Terwijl we nu genieten van de winter, ben ik voor het eerst van mijn leven al heel vroeg bezig met het boeken van een zomervakantie. Dit jaar zijn we twee keer op zeilvakantie geweest (Zeeland en Waddenzee) en nu wagen we de stap naar Griekenland. We gaan van 17 juli tm 31 juli 2010 zeilen voor de kust van het eiland Lefkas. Ik heb er nu al zin aan. Gemiddeld is het 28 graden en het water zo’n 24 graden. Het water is kraakhelder en er bestaat een mogelijkheid dat er tijdens het zeilen dolfijnen met je meezwemmen. Dat lijkt me zo geweldig. We gaan met het gezin. Waarschijnlijk de laatste keer dat we zo met elkaar op vakantie kunnen.

We huren een bavaria 42 cruiser. Een geweldig schip en van alle gemakken voorzien.

Botter onder kleed. Voor de winter hebben we een heel mooi dik en erg zwaar winterkleed voor over de gehele botter. Is echt een behoud voor de botter. De botter blijft tenslotte de hele winter in het water en er zal weer veel water en als het meezit sneeuw uit de lucht vallen. Nu blijft dat lekker allemaal buiten. Ander voordeel is dat er nu een mooie werkruimte ontstaat waar we nog wat aan het onderhoud van de botter kunnen doen. Klein kacheltje onder het kleed en voordat je het weet heb je het weer warm.

De botter ligt voor een kleine reparatie in Spakenburg. Vandaag moet hij weer terug naar Elburg en dat zal ook direct de laatste keer zijn van dit zeilseizoen. Karel en ik gaan eerst met de trein naar Nijkerk. Daar worden we opgehaald.

Het weer is goed. Er staat een mooi windje. Tot aan de sluis van Nijkerk moeten we helaas varen op de motor, omdat we de wind pal tegen hebben.

Na de sluis de zeilen erop en de motor lekker uit. We lopen zo’n 6 á 7 knopen met halve wind. Rond een uur of twee passeren we het aquaduct van Harderwijk. Dan verder richting Elburg. Ook nu zit ons het nog qua wind er mee. De wind wordt iets wisselvalliger, maar het blijft toch lekker gaan.

Bij de eilandjes bij Nunspeet moeten we een keer of twee overstag. We hebben dan toch een beetje last van die eilandjes. Maar dat is niet anders. Uiteindelijk zeilen we tot bijna aan de brug bij Elburg. Omdat dit toch het laatste tochtje is met de botter halen we de zeilen er nu ook echt af. De motor aan en Karel stuurt de botter onder de brug door en richting de ligplaats bij de nieuwe botterwerf in aanbouw.

Vandaag word ik om kwart over zeven wakker. Het regent een beetje. Een kleine teleurstelling maakt zich van mij meester. Er was eigenlijk geen regen voorspeld, maar goed het is niet anders. ik moet even naar het toiletgebouw en als ik terugkom duik ik nog even lekker de slaapzak in. Om negen word ik dan voor de tweede keer wakker. De regen is ondertussen weggetrokken en er schijnt een mooi zonnetje. Dat is precies wat we nodig hebben.

We genieten van ons ontbijt en drinken dan lekker een bakje koffie. Vanaf een uur of tien begint het dan langzaamaan drukker te worden in en rond de haven. De eerste botters varen al weg met de gaste. We varen met maximaal 12 mensen een tochtje van iets minder dan een uur. We gaan de haven uit, varen dan naar het einde van de strekdam, draaien dan om en varen dan op de fok richting Elburg terug. Zo varen we in totaal met 2 betaalde groepen en 2 keer met familie en bekenden.

Om zeven uur melden we ons bij “De Haas” voor het schipperdiner. Ook een traditie ondertussen. We krijgen weer een overheerlijk soepje en een lekker visje met groente, aardappeltjes, patat, rauwkost en appelmoes (jaja) en als toetje een bakje met ijs. Wat een luxe. Na wat toespraakjes, het ophalen van het geld, gaan we weer terug naar huis en zijn de drie botterdagen in Elburg weer voorbij. Elburg is voor ons de afsluiting van het seizoen.

Vrijdag 11 september. Vroeger een gewone dag. Nu toch een dag met een randje. Ik ben om half acht wakker en we gaan om acht uur naar “Het Blinde Peerd” voor het schippersontbijt. In de enorme hal komen alle deelnemende bedrijven en de schippers bij elkaar.

Ik eet een dubbele boterham spek met ei en drink een lekker vers kopje jus-de-orange. Daarna een lekker bakje koffie. We zoeken onze tafel op en komen dan tot de ontdekking dat er zometeen 19 mensen op de botter komen. Dat vinden we toch echt wel veel en geven dat aan bij de ‘baas’ van ons bedrijf. Hij zegt dat hij iets zal regelen en dat doet ie dan ook.

Om half tien is iedereen aan boord en vaar ik de haven van Elburg uit. Het is natuurlijk echt druk en we doen dan ook behoorlijk voorzichtig. Als de brug van Elburg open gaat, gaan er zo’n 25 botters achter elkaar aan onder de brug door. Er is afgesproken met de brugwachter dat we in 2 groepen van 25 botters door de brug gaan. Dan heeft het verkeer er zo min mogelijk last van.

Er staat een leuk windje uit het noorden en dat betekent dat we op het zeil richting het startveld kunnen varen. We hijsen de zeilen (fok en grootzeil) en dan de motor uit. Ook nu weer, net als elk jaar, valt het iemand op hoe rustig het zeilen dan is.

Om half twaalf komen we in het startveld aan en zoeken ons plekje op. We hebben startnummer 46 ergens middenin het veld. Niet een supergoede plek, maar ook niet slecht. Als alles meezit zeilen we zo de eerste boei bij Bremerberg aan. We gooien het anker uit. Het gaat niet helemaal goed. Het anker pakt niet en dus drijven we langzaam weg van ons startnummer. Maar omdat het niet hard waait is dat niet echt een probleem.

Dan valt het startschot. We hijsen in een moordend tempo het grootzeil en daarna de fok en we zijn onderweg. We liggen goed. We hebben direct de vaart er in. Boven piereiland ligt een ondiep deel. Wij moeten overstag en varen richting de dijk van de polder. We hebben de zeilen over bakboord waardoor er toch een aantal botters voor ons moeten wijken. Voor de dijk overstag en dan kunnen we richting de eerste boei varen. We halen al een paar botters in. We hebben het gevoel dat we behoorlijk achterin het veld liggen. Er doen zo’n 57 botters mee. Voor ons gevoel liggen we ergens tussen de 20ste en 30ste plek. Nadat we de eerste boei over stuurboord gerond hebben gaan we voor de wind richting het eiland. We varen tussen de eilanden door en achter het eiland valt de wind een beetje weg. Toch komen we er goed achter weg. Dan richting de tweede boei. We halen nog een aantal botters in en bij de tweede boei liggen we toch echt beter in het veld. Bij de derde boei liggen we weer beter en we krijgen helemaal het gevoel dat we aan een inhaalrace begonnen zijn. Ook nu halen we weer een paar botters in maar jammer genoeg de EB65 niet. Die finisht 2 plaatsen boven ons. Wij eindigen op de 21ste plek, de EB65 op de 19e plek. Had de finishlijn iets verderop gelegen, dan hadden we hem ingehaald. Maar goed, gezien de slechte start toch nog 21ste. We zijn tevreden. De groep aan boord vond het leuk en daar gaat het toch om. Het gaat erom dat je met de groep een leuke dag hebt.

Bij Bremerberg strijken we de zeilen en varen op de motor terug naar Elburg, waar we rond vijf uur aankomen. Om half zes is de prijsuitreiking in "Het Blinde Peerd”. We halen onze herinneringsmedaille op en dan terug naar de botter. We ruimen nog wat op. Kletsen nog wat na en daarmee kijken we terug op een leuke bedrijvenwedstrijddag.

Traditiegetrouw varen we op donderdagavond met zo’n 50 botters en aken in kiellinie de haven van Elburg in. Op de botter heel veel familie en bekenden en daar weer bekenden van. Het is gezellig. Iedereen neemt wat mee.

De één koffie, de ander taart en weer een ander een hele doos met koeken. Ook zingen de meisjes (ook bijna traditie) het lied “Piet Piraat” en “Berend Botje” en de daarbij behorende dansjes.

Elk jaar proberen we de mensen op de kant enthousiast te maken voor ons zang- en danstalent en soms lukt het dat mensen gaan klappen en sommigen zingen zelfs mee. Ook dit jaar lukt ons dat weer. Echt leuk.

Na het invaren zoeken we een plekje in de haven van Elburg. Als we vastliggen neemt iedereen weer afscheid en spreken we af voor volgend jaar. Wij blijven achter en genieten nog van de avond en van de live muziek in “Het Blinde Peerd”. Om half één stap ik de slaapzak in en droom ik alvast over de wedstrijd van morgen.

We worden rond half acht wakker en we zien een redelijk blauwe lucht door het deurtje. Ik heb goed geslapen. Als ik buiten kom, staat er een behoorlijke straffe wind. Dat gaat een mooie dag worden. We denken we er aan om de fok te reven. Dat hebben we nog nooit gedaan. Henk van Halteren doet het even aan ons voor. De fok is behoorlijk veel kleiner en kan nu gewoon over de overloop. Scheelt dus heel veel gezeur met overstag gaan.

We krijgen “Boer speeltoestellen” aan boord. Het is een groep die we een paar jaar geleden ook al aan boord hadden. Toen was het heel leuk en dat zal het nu ook wel weer worden. Nadat we als team op de foto zijn gezet, vertrekken we richting het wedstrijdveld. We liggen op de derde startboei. Er staat best veel wind. Ik schat in dat het rond kracht 6 met uitschieters naar zeven. Het is erg vlagerig. We zien dat er al iemand op ons plekje ligt dus wij gaan er maar gewoon naast liggen. We liggen goed op anker.Is wel eens anders geweest.

Bij het startschot trekken we het anker uit de grond, hijsen het grootzeil en daarna de fok. Het gaat alleen iets minder gladjes dan we gedacht hebben. De botter ligt voordat we het grootzeil gehesen hebben al dwars op de golven. Daardoor hijst het toch allemaal ietwat moeilijk. Uiteindelijk lukt het ons en varen we over stuurboord richting het eiland in het Wolderwijd. We liggen op een slechte plek in het wedstrijdveld en het lijkt erop dat we nooit vooraan zullen eindigen.

Het nadeel van de kleine fok doet zich ook direct aan. Het roer is erg wreed. Het schip is erg loefgierig. Als je niet met man en macht aan het roer trekt om het te corrigeren, gaan we steeds tegen de wind in. Dat maakt het zeilen er niet beter op. Bij het eiland maken we een klapje en uiteindelijk liggen we in de luwte van het eiland. Daarna nogmaals overstag, maar het ziet er naar uit dat we het eiland niet goed kunnen ronden. We moeten nog een keer overstag. Wij hebben de zeilen over stuurboord en we zien de WK1 behoorlijk op ons afkomen. Het lijkt erop dat we er niet voorlangs kunnen, maar afvallen zodat we achter hem langs kunnen, lukt ook niet meer, omdat het roer erg wreed is. Voor ons ligt de WR12 en als we nu niet overstag gaan dan liggen we op ramkoers.

We gaan overstag en de schipper van de WK1 vindt dat niet leuk. HIj schreeuwt dat hij de zeilen over bakboord heeft en dus voorrang heeft. Snappen wij ook wel, maar we hadden geen andere keus. Hij zou gewoon iets kunnen oploeven en dan over ons heen zeilen of gewoon iets afvallen en dan onder ons doorgaan. Hij kiest er voor om overstag te gaan. Is ook een mogelijkheid.

Na het eiland varen we richting de tweede boei die bij het eiland van Zeewolde ligt. We varen rond de zeven knopen.Voor een botter best hard. Bij het rondom van de boei, moeten we voor de wind naar de eerste boei terug. De snelheid loopt nog iets op. De botter gaat uiteindelijk iets harder dan 9 knopen. Zo hard heb ik nog nooit gevaren met de botter. Het geeft wel een enorme kick. We ronden de eerste boei en loeven weer op naar het eiland. We rondom het eiland nogmaals en dan is de wedstrijd wat ons betreft afgelopen. We hebben geen idee op welke plek we liggen en hoe we geëindigd zijn, maar het is niet best. Hoe dan ook, het was een geweldige zeildag en de groep aan boord heeft ook geweldig geholpen. Het was gezellig.

Bij aankomst in de haven van Harderwijk horen we dat er behoorlijk veel schade is gevaren. Een aantal botters heeft schade aan één van de zwaarden. Eén botter heeft zelfs een gescheurde mast opgelopen en de botter naast ons heeft het grootzeil gescheurd. Het was best een heftige wind, maar dat we zoveel schade was, was ons echt ontgaan. Het blijft natuurlijk jammer dat er schade is.

Wij nemen afscheid van de mensen van “Boer speeltoestellen” en genieten nog even na van de heerlijke dag zeilen. Hopelijk is er morgen ook nog zo’n wind. We zullen zien.

Na bij veel mensen gekletst te hebben over de schade aan de diverse botters gaan we nog een pizza eten bij Di Mama in Harderwijk. Als we daar zitten barst e  een flink onweer los. Het regent echt keihard. Gelukkig hadden we dit weer niet vandaag. Om half twaalf is onze dag dan voorbij. De slaapzak in en tot morgen. Welterusten.

Ook deze vakantie weer veel foto’s gemaakt. Veel zeilboten, tjalken, lemsteraken en klippers op de foto gezet. Ook zien we een aantal botters aan ons voorbij trekken. We komen zelfs Peter Dorleijn nog tegen met de MK63. Bas kent hem nog van vroeger.

Vandaag de laatste dag. Ik moet om 6 uur even naar het toilet als ik zie dat Teunie zich al aan het aankleden is. Ze wil even langs het strand wandelen. Ik ga ook mee. Het is tamelijk rustig, maar de eerste auto’s staan al in de rij voor de boot naar Harlingen. Lekker vroeg en dan al in de rij.

We wandelen richting het groene strandje. Op een bepaald moment komt de zon over de bomen heen en het strand krijgt dan wel een heel speciale kleur. Echt mooi om te zien.

Om vijf voor acht zijn we weer op de boot en Coen en Jack gaan samen broodjes halen. Als ze terug zijn, komt een buurman zeiler aan ons vragen of wij ook willen vertrekken. Hij moet er tussenuit en wij liggen in de weg. We willen dat wel doen. Bas gaat nog even naar de havenmeester het havengeld betalen en dan gooien we de trossen los en varen we de haven uit. Iets eerder dan verwacht, maar dat is niet erg.

We varen eerst een stukje op de motor. We moeten even precies de geul volgen en dan gaat niet makkelijk op zeil. Ondertussen maak ik de zeilen klaar voor hijsen. Als we goed en wel uit de geul zijn hijsen we het grootzeil en de fok bijna tegelijkertijd. Er staat een matig windje, iets meer dan drie, maar het gaat lekker.

Gedurende de dag wordt de wind steeds minder en uiteindelijk is de stroom sterker dan de wind. We hebben stroom tegen, dus we drijven weer gewoon terug. De GPS geeft aan dan we –0,2 knopen gaan. We varen dus letterlijk achteruit. Dus de motor erbij. Jammer maar we moeten toch echt naar Harlingen vandaag.

Ergens rond twee uur steekt er een klein briesje op. We varen behoorlijk voor de wind en ik zet de fok met de stok “te loeverd”.We hebben nu het grootzeil, de fok en de kluiver op de boot staan. Ziet er indrukwekkend uit. We varen 2 knopen. Niet hard, maar we gaan weer vooruit.

In het zicht van de haven halen we de kluiver naar binnen. We vouwen hem netjes op en leggen hem weer op zijn plekje (onder de trap in het vooronder). Dan de fok weer netjes en het huikje erop en dan het grootzeil. Het zeil gaat al iets beter naar beneden, maar het gaat nog steeds niet gemakkelijk. Nog steeds moet je aan de zeilen trekken. Moet de eigenaar maar eens echt iets aan gaan doen.

We leggen op een ietwat omslachtige manier de schokker op zijn plekje en dan begint het grote uitpakken. Alle spullen moeten weer van de boot op de kade gezet worden. Als alles op de kade staat lijkt het wel een halve vuilnisbelt. Al die tassen en zakken en slaapzakken en kistjes met schelpen.

Teunie en Carine gaan de auto even ophalen bij Appie. Daar heeft de auto de hele week gestaan. Als Teunie dan de auto voorrijdt en ik de achterklep open doe, ligt er achterin mijn kofferbak een haspel. Niet van mij, dus waarschijnlijk van Appie. Straks maar even bellen.

We drinken met elkaar nog een gezellig bakkie koffie en de jongens eten een patatje. Dan is het echt zover. Het onvermijdelijke afscheid is gekomen. Er wordt gekust en hier en daar wordt een traan weggepinkt. We kijken terug op een leuke week zeilen met elkaar. We hebben echt genoten. Het is allemaal zeer goed gegaan. Jammer dat het voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ik bel nog even met Appie en zeg dat ik zijn haspel in de auto heb liggen en dat ik hem nog even wil brengen. Dan rijden we naar huis en rond acht uur zijn we thuis, Rob en Carine komen nog even een bakje koffie drinken. We wisselen nog even de foto’s uit en dan gaan ze naar huis. Het is nu echt voorbij.

We worden om zeven uur gewekt door onze buurman. We moeten de boot verleggen, omdat hij weg wil. Dat had hij gisteren al met ons afgesproken. We hebben ondertussen ook nog iemand bij ons op de boot erbij gekregen en die nemen we dan maar mee op sleeptouw. Als iedereen weg is lekker wij onze Schokker weer terug aan de kade.

Nu we toch wakker zijn, dan ook direct maar even douchen in het sobere douchegebouw van Ameland. Als we terug komen heeft Carine ondertussen al koffie gezet. We smeren een broodje en drinken lekker ons bakkie leut op. Dan komt er een oud mannetje aangefietst. Hij vindt maar dat we een stoer schip hebben. Zijn vrouw zit te roken bij het leugenbankje, doet ze elke dag even, en hij gaat dan even bij de bootjes kijken. Zijn hele levensverhaal wordt aan ons verteld. Holland-Amerika-lijn, varen naar Londen en dat ie matroos was en dan zijn zoon nu de auto mee had naar huis (zoon had teveel bagage bij zich en hij gaat over 2 weken wel met de bus naar huis. Als hij ziet dat wij klaarmaken voor vertrek wenst hij ons een goede reis en fietst hij naar zijn vrouw. Gezellig die aanspraak.

Maar voordat we weggaan, moet Bas nog even in de mast gehesen worden. Gisteren konden we met heel veel moeite het grootzeil naar beneden krijgen en Bas gaat even kijken waar dat nu aan ligt. Boven in de mast verhelpt hij het euvel en Rob en ik laten hem weer zakken. Dit gaat niet van harte. Het lijkt nu wel of nu ook dit blok vast zit. Zit Bas mooi hoog en droog in de mast.Maar ook hier komt het uiteindelijk goed. Bas komt weer heel beneden.

We varen eerst even een stukje op de motor tegen de wind in. Dat geeft ons de gelegenheid de fok en kluiver hijsklaar op het dek te leggen. We hijsen het grootzeil, fok en kluiver en dat alles als een geöliede machine. We varen 4 knopen richting Friesland. We gaan onderdoor over het wantij en proberen Vlieland te halen. Het wordt echter steeds warmer en de wind neemt steeds meer in kracht af. Uiteindelijk stromen we richting Terschelling. Er is zo weinig wind dat we alleen nog vooruitkomen omdat we de stroom mee hebben.

Achter ons vaart een botter. Op die botter zitten 6 jongens. Het lijken wel studenten.Ze weten niet helemaal precies de weg over het wad, want regelmatig zie je ze met z’n allen met een stok peilen hoe diep het is. Ze varen een beetje van de ene boei naar de andere boei en soms liggen ze door de stroming helemaal verkeerd. Na een tijdje halen ze ons in en dan zien we dat één van die jongens even in de mast klimt. Hij staat op de gaffel en wij vragen ons af wat de bedoeling is. Dan blijkt dat hij even een paar foto’s wilde maken. Heb je wel foto’s met een vergezicht.

Dan maar de motor aan. Na een tijdje kan de motor uit en vaar ik over het wantij. Je moet dan goed op de boeien letten want voor je het weet zit je vast en dan willen we vandaag niet. En voordat je het dan weet zit je inderdaad vast. We zetten de motor aan en slaan flink achteruit. Acheruit is het handigst, omdat je weet dat er daar in ieder geval nog voldoende water is. Het is mijn eerste vastloper van de vakantie en ik krijg natuurlijk direct heel veel, en dan ook ook heel veel commentaar. Hoe kan dat nou en ik ben toch zo goed, mij overkomt dat niet enz enz.  Ik heb mijn woordje wel weer klaar en uiteindelijk lachen we er met elkaar om.

We varen nu echt richting Terschelling. We strijken de fok en volgens Bas kunnen we bij een bepaalde boei wel iets afsnijden. Toch niet. We lopen ook hier weer vast. Nu liggen we toch serieuzer vast dan de eerste keer. Gelukkig staat Rob nu de sturen. Dus ik heb het niet gedaan. Na een klein kwartiertje ploeteren varen we dan toch echt naar Terschelling. We strijken nu ook het grootzeil, wijken nog even uit voor de veerboot en gaan dan aanmeren naast de Maxima.

Na de gebruikelijke rituelen, stelt Rob voor om naar de Chinees de gaan en hij trakteert. Dat aanbod nemen we natuurlijk direct aan en we gaan met z’n allen gezellig naar de Chinees op Terschelling. Het eten smaakt ons goed en we genieten nog na met een kopje koffie. Rob en Carine gaan met Bas naar de Lieman en Teunie, Floris en Jack gaan naar de boot. De jongens gaan ook naar de Lieman of misschien naar de walvis.

Ik zit gezellig in mijn uppie op het acherdek te genieten van de frissen wind en de mooie heldere maan, terwijl ik dit verhaaltje typ. Wat is het toch jammer dat het al bijna weer de laatste dag is van de vakantie op de Waddenzee. Morgen terug naar Harlingen.