Ook deze vakantie weer veel foto’s gemaakt. Veel zeilboten, tjalken, lemsteraken en klippers op de foto gezet. Ook zien we een aantal botters aan ons voorbij trekken. We komen zelfs Peter Dorleijn nog tegen met de MK63. Bas kent hem nog van vroeger.

Vandaag de laatste dag. Ik moet om 6 uur even naar het toilet als ik zie dat Teunie zich al aan het aankleden is. Ze wil even langs het strand wandelen. Ik ga ook mee. Het is tamelijk rustig, maar de eerste auto’s staan al in de rij voor de boot naar Harlingen. Lekker vroeg en dan al in de rij.

We wandelen richting het groene strandje. Op een bepaald moment komt de zon over de bomen heen en het strand krijgt dan wel een heel speciale kleur. Echt mooi om te zien.

Om vijf voor acht zijn we weer op de boot en Coen en Jack gaan samen broodjes halen. Als ze terug zijn, komt een buurman zeiler aan ons vragen of wij ook willen vertrekken. Hij moet er tussenuit en wij liggen in de weg. We willen dat wel doen. Bas gaat nog even naar de havenmeester het havengeld betalen en dan gooien we de trossen los en varen we de haven uit. Iets eerder dan verwacht, maar dat is niet erg.

We varen eerst een stukje op de motor. We moeten even precies de geul volgen en dan gaat niet makkelijk op zeil. Ondertussen maak ik de zeilen klaar voor hijsen. Als we goed en wel uit de geul zijn hijsen we het grootzeil en de fok bijna tegelijkertijd. Er staat een matig windje, iets meer dan drie, maar het gaat lekker.

Gedurende de dag wordt de wind steeds minder en uiteindelijk is de stroom sterker dan de wind. We hebben stroom tegen, dus we drijven weer gewoon terug. De GPS geeft aan dan we –0,2 knopen gaan. We varen dus letterlijk achteruit. Dus de motor erbij. Jammer maar we moeten toch echt naar Harlingen vandaag.

Ergens rond twee uur steekt er een klein briesje op. We varen behoorlijk voor de wind en ik zet de fok met de stok “te loeverd”.We hebben nu het grootzeil, de fok en de kluiver op de boot staan. Ziet er indrukwekkend uit. We varen 2 knopen. Niet hard, maar we gaan weer vooruit.

In het zicht van de haven halen we de kluiver naar binnen. We vouwen hem netjes op en leggen hem weer op zijn plekje (onder de trap in het vooronder). Dan de fok weer netjes en het huikje erop en dan het grootzeil. Het zeil gaat al iets beter naar beneden, maar het gaat nog steeds niet gemakkelijk. Nog steeds moet je aan de zeilen trekken. Moet de eigenaar maar eens echt iets aan gaan doen.

We leggen op een ietwat omslachtige manier de schokker op zijn plekje en dan begint het grote uitpakken. Alle spullen moeten weer van de boot op de kade gezet worden. Als alles op de kade staat lijkt het wel een halve vuilnisbelt. Al die tassen en zakken en slaapzakken en kistjes met schelpen.

Teunie en Carine gaan de auto even ophalen bij Appie. Daar heeft de auto de hele week gestaan. Als Teunie dan de auto voorrijdt en ik de achterklep open doe, ligt er achterin mijn kofferbak een haspel. Niet van mij, dus waarschijnlijk van Appie. Straks maar even bellen.

We drinken met elkaar nog een gezellig bakkie koffie en de jongens eten een patatje. Dan is het echt zover. Het onvermijdelijke afscheid is gekomen. Er wordt gekust en hier en daar wordt een traan weggepinkt. We kijken terug op een leuke week zeilen met elkaar. We hebben echt genoten. Het is allemaal zeer goed gegaan. Jammer dat het voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ik bel nog even met Appie en zeg dat ik zijn haspel in de auto heb liggen en dat ik hem nog even wil brengen. Dan rijden we naar huis en rond acht uur zijn we thuis, Rob en Carine komen nog even een bakje koffie drinken. We wisselen nog even de foto’s uit en dan gaan ze naar huis. Het is nu echt voorbij.

We worden om zeven uur gewekt door onze buurman. We moeten de boot verleggen, omdat hij weg wil. Dat had hij gisteren al met ons afgesproken. We hebben ondertussen ook nog iemand bij ons op de boot erbij gekregen en die nemen we dan maar mee op sleeptouw. Als iedereen weg is lekker wij onze Schokker weer terug aan de kade.

Nu we toch wakker zijn, dan ook direct maar even douchen in het sobere douchegebouw van Ameland. Als we terug komen heeft Carine ondertussen al koffie gezet. We smeren een broodje en drinken lekker ons bakkie leut op. Dan komt er een oud mannetje aangefietst. Hij vindt maar dat we een stoer schip hebben. Zijn vrouw zit te roken bij het leugenbankje, doet ze elke dag even, en hij gaat dan even bij de bootjes kijken. Zijn hele levensverhaal wordt aan ons verteld. Holland-Amerika-lijn, varen naar Londen en dat ie matroos was en dan zijn zoon nu de auto mee had naar huis (zoon had teveel bagage bij zich en hij gaat over 2 weken wel met de bus naar huis. Als hij ziet dat wij klaarmaken voor vertrek wenst hij ons een goede reis en fietst hij naar zijn vrouw. Gezellig die aanspraak.

Maar voordat we weggaan, moet Bas nog even in de mast gehesen worden. Gisteren konden we met heel veel moeite het grootzeil naar beneden krijgen en Bas gaat even kijken waar dat nu aan ligt. Boven in de mast verhelpt hij het euvel en Rob en ik laten hem weer zakken. Dit gaat niet van harte. Het lijkt nu wel of nu ook dit blok vast zit. Zit Bas mooi hoog en droog in de mast.Maar ook hier komt het uiteindelijk goed. Bas komt weer heel beneden.

We varen eerst even een stukje op de motor tegen de wind in. Dat geeft ons de gelegenheid de fok en kluiver hijsklaar op het dek te leggen. We hijsen het grootzeil, fok en kluiver en dat alles als een geöliede machine. We varen 4 knopen richting Friesland. We gaan onderdoor over het wantij en proberen Vlieland te halen. Het wordt echter steeds warmer en de wind neemt steeds meer in kracht af. Uiteindelijk stromen we richting Terschelling. Er is zo weinig wind dat we alleen nog vooruitkomen omdat we de stroom mee hebben.

Achter ons vaart een botter. Op die botter zitten 6 jongens. Het lijken wel studenten.Ze weten niet helemaal precies de weg over het wad, want regelmatig zie je ze met z’n allen met een stok peilen hoe diep het is. Ze varen een beetje van de ene boei naar de andere boei en soms liggen ze door de stroming helemaal verkeerd. Na een tijdje halen ze ons in en dan zien we dat één van die jongens even in de mast klimt. Hij staat op de gaffel en wij vragen ons af wat de bedoeling is. Dan blijkt dat hij even een paar foto’s wilde maken. Heb je wel foto’s met een vergezicht.

Dan maar de motor aan. Na een tijdje kan de motor uit en vaar ik over het wantij. Je moet dan goed op de boeien letten want voor je het weet zit je vast en dan willen we vandaag niet. En voordat je het dan weet zit je inderdaad vast. We zetten de motor aan en slaan flink achteruit. Acheruit is het handigst, omdat je weet dat er daar in ieder geval nog voldoende water is. Het is mijn eerste vastloper van de vakantie en ik krijg natuurlijk direct heel veel, en dan ook ook heel veel commentaar. Hoe kan dat nou en ik ben toch zo goed, mij overkomt dat niet enz enz.  Ik heb mijn woordje wel weer klaar en uiteindelijk lachen we er met elkaar om.

We varen nu echt richting Terschelling. We strijken de fok en volgens Bas kunnen we bij een bepaalde boei wel iets afsnijden. Toch niet. We lopen ook hier weer vast. Nu liggen we toch serieuzer vast dan de eerste keer. Gelukkig staat Rob nu de sturen. Dus ik heb het niet gedaan. Na een klein kwartiertje ploeteren varen we dan toch echt naar Terschelling. We strijken nu ook het grootzeil, wijken nog even uit voor de veerboot en gaan dan aanmeren naast de Maxima.

Na de gebruikelijke rituelen, stelt Rob voor om naar de Chinees de gaan en hij trakteert. Dat aanbod nemen we natuurlijk direct aan en we gaan met z’n allen gezellig naar de Chinees op Terschelling. Het eten smaakt ons goed en we genieten nog na met een kopje koffie. Rob en Carine gaan met Bas naar de Lieman en Teunie, Floris en Jack gaan naar de boot. De jongens gaan ook naar de Lieman of misschien naar de walvis.

Ik zit gezellig in mijn uppie op het acherdek te genieten van de frissen wind en de mooie heldere maan, terwijl ik dit verhaaltje typ. Wat is het toch jammer dat het al bijna weer de laatste dag is van de vakantie op de Waddenzee. Morgen terug naar Harlingen.

Ik ben weer rond 7 uur wakker. Het is weer geheel blauw en de zon schijnt al heerlijk. Na het douchen ga ik met Teunie en Floris een rondje lopen. We klimmen over het duin en dan zien we aan de vloedlijn een tentje staan. Floris rent er naartoe en vraagt aan de man of hij hier geslapen heeft. Het antwoord is ja. Dat vindt Floris stoer.

Teunie loopt langs de vloedlijn en is op zoek naar schelpen. Ze heeft na een tijdje het schepnet al behoorlijk vol. In de verte zien we Rob en Carine aankomen. Als we elkaar tegenkomen lopen we met elkaar terug naar de boot.

Om tien uur starten we de motor en varen de haven uit. Buiten de haven hijsen we de zeilen en gaan we richting Terschelling. Er staat niet veel wind, maar de stroming is wel sterk. We worden helemaal weggezet en we halen elke keer nog maar net de boei. Om 2 uur geven we het op. We laten de Schokker op een zandbank lopen. Het water is mooi schoon en je ziet de bodem al. Het lijkt niet veel water, maar de diepgang van de Schokker is 1.30m. Dus toch nog best een redelijk beetje water. We zetten de ladder uit de boot en Karel gaat als eerste het water in. Het trekt het anker nog een beetje verder van de boot en dan liggen we een paar uur op het wad.

Wad is dat leuk. Een beetje door het ondiepe water lopen en overal kijken of er leuke schelpen liggen. Je ziet de wereld aan heremietkreeften met een ‘geleend’ huisje. Vlak bij ons verschijnt er een zeehond. Het lijkt of ie erg nieuwsgierig is, maar dat zal vast niet zo zijn.

Zo rond vijf uur komen we weer los te liggen. Bas zet de motor aan en we gaan flink achteruit. Omdat we nog niet helemaal los zijn is het nog een heel werk voordat we uiteindelijk los zijn. Na een paar minuten varen zitten we weer vast en gaan we maar weer een stukje achteruit en dan weer naar dieper water. We hijsen de zeilen en varen nu richting Terschelling. We horen over de marifoon dat de haven echt vol is en dat betekent dus dat we gaan liggen op het groene strandje waar we weer droog zullen vallen. Tot half tien stijgt het water nog iets en daarna wordt het goed eb.

We moeten onze bijboot nu uit de ‘stalling’ halen. Ergens voorin ligt een voetpomp en na een tijdje hebben we de boot vol lucht. We missen de peddels en als we de eigenaar bellen dan  moeten ze wel op de boot zijn. Dus helaas pindakaas. Dan maar de pikhaak gebruiken. We zijn net de gondelvaarders uit Venetië. Het ziet er leuk uit.

We gaan met z’n allen aan land en eten in een luxe driegangen snackbar een lekker patatje en als toetje een milkshake. Dan gaan de jongens, Rob en Bas naar cafe Lieman en drink ik samen met Teunie bij de Walvis een lekker bakje koffie.

Het is al behoorlijk donker als we met de bijboot teruggaan naar de boot. Ik doe mijn shirt uit en duw de bijboot gewoon terug naar de boot. Het water is gezakt tot iets minder dan 1 meter. Het is dus goed te doen. Rob gaat in het donker nog weer terug naar Bas en de jongens en Teunie. Carine, Floris en ik duiken lekker de kooi in. Morgen weer een zonnige dag in het vooruitzicht. Wat een machtige vakantiedag. Ik droom al mooi weg. Tot morgen.