Vrijdag 14 mei. Spakenburg. (foto’s) Het is een behoorlijk frisse nacht. Ik heb het voor het eerst een beetje koud gehad in de botter. De temperatuur is gedaald naar zo’n 3 graden en dat voel je toch  ook wel. Maar goed rond half acht worden we wakker en maken we ons klaar voor het schippersontbijt in de tent bij de jachthaven. We eten ons eitje en drinken ons bakje koffie als er iemand van de organisatie ons aanspreekt. Onze ‘bemanning’ voor vandaag , de politie, heeft het laten afweten, de plicht riep ze en ze hebben afgezegd. Overmacht. Wel jammer. Daarmee lijkt het erop dat we niet mee kunnen doen met de wedstrijd van vandaag. We vinden het niet leuk. Toch kijken we even of er nog andere mensen zijn die met ons mee willen varen. Dat valt nog tegen. De ene schipper doet liever onderhoud, de ander heeft geen zin. Uiteindelijk hebben we alleen Jaap van de BU9 die wel met ons een dagje wil zeilen. Dat lijkt ons goed. We laten alle botters bij het uitvaren voor gaan en dat levert een mooi foto-overzichtje op van alle botters die meedoen.

Wij varen als laatste uit. Buitengaats staat er nog best een leuk windje en wij besluiten ook maar gewoon mee te doen met de wedstrijd. We maken het anker klaar en net als we liggen horen we het startschot. We hijsen de zeilen en weg zijn we. We liggen op startplek 14 (bijna achteraan) en hebben dus weer een hele inhaalslag te gaan. Iets wat ons wel ligt.

Het is een zeer variabel windje. Wij varen eigenlijk de hele wedstrijd aan de wind. Hoe raar dat ook is. De wind draait elke zo dat we eigenlijk alleen voor de jachthaven een paar keer overstag moeten gaan. We hebben onderweg nog een ‘bijna-aanvaring’ met de BU75. De schipper staat er om bekend dat hij de regels aan zijn laars lapt en dat merken we. Wij hebben een bakboord-stuurboord situatie. Wij hebben de zeilen over bakboord en dus voorrang, maar dat maakt deze schipper niets uit. Wij ontwijken hem ternauwernood , schelden nog wat naar hem (communiceren in botterjargon) en varen weer gewoon verder.

Als we bij de tweede boei middels een gijp de zeilen helemaal voor de wind gezet hebben, lijkt de wind toch gewoon weer van voren te komen. We varen volgens de zeilen voor de wind. Volgens de wind varen we gewoon scherp. We halen de boom uit de fok (die stond ondertussen ‘te loevert’) en trekken de zeilen gewoon weer aan. We lopen op die manier nog een botter of 4 in. We worden afgeblazen op plek 10. Een mooie plek. We hebben zo’n 25 botters achter ons gelaten. Een echte inhaalrace dus.

Bij binnenkomst in de haven zoeken we een mooie plek uit. Vanavond is de solexrace en dan moeten we natuurlijk wel een mooie plek hebben.

Rond half acht is de prijsuitreiking. We horen dat we als tiende geëindigd zijn, krijgen het kado (was eigenlijk voor de politie bedoeld) en gaan snel terug om het begin van de solexrace niet te missen. Het muziekkorps opent de wedstrijd. Eerst een ereronde voor alle solexen. Er zijn toch weer een aantal bijzonder uitgedoste mensen bij. Het is een heel leuk spektakel.

Sommige solexen gaan toch echt hard en ze scheuren met een behoorlijke snelheid over de kade. Remmen doe je met je klompen. Na 20 minuten is de race gereden. Echt leuk om te zien.

• Alle botters op een rijtje
• Bedrijvenwedstrijd
• Solexrace

Een heel weekend Spakenburg. De botter gaat de komende week op de helling van Spakenburg en om die reden waren we dit Hemelvaartweekend is Spakenburg. Drie dagen zeilen.

Op Hemelvaartsdag gaan we met Rob en Carine een dagje zeilen op het Eemmeer. Als we aankomen ligt de botter toch wel echt ‘ingebouwd’ en zomaar wegvaren is er niet bij. We willen er toch graag uit en het wordt een mooi puzzel moment. We schuiven wat botters heen en weer om ruimte te maken. De enige spelbreker is de ‘Brontoliet’, een reusachtige botter die bijna dwars in de haven past, waardoor wij er niet meer uit kunnen. We worden geholpen door Henk (van de werf). Hij vaart voor ons de ‘Brontoliet’ even weg naar een andere plek in de haven. Daarna is het nog een kwestie van de botters hier en daar wat schuin leggen. Henk vaart voor ons de botter even achteruit, draait hem in de smalle haven en legt hem netjes voor ons klaar. Wij hoeven alleen maar op te stappen en gas te geven.

Het weer is een beetje somber. Zo nu en dan verschijnt er een waterig zonnetje en ‘s middags wordt het ook nog gewoon weer koud, maar het is al met al een leuk zeiltochtje. Rond half vijf leggen we de botter in de box van HN3. Teunie, Rob en Carine gaan weer naar huis. Karel en ik blijven gezellig achter voor de komende zeildagen.

Zondag was het dan 25 jaar geleden dat ik in het huwelijksbootje ben gestapt en tegenwoordig is 25 jaar best een hele prestatie. Om het te vieren wilden we eerst een leuk warm-koud-buffet doen, maar na wat discussie kwamen we uit bij een zeilweekend met de hele familie. Na een kleine zoektocht kwamen we via de schipper (zeilen op de waddenzee vorig jaar) op de Mars, een mooi groot zeilschip van 34 meter en 360 m2 zeil en wat natuurlijk belangrijk is voor een groot gezelschap slaapplaatsen.

In eerste instantie zouden we alleen de zaterdag zeilen, maar naar wat overleg met een aantal mensen leek het ons leuk om al op vrijdagavond aan te monsteren en dan zondag nog een dag te zeilen op de Waddenzee. Zo is het dan ook gegaan.

Er kunnen in totaal 34 personen slapen op de MARS. Van vrijdag op zaterdag sliepen er zo’n 30 personen op de boot. Rond 8 uur kwamen we met elkaar aan bij de Nieuwe Willemskade. Naast de slaapzakken hadden we ook voor 40 man eten en drinken meegenomen. Met z’n allen in een rijtje staan en dan alles overhevelen van de auto via een ander schip op de MARS. Na een klein kwartier staat alles op het dek. Na weer een klein kwartier stond ook alles op zijn plek binnen. De slaapzakken in de kooien. Het eten en drinken in de keuken.

‘s Avonds gaan Teunie en ik even een leuke wandeling maken door Harlingen. Na terugkomst is de hele boot versierd met slingers en veel ballonnen in de vorm van hartjes en veel roze. Ook in de ‘bruidssuite’ liggen de ballonnen overal. Na een hele gezellige avond duiken we rond 1 uur de kooien in. De vooruitzichten zijn voor de ochtend niet zo goed, maar we zullen we zien. Erwin Krol heeft het nog nooit bij het goede eind gehad.

Als we ‘s ochtends wakker worden is het behoorlijk bewolkt. Het regent nog net niet, maar het houdt niet over. Zo nu en dan schittert er een mager zonnestraaltje door de wolken en daar moeten we het dan mee doen. Na het ontbijt vertrekken we dan. Het vertrek is nog een hele toestand. We liggen aan lager wal. De wind is kracht 4 á 5 en de schipper krijgt het schip niet echt van zijn plaats. Na hulp van de voorliggende schepen (zij zetten gewoon hun schroeven in de vooruit waardoor het schip weggeduwd wordt) vertrekken we dan richting de haven. We varen even langs het afgebrande VOC-schip uit Den Helder en langs de Lady B (45 meter lang, 9 meter breed en een diepgang van 4 tot 6 meter) een megajacht gebouwd in Zwartsluis.

Daarna de Waddenzee op. We krijgen instructie hoe de zeilen te hijsen en dan begint de klus. In totaal trekken er 15 mensen aan de verschillende touwen en na een tijdje staat het grootzeil er dan goed bij. Daarna de fok en dat gaat een stuk gemakkelijker. Ondanks het gewicht van 290 ton loopt het schip toch nog een kleine 5 knopen. Het is bewolkt en zo nu en dan regent het een beetje. Maar niet getreurd. De echte zeilers aan boord hebben hun eigen zeilpak meegenomen en dan blijf je toch gewoon droog. ‘s Middags klaart het behoorlijk op en komt zelf zo nu en dan de zon te voorschijn.

We hebben een hele lekkere middag en rond vijf uur zijn we weer terug in de haven van Harlingen. We eten allemaal nog een broodje hamburger en dan vertrekken er zo’n 20 personen. We blijven met 13 mensen achter. Wij slapen nog een nachtje op de MARS.

Zondagochtend hebben we rond 8 uur het ontbijt. Het is een stuk rustiger zo met 13 personen. Ook nu is het behoorlijk bewolkt en de wind is krachtiger dan gisteren. Ik schat zo’n kleine windkracht 5. We varen uit en hijsen het grootzeil. Nu we maar zo weinig mensen zijn is het hijsen echt een klus geworden. We varen halve wind richting de afsluitdijk en bij de kornweerdersluis gaan we richting Vlieland. Het schip loopt nu 6 knopen en we gaan behoorlijk schuin. Zo schuin dat alle borden die al klaar staan voor de lunch van de tafel vallen. Er is een aantal glazen kapot, maar verder geen schade. Om rustig te lunchen gaan we voor anker. Eerst strijken we de fok en daarna het grootzeil. Ook best weer een zware klus met zo weinig mensen. De anker procedure is nog behoorlijk lastig met zo’n groot schip, maar uiteindelijk zitten we vast aan het anker. De rust is weer gekeerd en we gaan lekker genieten van de lunch. Na de lunch varen we tegen de wind in terug naar de haven van Harlingen. Ondertussen begint het ook te regenen. We leggen aan tegen de Morgana en dat betekent dat we alles over twee schepen moeten versjouwen naar de kade. Het is niet anders.

We halen de auto’s op uit de stalling, pakken de zooi in de verschillende auto’s, nemen afscheid van de schipper (Bert Jongepier) en zijn maat Niels. We kijken terug op een schitterend weekend voor ons 25 jarig jubileum. Jammer dat we niet elk jaar 25 jaar getrouwd zijn.

Het zeilseizoen komt er weer aan en daarmee gaan de zaterdagen ook in ras tempo van vrij naar bezet. Ook vandaag. Het winterkleed moet van de botter en de zeilen (grootzeil, fok) er op gezet worden. Meestal een werkje van een hele dag. Het tempo ligt niet hoog, want het is onze vrije zaterdag.

Het is een prachtige dag, Lekker zonnetje, mooi briesje, dus ik heb het plan om met Floris naar Elburg te fietsen. Floris vindt het een goed idee. Hij heeft net een nieuwe fiets. Hij wil er wel kilometers mee maken. We vertrekken rond 9 uur richting Elburg en we gaan achterlangs, zoals dat bij ons heet. We gaat niet over de Zuiderzeestraatweg, maar via het Jan Boersweggetje , Wittensteinse Allee en Oostendorperstraatweg naar Elburg. Een prachtige tocht door de weilanden en het polderlandschap van Oosterwolde (Gelderland). We hebben de wind in de rug en dat maakt het allemaal erg makkelijk. Het is iets drukker op de weg dan gedacht. Er blijkt een trekker-trek te zijn in Zuid-Einde. Veel lawaai en gezelligheid. Om tien uur zetten we de fiets onder de vernieuwde botterwerf in Elburg. Mijn zwager is al op de botter en we beginnen met een bakje koffie. Daar ben ik wel aan toe.

Het wordt steeds mooier weer. Het zonnetje steekt al behoorlijk en in de haven in het nagenoeg windstil. We beginnen met het winterkleed eraf te halen. Een superzwaar en dik kleed (goed voor de winter, maar slecht voor je rug als je het er af haalt ). Na een klein halfuurtje trekken en slepen liggen de beide delen van het winterkleed op de kade. Nu nog even netjes opvouwen en klaar is de klus.

Dan gaan we de zeilen ophalen bij de schoonmoeder van mijn zwager (de eigenaresse van de botter). Eerst nog even naar Loederman Watersport voor anti-fooling. Mijn buurman Wim werkt daar ook aan zijn boot en dus ook daar maar even een praatje maken. We rijden naar Doornspijk. Krijgen een plakje cake en rond één uur rijden we met de zeilen weer richting de botter.

Ondertussen hebben we ook honger, voor zover dat mogelijk is in een land als Nederland. We stappen uit om bij van der Heide een visje te gaan kopen. IK bestel een lekkerbekje, 2 zoute haringen en een bakje kibbeling en wat er bij een viswinkel bij  hoort: lang wachten: eerst wachten tot je aan de beurt bent en dan lang wachten voordat het klaar is. Maar dan smaakt de vis daarna dan ook erg goed.

We plaatsen de gaffel, dan het grootzeil er aan en langzaam aan wordt het zeil vastgemaakt aan de mast. Het zeil staat er weer goed bij. Dan de fok. We maken de fok vast aan de fokkestag. Daarna de huiken erop en we liggen er weer zeilklaar bij.

Om half vijf lijkt het een goede tijd om weer naar huis te gaan. Ik ga eerst nog even met Floris een ijsje eten in Elburg. Dan fietsen we helaas tegen de wind weer naar huis. We fietsen over de dijk naar Noord-Einde, Oosterwolde, Zuid-Einde om dan rond half zeven weer thuis te zijn. Iets langer gefietst dan gedacht, maar door de polder van Oosterwolde fietsen is toch ook gewoon mooi. Al die kleuren en het frisse gras zo in het voorjaar.

In Noord-Einde maakt Floris nog een paar foto’s van een aantal huisjes die helemaal vol staan met poppen. Echt lelijk vindt Floris dat en daarom de foto’s

Foto’s:

Werken aan de botter

Fietsen door de polder

Ik kreeg vorige week zaterdag een leuke brief van het tijdschrift ZEILEN. Ik die brief stond dat ik mee gedaan had met een actie en dat ik 2 kaarten had gewonnen voor de HISWA in Amsterdam. Dus ik even in mijn agenda kijken en ik had 1 afspraak staan. Snel even de afspraak verplaatst. Teunie is altijd al vrij op vrijdag. Dus mooi naar de HISWA. Naast de toegangskaart krijg je ook de treinreis aangeboden. Soweiso een goed aanbod van de NS. Voor 4 euro naar de Hiswa. Maar goed voor acht euro koop je toch maar zo weer 2,5 kopje koffie op de hiswa.

We zitten al vroeg in de trein. Het is mooi blauw weer, het zonnetje schijnt en na wat overstapmomenten lopen we om 10:05 richting de RAI. Even met ons kaartje langs de lange rij. Onze kaarten worden gescand en we zijn binnen. Beneden moeten we de jassen ophangen. Eerst die 8 euro voordeel maar even opmaken. We drinken een lekker bakje koffie en dan richting de show, want dat is het toch wel echt.

We lopen eerst in het ‘sloepen’-deel. De crisis is hier nog niet toegeslagen blijkbaar, want een beetje sloep begint bij 100.000 euro en dan moet je wel gewoon zelf thuis slapen of je moet genoegen nemen met een slaapplaats op een bank.

Achteraan bij de sloepen staan ook verdacht veel standjes met huizen. Leuke parken met hele leuke huizen aan het water. Ook hier moet de slappe was er wel goed bij staan. Bij zo’n huis past een sloep natuurlijk het beste. Dus prima plek.

Dan op naar de zeiljachten. We lopen langs de kleine zeilbootjes richting een enorm zwembad. We zien een leuke zeilsimulator. Je zit in een kuipje van de enige echte Laser en je moet een parcourtje afleggen. De jongen demonstreert het even en dan haalt hij ons over het ook eens te proberen. Het heeft natuurlijk helemaal niets met zeilen te maken, maar leuk is het wel. Het duurt eventjes voordat je precies door hebt hoe het werkt, maar dan zeil ik toch in minder dan 3 minuten het gehele parcours. Wel veel langzamer dan de snelste tot nu toe (1:12).

We slenteren weer verder. In het zwembad lopen twee jongens in een grote opblaasbal. Ziet er heel leuk uit. Elk uur is er iets te doen. Er wordt ook nog een demo gegeven van een reddingsvlot. Zo’n ding komt bijna altijd op de kop in het water terecht en de mensen laten even zien hoe je dat dan weer goed krijgt. De omstandigheden zijn natuurlijk totaal onvergelijkbaar. Ik stel me zo voor: een storm van windkracht 12, een heftig zeetje en golven van 25 meter en dan maar hopen dat het inderdaad zo eenvoudig is.

Dan lopen we langs een leuke zeilkleding stand. Teunie wil altijd nog eens een leuk pak en nu op de beurs kortingen van 25%. Dat is dan weer mooi meegenomen. Teunie past wat verschillende modellen aan en uiteindelijk lopen we met een jollenbroek en een leuke jas de deur uit.

We slenteren weer verder. We maken een praatje met de Zeezeilers van Marken , die om wat voor reden dan ook hun vaste plaats hebben in Harlingen. Ze bieden diverse reizen aan en je kunt ook bij hen een volledige instructeurs opleiding krijgen. Dat spreekt mij aan. Zaterdag 3 april hebben ze clinics en dan ga je met een klein groepje voor een paar uurtjes de waddenzee op. Zelf heb ik met Karel dan de cursus “Theoretische KustNavigatie”, maar Teunie komt zeker.

Dan belt mijn buurman. Hij had een paar leuke afspraken (1 in Haarlem en daarna 1 in Veghel). De afspraak in Veghel ging niet door, dus hij heeft mooi even tijd om ook over de HISWA te wandelen. Na wat heen en weer bellen hebben we elkaar gevonden en slenteren we samen verder over de beurs. Gezellig.

We lopen nog over een enorme steiger waar allemaal hele mooie zeiljachten aanliggen. Allemaal met de achterkant aan de steiger. Opstappen is daardoor erg gemakkelijk. We gaan kijken in één van de boten. Echt nieuw is deze wel. De polyester lucht is nog goed te ruiken. Naast een bezoekje aan een zeiljacht brengen we ook een bezoekje aan een enorm grote motorboot. We doen hoezen over onze schoenen en lopen het schip binnen. Wat een luxe. Thuis heb ik het minder. Gelukkig staat er een mevrouw te praten met de botenbouwer over alles wat ze al heeft. Ze raakt maar niet uitgesproken. Hier een huis, daar een jacht en zo ging het maar door. We liepen weg en misschien staat die mevrouw er nu nog wel. Is ook best lastig als je alles al hebt en er ook nog een boot bij moet hebben.

Wat ik heel grappig vind is dat er ook echte standwerkers zijn. De standwerkers die opvallen zijn afkomstig uit Engeland. Met een onvervalst Engels accent brengen ze hele speciale boren aan de man. Deze boren boren door alles heen en uit alles wat op tafel ligt blijkt dat ook wel. Maar niet aan onze kinderen laten zien. Voordat je het weet is alles in je huis één grote gatenkaas geworden.

We worden nog donateur van een stichting (sailwise) die het mogelijk maakt om met gehandicapte mensen te kunnen varen en zeilen. Naast donateurs zoeken ze ook mensen die als vrijwilligers mee willen als begeleider op een mooie zeilclipper (Lutgerdina). Teunie is direct enthousiast. We geven onze gegevens door en we zullen zien of het wat wordt.

Het is ondertussen 5 uur en we hebben zo’n beetje alles wel gezien. Mijn buurman blijft nog (hij staat anders toch in de file met zijn auto). Wij lopen naar de trein. Het mooie blauwe weer heeft ondertussen plaatsgemaakt voor het onvervalste Nederlandse regenweer. Het is echt druk in de trein en het ziet er naar uit dat we moeten staan. Maar niet als je met Teune uit bent. We nemen plaats in de eerste klas en zonder controle komen we aan in Amersfoort. Scheelt toch weer een klein half uurtje staan/hangen in de trein. Om zeven uur stopt de trein in Wezep en zijn we na een dagje slenteren op een hele leuke beurs weer thuis. We hebben natuurlijk tassen vol met , ja met wat?. Zaterdag gaat dat allemaal mee met het oud papier.

(Elburg 16 januari 2010). Voor het derde jaar op rij een bezoekje gebracht aan de Ruilbeurs van de Elburger Botterstichting. Dit is de eerste activiteit in het nieuwe botterseizoen. Deze beurs, of eigenlijk gewoon een nieuwsjaarsbijeenkomst is mijn indruk, wordt gehouden op de oude werf. Maar …, de nieuwe werf is in aanbouw en daar mocht je nu ook even een kijkje nemen. Ik ben al een paar maanden niet meer in Elburg geweest en ik was dus aangenaam verrast hoe ver de bouw van de nieuwe werf al is. Vele handen maken licht werk, maar ik denk eerder met vele handen kun je veel werk aan.

We nemen een kijkje in het toekomstig museum van de botterstichting en ja hoor Teunie stelt de meest ultieme vraag: hebben jullie ook restjes hout? Kan ze weer handig gebruiken in de klas. De kinderen timmeren er dan weer van alles van. Hans van der Pol geeft zijn kaartje en zal tegen de jongens zeggen dat ze het bewaren en dan mag Teunie het wel een keer komen ophalen. Zo ook dat weer geregeld.

Dan even naar de werf. We eten een lekker visje (gerookte rode poon) en maken een praatje hier en daar. Ook nog even in de werkplaats en daar is het een gezellige drukte. De plaatselijke band speelt nog een paar liedjes op de trompetten. Teunie drinkt nog een kopje echt hete chocolademelk en dan gaan we er al weer van tussen.

Het stelt eigenlijk niet echt iets voor die ruilbeurs, maar het is toch elk jaar weer gezellig om er even naar toe te gaan. Tot volgend jaar.

Een paar foto’s

Terwijl we nu genieten van de winter, ben ik voor het eerst van mijn leven al heel vroeg bezig met het boeken van een zomervakantie. Dit jaar zijn we twee keer op zeilvakantie geweest (Zeeland en Waddenzee) en nu wagen we de stap naar Griekenland. We gaan van 17 juli tm 31 juli 2010 zeilen voor de kust van het eiland Lefkas. Ik heb er nu al zin aan. Gemiddeld is het 28 graden en het water zo’n 24 graden. Het water is kraakhelder en er bestaat een mogelijkheid dat er tijdens het zeilen dolfijnen met je meezwemmen. Dat lijkt me zo geweldig. We gaan met het gezin. Waarschijnlijk de laatste keer dat we zo met elkaar op vakantie kunnen.

We huren een bavaria 42 cruiser. Een geweldig schip en van alle gemakken voorzien.

Botter onder kleed. Voor de winter hebben we een heel mooi dik en erg zwaar winterkleed voor over de gehele botter. Is echt een behoud voor de botter. De botter blijft tenslotte de hele winter in het water en er zal weer veel water en als het meezit sneeuw uit de lucht vallen. Nu blijft dat lekker allemaal buiten. Ander voordeel is dat er nu een mooie werkruimte ontstaat waar we nog wat aan het onderhoud van de botter kunnen doen. Klein kacheltje onder het kleed en voordat je het weet heb je het weer warm.

De botter ligt voor een kleine reparatie in Spakenburg. Vandaag moet hij weer terug naar Elburg en dat zal ook direct de laatste keer zijn van dit zeilseizoen. Karel en ik gaan eerst met de trein naar Nijkerk. Daar worden we opgehaald.

Het weer is goed. Er staat een mooi windje. Tot aan de sluis van Nijkerk moeten we helaas varen op de motor, omdat we de wind pal tegen hebben.

Na de sluis de zeilen erop en de motor lekker uit. We lopen zo’n 6 á 7 knopen met halve wind. Rond een uur of twee passeren we het aquaduct van Harderwijk. Dan verder richting Elburg. Ook nu zit ons het nog qua wind er mee. De wind wordt iets wisselvalliger, maar het blijft toch lekker gaan.

Bij de eilandjes bij Nunspeet moeten we een keer of twee overstag. We hebben dan toch een beetje last van die eilandjes. Maar dat is niet anders. Uiteindelijk zeilen we tot bijna aan de brug bij Elburg. Omdat dit toch het laatste tochtje is met de botter halen we de zeilen er nu ook echt af. De motor aan en Karel stuurt de botter onder de brug door en richting de ligplaats bij de nieuwe botterwerf in aanbouw.

Vandaag word ik om kwart over zeven wakker. Het regent een beetje. Een kleine teleurstelling maakt zich van mij meester. Er was eigenlijk geen regen voorspeld, maar goed het is niet anders. ik moet even naar het toiletgebouw en als ik terugkom duik ik nog even lekker de slaapzak in. Om negen word ik dan voor de tweede keer wakker. De regen is ondertussen weggetrokken en er schijnt een mooi zonnetje. Dat is precies wat we nodig hebben.

We genieten van ons ontbijt en drinken dan lekker een bakje koffie. Vanaf een uur of tien begint het dan langzaamaan drukker te worden in en rond de haven. De eerste botters varen al weg met de gaste. We varen met maximaal 12 mensen een tochtje van iets minder dan een uur. We gaan de haven uit, varen dan naar het einde van de strekdam, draaien dan om en varen dan op de fok richting Elburg terug. Zo varen we in totaal met 2 betaalde groepen en 2 keer met familie en bekenden.

Om zeven uur melden we ons bij “De Haas” voor het schipperdiner. Ook een traditie ondertussen. We krijgen weer een overheerlijk soepje en een lekker visje met groente, aardappeltjes, patat, rauwkost en appelmoes (jaja) en als toetje een bakje met ijs. Wat een luxe. Na wat toespraakjes, het ophalen van het geld, gaan we weer terug naar huis en zijn de drie botterdagen in Elburg weer voorbij. Elburg is voor ons de afsluiting van het seizoen.