Botterboy

Vrijdag 11 september. Vroeger een gewone dag. Nu toch een dag met een randje. Ik ben om half acht wakker en we gaan om acht uur naar “Het Blinde Peerd” voor het schippersontbijt. In de enorme hal komen alle deelnemende bedrijven en de schippers bij elkaar.

Ik eet een dubbele boterham spek met ei en drink een lekker vers kopje jus-de-orange. Daarna een lekker bakje koffie. We zoeken onze tafel op en komen dan tot de ontdekking dat er zometeen 19 mensen op de botter komen. Dat vinden we toch echt wel veel en geven dat aan bij de ‘baas’ van ons bedrijf. Hij zegt dat hij iets zal regelen en dat doet ie dan ook.

Om half tien is iedereen aan boord en vaar ik de haven van Elburg uit. Het is natuurlijk echt druk en we doen dan ook behoorlijk voorzichtig. Als de brug van Elburg open gaat, gaan er zo’n 25 botters achter elkaar aan onder de brug door. Er is afgesproken met de brugwachter dat we in 2 groepen van 25 botters door de brug gaan. Dan heeft het verkeer er zo min mogelijk last van.

Er staat een leuk windje uit het noorden en dat betekent dat we op het zeil richting het startveld kunnen varen. We hijsen de zeilen (fok en grootzeil) en dan de motor uit. Ook nu weer, net als elk jaar, valt het iemand op hoe rustig het zeilen dan is.

Om half twaalf komen we in het startveld aan en zoeken ons plekje op. We hebben startnummer 46 ergens middenin het veld. Niet een supergoede plek, maar ook niet slecht. Als alles meezit zeilen we zo de eerste boei bij Bremerberg aan. We gooien het anker uit. Het gaat niet helemaal goed. Het anker pakt niet en dus drijven we langzaam weg van ons startnummer. Maar omdat het niet hard waait is dat niet echt een probleem.

Dan valt het startschot. We hijsen in een moordend tempo het grootzeil en daarna de fok en we zijn onderweg. We liggen goed. We hebben direct de vaart er in. Boven piereiland ligt een ondiep deel. Wij moeten overstag en varen richting de dijk van de polder. We hebben de zeilen over bakboord waardoor er toch een aantal botters voor ons moeten wijken. Voor de dijk overstag en dan kunnen we richting de eerste boei varen. We halen al een paar botters in. We hebben het gevoel dat we behoorlijk achterin het veld liggen. Er doen zo’n 57 botters mee. Voor ons gevoel liggen we ergens tussen de 20ste en 30ste plek. Nadat we de eerste boei over stuurboord gerond hebben gaan we voor de wind richting het eiland. We varen tussen de eilanden door en achter het eiland valt de wind een beetje weg. Toch komen we er goed achter weg. Dan richting de tweede boei. We halen nog een aantal botters in en bij de tweede boei liggen we toch echt beter in het veld. Bij de derde boei liggen we weer beter en we krijgen helemaal het gevoel dat we aan een inhaalrace begonnen zijn. Ook nu halen we weer een paar botters in maar jammer genoeg de EB65 niet. Die finisht 2 plaatsen boven ons. Wij eindigen op de 21ste plek, de EB65 op de 19e plek. Had de finishlijn iets verderop gelegen, dan hadden we hem ingehaald. Maar goed, gezien de slechte start toch nog 21ste. We zijn tevreden. De groep aan boord vond het leuk en daar gaat het toch om. Het gaat erom dat je met de groep een leuke dag hebt.

Bij Bremerberg strijken we de zeilen en varen op de motor terug naar Elburg, waar we rond vijf uur aankomen. Om half zes is de prijsuitreiking in "Het Blinde Peerd”. We halen onze herinneringsmedaille op en dan terug naar de botter. We ruimen nog wat op. Kletsen nog wat na en daarmee kijken we terug op een leuke bedrijvenwedstrijddag.

Traditiegetrouw varen we op donderdagavond met zo’n 50 botters en aken in kiellinie de haven van Elburg in. Op de botter heel veel familie en bekenden en daar weer bekenden van. Het is gezellig. Iedereen neemt wat mee.

De één koffie, de ander taart en weer een ander een hele doos met koeken. Ook zingen de meisjes (ook bijna traditie) het lied “Piet Piraat” en “Berend Botje” en de daarbij behorende dansjes.

Elk jaar proberen we de mensen op de kant enthousiast te maken voor ons zang- en danstalent en soms lukt het dat mensen gaan klappen en sommigen zingen zelfs mee. Ook dit jaar lukt ons dat weer. Echt leuk.

Na het invaren zoeken we een plekje in de haven van Elburg. Als we vastliggen neemt iedereen weer afscheid en spreken we af voor volgend jaar. Wij blijven achter en genieten nog van de avond en van de live muziek in “Het Blinde Peerd”. Om half één stap ik de slaapzak in en droom ik alvast over de wedstrijd van morgen.

We worden rond half acht wakker en we zien een redelijk blauwe lucht door het deurtje. Ik heb goed geslapen. Als ik buiten kom, staat er een behoorlijke straffe wind. Dat gaat een mooie dag worden. We denken we er aan om de fok te reven. Dat hebben we nog nooit gedaan. Henk van Halteren doet het even aan ons voor. De fok is behoorlijk veel kleiner en kan nu gewoon over de overloop. Scheelt dus heel veel gezeur met overstag gaan.

We krijgen “Boer speeltoestellen” aan boord. Het is een groep die we een paar jaar geleden ook al aan boord hadden. Toen was het heel leuk en dat zal het nu ook wel weer worden. Nadat we als team op de foto zijn gezet, vertrekken we richting het wedstrijdveld. We liggen op de derde startboei. Er staat best veel wind. Ik schat in dat het rond kracht 6 met uitschieters naar zeven. Het is erg vlagerig. We zien dat er al iemand op ons plekje ligt dus wij gaan er maar gewoon naast liggen. We liggen goed op anker.Is wel eens anders geweest.

Bij het startschot trekken we het anker uit de grond, hijsen het grootzeil en daarna de fok. Het gaat alleen iets minder gladjes dan we gedacht hebben. De botter ligt voordat we het grootzeil gehesen hebben al dwars op de golven. Daardoor hijst het toch allemaal ietwat moeilijk. Uiteindelijk lukt het ons en varen we over stuurboord richting het eiland in het Wolderwijd. We liggen op een slechte plek in het wedstrijdveld en het lijkt erop dat we nooit vooraan zullen eindigen.

Het nadeel van de kleine fok doet zich ook direct aan. Het roer is erg wreed. Het schip is erg loefgierig. Als je niet met man en macht aan het roer trekt om het te corrigeren, gaan we steeds tegen de wind in. Dat maakt het zeilen er niet beter op. Bij het eiland maken we een klapje en uiteindelijk liggen we in de luwte van het eiland. Daarna nogmaals overstag, maar het ziet er naar uit dat we het eiland niet goed kunnen ronden. We moeten nog een keer overstag. Wij hebben de zeilen over stuurboord en we zien de WK1 behoorlijk op ons afkomen. Het lijkt erop dat we er niet voorlangs kunnen, maar afvallen zodat we achter hem langs kunnen, lukt ook niet meer, omdat het roer erg wreed is. Voor ons ligt de WR12 en als we nu niet overstag gaan dan liggen we op ramkoers.

We gaan overstag en de schipper van de WK1 vindt dat niet leuk. HIj schreeuwt dat hij de zeilen over bakboord heeft en dus voorrang heeft. Snappen wij ook wel, maar we hadden geen andere keus. Hij zou gewoon iets kunnen oploeven en dan over ons heen zeilen of gewoon iets afvallen en dan onder ons doorgaan. Hij kiest er voor om overstag te gaan. Is ook een mogelijkheid.

Na het eiland varen we richting de tweede boei die bij het eiland van Zeewolde ligt. We varen rond de zeven knopen.Voor een botter best hard. Bij het rondom van de boei, moeten we voor de wind naar de eerste boei terug. De snelheid loopt nog iets op. De botter gaat uiteindelijk iets harder dan 9 knopen. Zo hard heb ik nog nooit gevaren met de botter. Het geeft wel een enorme kick. We ronden de eerste boei en loeven weer op naar het eiland. We rondom het eiland nogmaals en dan is de wedstrijd wat ons betreft afgelopen. We hebben geen idee op welke plek we liggen en hoe we geëindigd zijn, maar het is niet best. Hoe dan ook, het was een geweldige zeildag en de groep aan boord heeft ook geweldig geholpen. Het was gezellig.

Bij aankomst in de haven van Harderwijk horen we dat er behoorlijk veel schade is gevaren. Een aantal botters heeft schade aan één van de zwaarden. Eén botter heeft zelfs een gescheurde mast opgelopen en de botter naast ons heeft het grootzeil gescheurd. Het was best een heftige wind, maar dat we zoveel schade was, was ons echt ontgaan. Het blijft natuurlijk jammer dat er schade is.

Wij nemen afscheid van de mensen van “Boer speeltoestellen” en genieten nog even na van de heerlijke dag zeilen. Hopelijk is er morgen ook nog zo’n wind. We zullen zien.

Na bij veel mensen gekletst te hebben over de schade aan de diverse botters gaan we nog een pizza eten bij Di Mama in Harderwijk. Als we daar zitten barst e  een flink onweer los. Het regent echt keihard. Gelukkig hadden we dit weer niet vandaag. Om half twaalf is onze dag dan voorbij. De slaapzak in en tot morgen. Welterusten.

Floris is met Rob en Carine naar de dierentuin, Karel moet werken en Coen is thuis met zijn vriendin. Dus Teunie en ik kunnen gaan waar we willen. Vandaag een dagje fietsen in de Ooijpolder bij Nijmegen. Deze polder moet uitzonderlijk mooi zijn.

Fietsen achterop, benzine tanken en dan richting Nijmegen. Na een klein uurtje over de snelweg komen we aan in Nijmegen. We parkeren de auto bij het Valkhof en dan fietsen we richting de Ooijpolder. Het is redelijk bewolkt weer en matig windje. Dus wel lekker fietsweer. We hebben een fietsroute van het internet geplukt. Handig hoor dat internet. We gaan bij het Hollandsch-Duitsch gemaal rechtsaf. We fietsen langs een stukje kanaal. Dit kanaal wordt door veel mannen gebruikt om te vissen. Auto aan de kant, hengeltje uitgooien en maar rustig op je stoeltje afwachten tot er een vis aan de haak komt. Wat een leven.

Dan fietsen we richting het plaatsje Ooij en gaan we in het plaatselijke café “De Vink” een kopje koffie drinken. Ook bestellen we een overheerlijke tosti. Dan weer verder. Na fietsen we richting de Waal. We zien grote zandgaten en zandbergen en zandzuigers. Bovenop de dijk zien we de Waal. Wat een drukke rivier. De schepen die stroomafwaarts varen gaam echt hard. De schepen die stroomopwaarts varen gaan echt langzaam.

De omgeving wordt steeds mooier. De uitwaarden, de wielen, de oude Waal. Er is ook een enorm scala aan bloemen en planten. Wat een overweldigend aanbod van kleuren. En ondertussen wordt het ook steeds mooier weer. Wat een prachtige wolkenpartijen.  We fietsen eigenlijk een beetje rondom het plaatsje Ooij. Overal zien we het bord van café “De Vink” en overal zien we het bord begin/einde Ooij. Erg grappig,

Ergens halverwege staat een bord over de IJssellinie. Tijdens de Koude Oorlog werd de IJssellinie gebouwd om een deel van Nederland onder water te laten lopen bij een Russische invasie. Ook de Ooijpolder was onderdeel van deze linie. Gelukkig is deze linie nooit gebruikt.

Dan zien we de contouren van Nijmegen al weer opdoemen. Het einde van de fietstocht is in zicht. We gaan nog even lekker op een terrasje in Nijmegen zitten, waar we genieten van een lekker kopje thee (Teunie) en een lekker kopje dubbele cappucino (Hans) en een groot appelgebakje (in verband met Sonja samen 1 gebakje).

We rijden naar huis. Net als altijd moeten we dit vaker doen. Wie weet gaat dat ooit nog eens gebeuren.

Ook deze vakantie weer veel foto’s gemaakt. Veel zeilboten, tjalken, lemsteraken en klippers op de foto gezet. Ook zien we een aantal botters aan ons voorbij trekken. We komen zelfs Peter Dorleijn nog tegen met de MK63. Bas kent hem nog van vroeger.

Vandaag de laatste dag. Ik moet om 6 uur even naar het toilet als ik zie dat Teunie zich al aan het aankleden is. Ze wil even langs het strand wandelen. Ik ga ook mee. Het is tamelijk rustig, maar de eerste auto’s staan al in de rij voor de boot naar Harlingen. Lekker vroeg en dan al in de rij.

We wandelen richting het groene strandje. Op een bepaald moment komt de zon over de bomen heen en het strand krijgt dan wel een heel speciale kleur. Echt mooi om te zien.

Om vijf voor acht zijn we weer op de boot en Coen en Jack gaan samen broodjes halen. Als ze terug zijn, komt een buurman zeiler aan ons vragen of wij ook willen vertrekken. Hij moet er tussenuit en wij liggen in de weg. We willen dat wel doen. Bas gaat nog even naar de havenmeester het havengeld betalen en dan gooien we de trossen los en varen we de haven uit. Iets eerder dan verwacht, maar dat is niet erg.

We varen eerst een stukje op de motor. We moeten even precies de geul volgen en dan gaat niet makkelijk op zeil. Ondertussen maak ik de zeilen klaar voor hijsen. Als we goed en wel uit de geul zijn hijsen we het grootzeil en de fok bijna tegelijkertijd. Er staat een matig windje, iets meer dan drie, maar het gaat lekker.

Gedurende de dag wordt de wind steeds minder en uiteindelijk is de stroom sterker dan de wind. We hebben stroom tegen, dus we drijven weer gewoon terug. De GPS geeft aan dan we –0,2 knopen gaan. We varen dus letterlijk achteruit. Dus de motor erbij. Jammer maar we moeten toch echt naar Harlingen vandaag.

Ergens rond twee uur steekt er een klein briesje op. We varen behoorlijk voor de wind en ik zet de fok met de stok “te loeverd”.We hebben nu het grootzeil, de fok en de kluiver op de boot staan. Ziet er indrukwekkend uit. We varen 2 knopen. Niet hard, maar we gaan weer vooruit.

In het zicht van de haven halen we de kluiver naar binnen. We vouwen hem netjes op en leggen hem weer op zijn plekje (onder de trap in het vooronder). Dan de fok weer netjes en het huikje erop en dan het grootzeil. Het zeil gaat al iets beter naar beneden, maar het gaat nog steeds niet gemakkelijk. Nog steeds moet je aan de zeilen trekken. Moet de eigenaar maar eens echt iets aan gaan doen.

We leggen op een ietwat omslachtige manier de schokker op zijn plekje en dan begint het grote uitpakken. Alle spullen moeten weer van de boot op de kade gezet worden. Als alles op de kade staat lijkt het wel een halve vuilnisbelt. Al die tassen en zakken en slaapzakken en kistjes met schelpen.

Teunie en Carine gaan de auto even ophalen bij Appie. Daar heeft de auto de hele week gestaan. Als Teunie dan de auto voorrijdt en ik de achterklep open doe, ligt er achterin mijn kofferbak een haspel. Niet van mij, dus waarschijnlijk van Appie. Straks maar even bellen.

We drinken met elkaar nog een gezellig bakkie koffie en de jongens eten een patatje. Dan is het echt zover. Het onvermijdelijke afscheid is gekomen. Er wordt gekust en hier en daar wordt een traan weggepinkt. We kijken terug op een leuke week zeilen met elkaar. We hebben echt genoten. Het is allemaal zeer goed gegaan. Jammer dat het voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ik bel nog even met Appie en zeg dat ik zijn haspel in de auto heb liggen en dat ik hem nog even wil brengen. Dan rijden we naar huis en rond acht uur zijn we thuis, Rob en Carine komen nog even een bakje koffie drinken. We wisselen nog even de foto’s uit en dan gaan ze naar huis. Het is nu echt voorbij.

We worden om zeven uur gewekt door onze buurman. We moeten de boot verleggen, omdat hij weg wil. Dat had hij gisteren al met ons afgesproken. We hebben ondertussen ook nog iemand bij ons op de boot erbij gekregen en die nemen we dan maar mee op sleeptouw. Als iedereen weg is lekker wij onze Schokker weer terug aan de kade.

Nu we toch wakker zijn, dan ook direct maar even douchen in het sobere douchegebouw van Ameland. Als we terug komen heeft Carine ondertussen al koffie gezet. We smeren een broodje en drinken lekker ons bakkie leut op. Dan komt er een oud mannetje aangefietst. Hij vindt maar dat we een stoer schip hebben. Zijn vrouw zit te roken bij het leugenbankje, doet ze elke dag even, en hij gaat dan even bij de bootjes kijken. Zijn hele levensverhaal wordt aan ons verteld. Holland-Amerika-lijn, varen naar Londen en dat ie matroos was en dan zijn zoon nu de auto mee had naar huis (zoon had teveel bagage bij zich en hij gaat over 2 weken wel met de bus naar huis. Als hij ziet dat wij klaarmaken voor vertrek wenst hij ons een goede reis en fietst hij naar zijn vrouw. Gezellig die aanspraak.

Maar voordat we weggaan, moet Bas nog even in de mast gehesen worden. Gisteren konden we met heel veel moeite het grootzeil naar beneden krijgen en Bas gaat even kijken waar dat nu aan ligt. Boven in de mast verhelpt hij het euvel en Rob en ik laten hem weer zakken. Dit gaat niet van harte. Het lijkt nu wel of nu ook dit blok vast zit. Zit Bas mooi hoog en droog in de mast.Maar ook hier komt het uiteindelijk goed. Bas komt weer heel beneden.

We varen eerst even een stukje op de motor tegen de wind in. Dat geeft ons de gelegenheid de fok en kluiver hijsklaar op het dek te leggen. We hijsen het grootzeil, fok en kluiver en dat alles als een geöliede machine. We varen 4 knopen richting Friesland. We gaan onderdoor over het wantij en proberen Vlieland te halen. Het wordt echter steeds warmer en de wind neemt steeds meer in kracht af. Uiteindelijk stromen we richting Terschelling. Er is zo weinig wind dat we alleen nog vooruitkomen omdat we de stroom mee hebben.

Achter ons vaart een botter. Op die botter zitten 6 jongens. Het lijken wel studenten.Ze weten niet helemaal precies de weg over het wad, want regelmatig zie je ze met z’n allen met een stok peilen hoe diep het is. Ze varen een beetje van de ene boei naar de andere boei en soms liggen ze door de stroming helemaal verkeerd. Na een tijdje halen ze ons in en dan zien we dat één van die jongens even in de mast klimt. Hij staat op de gaffel en wij vragen ons af wat de bedoeling is. Dan blijkt dat hij even een paar foto’s wilde maken. Heb je wel foto’s met een vergezicht.

Dan maar de motor aan. Na een tijdje kan de motor uit en vaar ik over het wantij. Je moet dan goed op de boeien letten want voor je het weet zit je vast en dan willen we vandaag niet. En voordat je het dan weet zit je inderdaad vast. We zetten de motor aan en slaan flink achteruit. Acheruit is het handigst, omdat je weet dat er daar in ieder geval nog voldoende water is. Het is mijn eerste vastloper van de vakantie en ik krijg natuurlijk direct heel veel, en dan ook ook heel veel commentaar. Hoe kan dat nou en ik ben toch zo goed, mij overkomt dat niet enz enz.  Ik heb mijn woordje wel weer klaar en uiteindelijk lachen we er met elkaar om.

We varen nu echt richting Terschelling. We strijken de fok en volgens Bas kunnen we bij een bepaalde boei wel iets afsnijden. Toch niet. We lopen ook hier weer vast. Nu liggen we toch serieuzer vast dan de eerste keer. Gelukkig staat Rob nu de sturen. Dus ik heb het niet gedaan. Na een klein kwartiertje ploeteren varen we dan toch echt naar Terschelling. We strijken nu ook het grootzeil, wijken nog even uit voor de veerboot en gaan dan aanmeren naast de Maxima.

Na de gebruikelijke rituelen, stelt Rob voor om naar de Chinees de gaan en hij trakteert. Dat aanbod nemen we natuurlijk direct aan en we gaan met z’n allen gezellig naar de Chinees op Terschelling. Het eten smaakt ons goed en we genieten nog na met een kopje koffie. Rob en Carine gaan met Bas naar de Lieman en Teunie, Floris en Jack gaan naar de boot. De jongens gaan ook naar de Lieman of misschien naar de walvis.

Ik zit gezellig in mijn uppie op het acherdek te genieten van de frissen wind en de mooie heldere maan, terwijl ik dit verhaaltje typ. Wat is het toch jammer dat het al bijna weer de laatste dag is van de vakantie op de Waddenzee. Morgen terug naar Harlingen.

Ik ben erg vroeg wakker. Ook nu weer blauw weer. Het wordt ééntonig. We liggen nog echt vast op het groene strandje. Als het water hoog genoeg is vertrekken we richting de haven van Terschelling. De havenmeester heeft ons toestemming gegeven binnen te komen. Tenminste dat denken wij. Hij komt in zijn snelle bootje op ons toegesneld en we krijgen onderuit de zak. Hij had nog zo gezegd dat we moesten wachten. We weten van niets, maken onze excuses en gaan toch gewoon aanleggen bij de Willem Jacob, een beurtschipper die je van eiland naar eiland brengt. Om negen uur gaat hij weg, dus dan moeten wij ook weer terug zijn. Rob en Carine gaan boodschappen doen en de vuilnis weggooien. Teunie haalt nog een postzegel en koopt nog wat leuke oude stripboekjes en rond half tien vertrekken we dan echt. Buitengaats hijsen we de zeilen en varen we met een knoop of 4 richting Ameland.

Richting Ameland lijkt of je er zo naartoe zeilt, maar niets is minder waar. We moeten toch met een hele bocht naar Ameland. Terschelling ligt geruime tijd aan bakboord terwijl we in de verte Friesland zien liggen. De wind neemt steeds meer af en we varen meer op de stroom dan op de wind. Ten noorden van de Koffieboonenplaat varen we ons het strand op. Ook nu weer anker naar beneden en de trap weer langs de boot. Het strand is echt mooi. We zijn echt op het uiterste puntje van Terschelling. Ik ben nog nooit zo ver Terschelling op geweest. Enig nadeel van dit plekje is dat er van die vreselijke steekvliegen zitten en omdat wij natuurlijk de enige mensen in de buurt zijn moeten ze ons hebben. Karel maakt nog een enorm kasteel op het strand.

De wind neemt toe en het wordt weer vloed. We starten de motor, volgas achteruit en na een paar minuten liggen we weer op koers richting Ameland. De zeilen weer omhoog en gaan. Dan knapt de grootschoot. Het blok bengelt aan de giek en het touw ligt gescheurd in de kuip. Snel een noodtouw aan de giek en we zeilen gewoon, of er niets gebeurd is, weer verder. Ondertussen maakt Bas de grootschoot weer voor elkaar.

Dan gaan we overstag en het zit ons niet mee. De fok moet van de haak af en dan weer op een andere haak gezet worden. Het is bijna net zo handig als op de botter. Dus niet. Maar goed we redden ons ermee. Als we voor de haven van Ameland zijn strijken we eerst de fok. De fok wil bijna niet meer naar beneden. Flink er aan trekken helpt behoorlijk, maar is wel vermoeiend. Dan het grootzeil. Het grootzeil wil al helemaal niet naar beneden. We deinen volop tegen de wind met een groot klapperend zeil. Uiteindelijk na veel sjorren krijgen we het grootzeil naar beneden. Moet toch morgen even naar gekeken worden.

We varen de haven van Ameland in en gaan naast de Dageraad liggen. De schipper van de Dageraad zegt tegen ons dat we dan wel morgenvroeg 7 uur even aan de kant moeten voor de buurman charter. Het is niet anders. Na het afmeren het traditionele tafereel: walstroom aansluiten en water tappen. Met zeven mensen aan boord drink je toch ongemerkt veel water. Water voor koffie, drinken en handen wassen na het zwemmen in het zoute water.

Teunie en Carine hebben ondertussen het eten klaar en we genieten weer van een lekkere maaltijd. Wat was dit ook weer een schitterende dag. Morgen volgens de berichten ook nog zo’n dag en dan is het vrijdag voorbij of misschien zaterdag. Dat laatste hoop ik dan maar. We zullen zien.

Ik ben weer rond 7 uur wakker. Het is weer geheel blauw en de zon schijnt al heerlijk. Na het douchen ga ik met Teunie en Floris een rondje lopen. We klimmen over het duin en dan zien we aan de vloedlijn een tentje staan. Floris rent er naartoe en vraagt aan de man of hij hier geslapen heeft. Het antwoord is ja. Dat vindt Floris stoer.

Teunie loopt langs de vloedlijn en is op zoek naar schelpen. Ze heeft na een tijdje het schepnet al behoorlijk vol. In de verte zien we Rob en Carine aankomen. Als we elkaar tegenkomen lopen we met elkaar terug naar de boot.

Om tien uur starten we de motor en varen de haven uit. Buiten de haven hijsen we de zeilen en gaan we richting Terschelling. Er staat niet veel wind, maar de stroming is wel sterk. We worden helemaal weggezet en we halen elke keer nog maar net de boei. Om 2 uur geven we het op. We laten de Schokker op een zandbank lopen. Het water is mooi schoon en je ziet de bodem al. Het lijkt niet veel water, maar de diepgang van de Schokker is 1.30m. Dus toch nog best een redelijk beetje water. We zetten de ladder uit de boot en Karel gaat als eerste het water in. Het trekt het anker nog een beetje verder van de boot en dan liggen we een paar uur op het wad.

Wad is dat leuk. Een beetje door het ondiepe water lopen en overal kijken of er leuke schelpen liggen. Je ziet de wereld aan heremietkreeften met een ‘geleend’ huisje. Vlak bij ons verschijnt er een zeehond. Het lijkt of ie erg nieuwsgierig is, maar dat zal vast niet zo zijn.

Zo rond vijf uur komen we weer los te liggen. Bas zet de motor aan en we gaan flink achteruit. Omdat we nog niet helemaal los zijn is het nog een heel werk voordat we uiteindelijk los zijn. Na een paar minuten varen zitten we weer vast en gaan we maar weer een stukje achteruit en dan weer naar dieper water. We hijsen de zeilen en varen nu richting Terschelling. We horen over de marifoon dat de haven echt vol is en dat betekent dus dat we gaan liggen op het groene strandje waar we weer droog zullen vallen. Tot half tien stijgt het water nog iets en daarna wordt het goed eb.

We moeten onze bijboot nu uit de ‘stalling’ halen. Ergens voorin ligt een voetpomp en na een tijdje hebben we de boot vol lucht. We missen de peddels en als we de eigenaar bellen dan  moeten ze wel op de boot zijn. Dus helaas pindakaas. Dan maar de pikhaak gebruiken. We zijn net de gondelvaarders uit Venetië. Het ziet er leuk uit.

We gaan met z’n allen aan land en eten in een luxe driegangen snackbar een lekker patatje en als toetje een milkshake. Dan gaan de jongens, Rob en Bas naar cafe Lieman en drink ik samen met Teunie bij de Walvis een lekker bakje koffie.

Het is al behoorlijk donker als we met de bijboot teruggaan naar de boot. Ik doe mijn shirt uit en duw de bijboot gewoon terug naar de boot. Het water is gezakt tot iets minder dan 1 meter. Het is dus goed te doen. Rob gaat in het donker nog weer terug naar Bas en de jongens en Teunie. Carine, Floris en ik duiken lekker de kooi in. Morgen weer een zonnige dag in het vooruitzicht. Wat een machtige vakantiedag. Ik droom al mooi weg. Tot morgen.

Ik ben om zeven uur wakker. De zon schijnt al volop. Ik ga even lekker douchen (met Teunie) en daarna lopen we door de gezellige straatjes van Harlingen. We gaan even wat boodschappen doen bij de Albert Heyn en halen daar ook even lekkere warme bolletjes voor het ontbijt.

De schipper (Bas) heeft zijn vriendin gevraagd, omdat ie niet weet dat wij eigenlijk best zelf wel kunnen zeilen. Om half tien gooien we de touwen los en varen we richting de brug. Na een paar minuten wachten gaat de eerste brug open en daarna moeten we nog een keer door een brug. Er is weinig wind, maar dat mag de pret niet drukken. Floris hijst het grootzeil en daarna de fok.

We varen echt ons gemakje richting Vlieland. Op een bepaald moment horen we via de marifoon dat de jachthaven van Vlieland al vol is. Dan maar richting Terschelling. Is tenslotte ook dichtbij. Maar dan wil Teunie toch erg graag naar Vlieland. Ze is er nog nooit geweest en het is toch leuk als we daar dan naar toe gaan. Dus toch maar naar Vlieland.

We strijken de zeilen en we varen de zeer smalle haveningang in. De havenmeester vaart ons tegemoet en wijst ons een leuke plek aan. We liggen direct aan de kade. Om vier uur precies hebben we de boot netjes langs de kade liggen en hebben we de boot op de walstroom. Lekker handig voor de opladers van de diverse telefoons aan boord.

Ik ga met Teunie naar het dorpje om inkopen te doen. We lopen langs de haven en komen in het gezellige dorpsstraatje. We lopen helemaal naar het einde van het dorp en gaan dan even op de dijk staan. Het is eb en we zien een aantal boten die drooggevallen zijn en waar de eigenaren lekker de boot aan het schoonmaken zijn.

Teunie en Carine maken het eten klaar en zetten lekkere koffie. Na de koffie nog even naar het strandje van Vlieland. We zijn getuige van een oefening van de brandweer en de reddingboot. Echt leuk om te zien.

De jongens gaan rond een uur of tien met Carine nog even naar het dorp. We gaan rond twaalf uur naar bed en gaan morgen naar Terschelling of Schiermonnikoog.