kooien in. Op naar een mooie zeildag op het Grevelingenmeer.

Het is dan zover. De zeilvakantie in Zeeland gaat beginnen. We hebben de hele zondag de tijd om alles ingepakt te krijgen in de auto. We kunnen dus rustig aan doen. Om kwart over zes rijden we dan richting Willemstad waar we na bijna twee rijden aankomen. We gaan naar de haven “De batterij” en moeten ons melden bij de blokhut op de steiger. Eigenlijk zouden we pas maandag om 10 uur op de boot kunnen opstappen, maar na wat mailtjes vonden ze bij TipTop-Sailing het wel goed als we zondagavond aankwamen. De boot ligt er toch al was de reactie. Kwam ons dus wel mooi uit.

Het is echt een schitterend schip. De ‘Faro’ ligt mooi met de kont in de box. Lekker makkelijk opstappen en ook makkelijk met uitvaren.

We krijgen eerst van Paul-Michiel een korte rondleiding op de boot. HIj legt ons de dingen uit die handig zijn om de nacht door te komen. We lenen bij een buurman booteigenaar een twee euro munt en rijden dan met een karretje al ons spullen van de auto naar de boot. We hebben toch meer dan een uur nodig voordat we alles in de boot een plek gegeven hebben. De jongens krijgen samen een hut en Teunie en ik slapen samen met Floris in de punt van de boot. Om half twaalf trek ik de slaapzak aan. Het waait eigenlijk best wel heftig. De boot ligt behoorlijk te bewegen in de box.  Ik val als een blok in slaap. Morgen begint de zeilvakantie dan echt. Alhoewel dit begin al wel echt bij de vakantie hoort en ook zo voelt.

Urk, 29 – 30 mei 2009. Als je voorspelling mag geloven, wordt het dit weekend prachtig zeilweer en is het leuk om voor het eerst dit jaar met de botter naar Urk te varen. Vanuit Elburg is dat voor 1 dag best een redelijke tocht, dus we doen het in 2 etappes. Eerst varen we op vrijdagavond naar Ketelhaven. Is ongeveer 2 uur varen. We gaan bij de vluchthaven op de kop van de IJssel liggen. We vertrekken rond acht uur richting Ketelhaven en om kwart over tien liggen we op een leuke plek. De jongens gaan direct aan wal en zoeken sprokkelhout voor een vuur. Teunie en ik gaan lekker op een stoeltje genieten van de ondergaande zon. Wat hebben we toch een luxe leven.

Om elf uur schuiven Teunie en ik ook even aan bij het vuur. Lekker warm en vuur blijft altijd iets fascinerends hebben. Om twaalf uur stappen we dan in de slaapzak om ‘s ochtends rond half negen weer wakker te worden. De zon schijnt al volop en de wind is nog steeds goed. We ontbijten en wassen al wat af. We wassen ons haar in een teiltje en varen dan richting Ketelhaven, waar we dan om tien uur mijn zwager en zijn familie ophalen voor een dagje Urk. Na vertrek hijsen we de zeilen. Dit is onze eerste zeiltocht van het nieuwe zeilseizoen 2009. Het doet ons goed. Om twaalf uur varen we door de Ketelbrug richting Urk. De wind is meer dan goed. De wind komt uit het noord-oosten en daardoor kunnen we Urk gewoon aanzeilen. Prachtig. Om één uur varen we dan de haven van Urk in. Er is blijkbaar een roeiwedstrijd aan de gang want we zijn deelgenoot van de aankomst van de winnaars.

Er blijkt weer iets te doen te zijn op Urk, nu raken we verzeild in in de Urkerdagen. Wij komen uiteindelijk precies aan de kade van de botterstichting Urk te liggen. Een prachtige plek. We eten vis en patat en lopen wat rond bij de kraampjes.

Om kwart voor drie vertrekken we weer richting Ketelbrug. We moeten er voor vier uur doorheen, anders moeten we wachten tot half zeven en dan zijn we wel erg laat thuis. Ook op het Ketelmeer zeilen we nog als de beste. We gaan nog even voor anker bij het IJsseloog. De kinderen zwemmen nog wat in het toch nog best koude water. Daarna zetten we mijn zwager weer af bij Ketelhaven en varen wij verder naar Elburg. Om tien uur komen we aan. Er ligt iemand in onze box, maar met wat handgebaren lukt het ons duidelijk te maken dat wij daar gaan liggen. Uiteindelijk vertrek de boot en leggen wij de botter aan. We pakken alles weer in de auto en rijden richting Wezep.

Hemelvaart, 21 mei – 24 mei 2009. De weersvoorspelling zijn goed en we denken er over om een paar dagen (tijdens Hemelvaart) naar Zuid-Limburg te gaan. Na wat zoekwerk op Internet komen we op een leuke camping, camping schoonbron, in hoe kan het ook anders Schoonbron (1 meter van Schin op Geul). Maandag gebeld, Dinsdag gereserveerd en donderdag (Hemelvaart) onderweg. Het is behoorlijk druk op de weg en na wat files en ander oponthoud rijden we om kwart over één het terrein van de camping op. Terwijl wij inchecken bij de receptie, haalt Karel zijn mountainbike al van het fietsrek. Hij heeft er zin aan.

We pakken alles uit de auto in de caravan (best een leuk ding) en gaan even uitpuffen bij het kleine zwembad. Het water is overheerlijk koud. Na deze duik trekken we de wandelschoenen aan en lopen we richting Schin op Geul, richting de Keutenberg.  De Keutenberg is een van de bekendste en de steilste hellingen van de Amstel Gold Race. De klim is 1,7 km lang en direct na het begin, is het steigingspercentage meer dan 20%. Een hele leuke klim dus.Ik merk het aan mijn kuiten. Niets gewend in het vlakke Wezep. Maar wat is het toch een prachtig landschap in Zuid-LImburg. Die hellingen en mooie glooiende landschappen.

Vrijdag naar het drielandenpunt waar we ons eerst gek laten maken in een labyrint. Het is echt geweldig om door zo’n wirwar van heggen de weg te vinden en je komt steeds vaker dezelfde mensen tegen. Je geeft elkaar tips en uiteindelijk vind je dan de uitgang. Echt leuk. Teunie en de kids gaan nog even naar boven in een hele hoge toren. Mij iets te hoog, Het waait mij iets te hard om lekker buitenom naar die hoogte te lopen. Ik kijk wel naar boven en laten bekijk ik de foto’s wel.

Karel en Coen zijn naar Valkenburg en Teunie gaat met Floris lekker van een hoge toren tokkelen. Ik rust even lekker uit bij de caravan. Niet omdat ik een oude man ben, is ook zo, maar we hebben maar 1 sleutel van de caravan en we hebben eigenlijk niet goed afgesproken met de jongens. De sleutel onder een steen vind ik dan toch niet het handigst. Laptop in de caravan. Laptop uit de caravan, zeg maar.

Zaterdag gaan Karel en Coen grot-crossen, met een mountainbike 40 meter onder de grond lekker door de gangen crossen. Ze vinden het erg leuk. Teunie, Floris en ik gaan in de mijn kijken. Ze hebben in Valkenburg een hele mijn uitgehakt en vrijwilligers vertellen daar van alles en nog wat over. Indrukwekkend en wat lijkt mij dat zwaar werk en uiteindelijk ook ongezond. ‘s Middags is het erg warm en gaan we lekker naar het zwembad. Floris heeft ondertussen wat ‘vrienden’ gemaakt. Karel en Coen vermaken zich ook met andere jongens van de camping. Mooi geregeld.

Zondag is het dan al weer de laatste dag. Ik pak alles weer in de auto. We kijken zo vanuit de caravan tegen de keutenberg aan en het lijkt ons nog even leuk om vanaf het bankje boven aan de berg op de camping te kijken en misschien lukt het de jongens dan nog om daar weer een foto van te maken niet gelukt trouwens). We eten nog wat, liggen nog wat aan de rand van het zwembad en om drie uur vertrekken we dan richting huis. Ook nu is het weer druk en veel files. Maar dat mag de pret niet drukken. Rond zes uur zijn we dan weer thuis en kijken terug op een leuke Hemelvaart en we gaan zeker nog eens naar Zuid-Limburg terug.

Vandaag is het dan een vakantiedag. Gezien de drukte in mijn project, was 1 dag niet haalbaar. Vandaag naar CORPUS in Oegstgeest met Teunie, Floris en Cornelis (vriendje van Floris).

We vertrekken rond elf uur richting het westen. Omdat we er een leuk dagje van willen maken gaan we eerst even naar het strand. We gaan naar Katwijk aan Zee. Het is een behoorlijk eind rijden. Na een korte plaspauze bij het brugrestaurant over de A4 rijden we verder richting Katwijk. Er blijkt een wegomlegging te zijn, dus rijden we naar Noordwijk aan Zee, net zo handig en ook strand. Om 14:00 zijn we dan op het strand. Het is grauw weer en er staat een straf windje.

Na een klein half uurtje begint het dan te regenen, dus snel terug naar de auto. Als we bij de auto staan worden we aangesproken door 2 parkeerwachters waar ons bonnetje is. Foutje en bedankt. De man geeft ons  nog een kans snel een kaartje te kopen. Daarmee loopt het nog weer met een sisser af.

We rijden naar het museum Naturalis, het Nationaal Natuurhistorisch Museum in Leiden. Het is een prachtig museum, maar je kunt goed merken dat het vakantie is. Wat een drukte. Echt veel te zien en de jongens kijken hun ogen uit. Veel fossielen, stenen, opgezette dieren en ga zo maar door. Vitrine na vitrine. Veel te zien dus. Ook is er nog een speciale tentoonstelling over de Gnoes, de wilde beesten. Indrukwekkend hoe ze met miljoenen tegelijkertijd aan de kaken van de krodkodillen proberen te ontkomen. De meesten lukt het goed aan de overkant te komen.

Om half vijf verlaten we het museum en rijden we in vijf minuten naar CORPUS. CORPUS is een ‘reis’ door het menselijk lichaam. Je krijgt een koptelefoon op en middels een audiotour word je door het hele lichaam geleid. Echt leuk. De tour duurt 55 minuten. In eerste instantie denk je: zolang?, maar na afloop is de tijd voorbijgevlogen.

We rijden weer terug naar ons rustige dorpje op de Veluwe. Eerst nog even eten in het brugrestaurant over de A4 om daarna nog een hele tijd rond Amsterdam in de file te staan. Om 9 uur staat de auto weer voor de deur en hebben we 300 km gereden. De jongens zijn het echt zat en duiken direct het bed in. Wat een drukke vakantie(dag).

Ook vandaag weer schaatsen. De jongens hebben geen zin, dus met Floris en Teunie naar Elburg. We hebben warme chocolademelk bij ons. Het is minder mooi weer dan gisteren en als we bij Elburg aankomen is het er al behoorlijk mistig. De zon schijnt een beetje wateriger en het voelt veel kouder aan dan gisteren.

Als we aankomen staat er een stuk of vier ijszeilers in onze haventjes. Ik bel nog even snel met Wim (buurman) om te vragen of hij Karel toch nog even mee wil nemen. Dat zal hij doen. 15 minuten later is hij met Ilse en Karel ook in Elburg.

We maken een praatje met de ijszeilers. Eén van de ijszeilers is door het ijs gezakt. Hij heeft zich net omgekleed en staat al weer klaar voor het volgende tochtje. Je ziet het niet goed, maar er blijkt toch nog best een redelijk windje te staan. Zo op het oog lijkt het dus windstil, maar schijn bedriegt. Dan zegt iemand dat er nog een ijszeiler te koop is bij iemand die wij kennen. Het lijkt me wel wat, zo’n ijszeiler. Jaren geleden heb ik al eens de tekeningen besteld van een ijszeiler. Nu staat dat gewoon op internet, toen moest je nog een briefje schrijven.

Marnix (buurman op het landje) maakt nog een paar leuke foto’s van mij en Karel. Karel wil wel schaatsen, maar eerst nog even wat vuurwerk gooien. Floris heeft geen stoel meer nodig. Het ijs is nog iets dikker geworden en Karel, Wim en ik schaatsen nog even naar de plek waar we gisteren nog door het ijs zakten. Nu is die plek al weer dicht gevroren en Karel schaatst als bewijs dat het dik genoeg is ook nog maar even een rondje om het rieteilandje.

2008-12-31 Schaatsen op het Veluwemeer bij Elburg

Volledig album bekijken

Vandaag in jaren weer eens lekker schaatsen (Fotoalbum). Onze buurman heeft alle schaatsen weer lekker scherp geslepen. We rijden naar het landje in Elburg. Langs het weggetje (fietspad) staat een enorme lange rij met auto’s en nu maar hopen dat er geen auto voor ons hek staat. We doen het hek van het slot en rijden naar de voorkant. Er staan al een aantal mensen op het ijs.

Dan gaat de telefoon. Mijn andere buurman wil ook komen schaatsen met de familie en of we het hek even open willen doen. Het begint behoorlijk gezellig te worden. Ik doe mijn schaatsen onder en schaats in jaren weer eens lekker op natuurijs.

Voor Floris is het ook één van de weinige keren dat hij op de schaats staat. Hij heeft de noren geleend van mijn buurman en gewapend met een stoel doet hij zijn eerste schaatspogingen. Het is een grappig gezicht. Na een tijdje kan hij het ook wel zonder stoel.

We hebben koek en chocolademelk en na een tijdje schaatsen heb je ook wel zin aan iets warms. Er staat een beetje wind en de zon schijnt volop. Dat maakt het nog net een beetje aangenaam.

Karel en Coen hebben nog niet veel zin aan schaatsen. Die hebben het hoofd bij het vuurwerk. Ze hebben vuurwerk meegenomen en de één na de andere knal krijgen we om ons heen. Ze hebben van die baby-pijltjes en die leggen ze op het ijs, aansteken en dan als een raket vliegt het pijltje met een behoorlijk gil over het ijs. Fantastisch vinden ze het.

Ik ga nog even samen met Wim en Rick richting Elburg. Er zijn hele mooie stukken ijs bij en soms lijkt het wel erg dun. Ergens halverwege komen we op een stuk ijs waar de scheuren in schieten als wij er op schaatsen. We gaan terug naar een veiliger stuk ijs. Maar goed we kunnen het niet laten. Toch nog maar eens verder schaatsen. Het is erg ondiep water. Ik schat zo’n 10 cm water nog onder het ijs en wat kan ons gebeuren. We staan nog even stil en zeggen dat het dus wel meevalt met de dikte van het ijs. Wim schaatst iets bij ons weg en zakt dan ineens door het ijs. HIj valt helemaal voorover op het brekende ijs in het water. Rick schiet in de lach en zakt er dan zelf ook doorheen. Ik heb nog geluk. Ik schaats snel naar een stuk dikker ijs en dan snel naar huis.

Wim trekt snel alle natte kleren uit en krijgt van een ieder van ons wel iets warms. Loopt het allemaal toch nog weer goed af. We rijden naar huis en dan rijdt er nog een oude man mijn zijspiegel van de auto af. Dus al met al een geslaagde middag schaatsen. Morgen nog maar weer eens schaatsen.

2008-12-30-Schaatsen op het Veluwemeer bij Elburg

We hebben een idee. We gaan een feest organiseren. We maken een kampvuur en dan hebben we een gezellige avond met alle mensen van de verschillende landjes (camping).

We zitten wat met elkaar te klieren en komen dan op het idee om een soort visserijdag te organiseren. We gaan paling en makreel roken. Dan komt het idee van een varken aan een spit ter tafel. dat lijkt ons leuk. Maar hoe komen we aan een varken.

Toevallig (ja hoezo?) is er iemand die aan ‘wildbeheer’ doet en een wildzwijn biggetje van zeven kilo in de diepvries heeft liggen. Dus het varken is er. Nu nog een spit om het varken met klaar te maken. Na wat brainstormen wordt er door een familielid van één van de mensen een spit gemaakt.

De man van het biggetje zal het uit de diepvries halen, dan koken zodat het alleen nog maar bruin hoeft te worden boven het vuur.

De volgende dag is het spit klaar en moet het natuurlijk even getest worden. Er worden drie kippen aan het spit geregen en draaien maar. Na twee en half uur draaien en gezellig met elkaar kletsen tot de kleine uurtjes is het moment aangebroken om te kijken of de kippen gaar zijn geworden aan het spit. Dat blijkt toch nog niet helemaal het geval te zijn. De kip wordt nog nagebraden in de pan en uiteindelijk eten we allemaal iets van de drie kippen.

Omdat we een visserijdag hebben, heeft Teunie het idee opgevat om iedereen die meedoet een T-shirt te geven met daarom de vroegere Zuiderzee en dan nu naast Elburg ook de vissersplaats Soppenhof. We bedenken een afkorting en komen uit bij SH van Soppenhof. Teunie koopt een berg T-shirt en textiel stiften en ze is dus een tijdje zoet met het maken van de T-Shirts.

Donderdag 14 augustus is het dan zover. Om twee uur begint het feest met het roken van de paling. We hebben op de afslag van Harderwijk 5 pond paling gekocht. De 10 makrelen komen vers uit Spakenburg.

De paling is uitermate lekker. Omdat we met een behoorlijk grote koppel zijn, krijgt iedereen 2 palingen, maar eigenlijk kun je er wel oneidig veel van op. Na de paling krijgen we de gerookte makreel. Ook erg lekker. Nog een beetje warm op een toastje.

En dan waar alles om begonnen is. Het biggetje aan het spit. Het varkentje wordt aan de spies gestoken en dan komt ie boven het vuur te hangen. Langzaam aan wordt ie bruin en eigenlijk duurt het ons allemaal te lang, maar we moeten toch geduld hebben.

Om zes uur hangt het varkentje aan het spit en om acht uur is het moment aangebroken dat we allemaal een stukje wild krijgen. Het varkentje is mooi bruin en gaar en de schutter snijdt het biggetje in mooie stukjes.

Nadat het biggetje gesneden is gaan we de kring rond en kan iedereen die wil een stuk wild eten. Het smaakt mij uitstekend. Het is goed mals vlees en het heeft een goede smaak.

Nadat alles dan weer opgegeten en opgeruimd is, stoken we het vuur nog eens lekker hoog op. De eerste visserijdag van de Soppenhof is een succes. Volgend jaar komt er zeker een vervolg. Na verloop van tijd wordt het vanzelf een traditie en krijgen we misschien zelfs wel subsidie. Maar dat is de toekomst. We zullen zien.

Ik ga zelf rond 2 uur naar bed, maar een kleine groep doorzetters houdt het vol tot kwart over vier. Voor een oude man als ik echt te laat.

Alle fotos van de Eerste Visserijdag Soppenhof (best veel)

20 jaar geleden heb ik zelf met mijn vader een caravan gebouwd. Waarom? Gewoon omdat ik dat altijd al eens wilde doen. Maar nu is dan het einde van de caravan in zicht. Na 15 jaar trouwe dienst begon de caravan wat te lekken, toen te rotten en na 20 jaar is de caravan dan compleet verrot.

Het woord slopen heeft bij Karel wel wat losgemaakt. Hij vat dat ietwat de letterlijk op. Hij denkt dat ie met de moker gewoon alles kort en klein mag slaan. Na enig overleg spreken we af dat we de caravan ‘met beleid’ afbreken.

Eerst breken we alles in de caravan eruit. Dus bankjes, aanrecht, kachel en de ramen. Alle rotzooi op een kar en aan het einde van de dag wegbrengen naar Van Werven Recycling. De volgende dag dan de binnenwanden. Alle printplaten eruit en het piepschuim. Uiteindelijk staat er dan alleen een red cedar skelet.

We breken de achter- en voorwand eruit en dan duwen we de zijwand om. Het dag dendert naar beneden en daarmee is het einde van de caravan een feit. Er staat alleen nog een onderstel en verder is alles weg.

Na enig zoeken vinden we nog iemand die het onderstel en het aluminium wil kopen voor 10 euro. Niet veel, maar we zijn het kwijt en daar ging het ons om.

Nadat we een week gezeild hadden in Friesland (volgend jaar weer), gaan we nog een paar weken naar Elburg, naar ons eigen landje aan het water. Het wordt een werkvakantie.

In de eerste week zijn we druk met de tuinkast. We hebben bij Steenbergen een tuinkast gekocht. Deze kast gaat onze caravan vervangen. De caravan is nu onze schuur. Op zaterdag 26 juli haal ik de kast op. Het is op een kar toch een heel obstakel. Nadat we er wat sjorbanden om gedaan hebben rijden we de kast naar Elburg.

Eénmaal in Elburg aangekomen komen er toch zo’n 10 ideeen voorbij hoe de kast dan van de kar af moet. Na veel discussie kiezen we er voor een boom om te zagen, zodat ik met de kar achteruit kan rijden. Ik rijd de kar naar de plek en met veel kracht tillen we hem uiteindelijk van de kar en duwen hem op zijn plek. Daarna drinken we koffie en puffen wat uit van de inspanning. Om 13:00 moet de kar terug zijn bij Steenbergen. Dan gaat hij namelijk op vakantie. Om tien voor één zijn we bij hem. Precies op tijd dus.