Floris is met Rob en Carine naar de dierentuin, Karel moet werken en Coen is thuis met zijn vriendin. Dus Teunie en ik kunnen gaan waar we willen. Vandaag een dagje fietsen in de Ooijpolder bij Nijmegen. Deze polder moet uitzonderlijk mooi zijn.

Fietsen achterop, benzine tanken en dan richting Nijmegen. Na een klein uurtje over de snelweg komen we aan in Nijmegen. We parkeren de auto bij het Valkhof en dan fietsen we richting de Ooijpolder. Het is redelijk bewolkt weer en matig windje. Dus wel lekker fietsweer. We hebben een fietsroute van het internet geplukt. Handig hoor dat internet. We gaan bij het Hollandsch-Duitsch gemaal rechtsaf. We fietsen langs een stukje kanaal. Dit kanaal wordt door veel mannen gebruikt om te vissen. Auto aan de kant, hengeltje uitgooien en maar rustig op je stoeltje afwachten tot er een vis aan de haak komt. Wat een leven.

Dan fietsen we richting het plaatsje Ooij en gaan we in het plaatselijke café “De Vink” een kopje koffie drinken. Ook bestellen we een overheerlijke tosti. Dan weer verder. Na fietsen we richting de Waal. We zien grote zandgaten en zandbergen en zandzuigers. Bovenop de dijk zien we de Waal. Wat een drukke rivier. De schepen die stroomafwaarts varen gaam echt hard. De schepen die stroomopwaarts varen gaan echt langzaam.

De omgeving wordt steeds mooier. De uitwaarden, de wielen, de oude Waal. Er is ook een enorm scala aan bloemen en planten. Wat een overweldigend aanbod van kleuren. En ondertussen wordt het ook steeds mooier weer. Wat een prachtige wolkenpartijen.  We fietsen eigenlijk een beetje rondom het plaatsje Ooij. Overal zien we het bord van café “De Vink” en overal zien we het bord begin/einde Ooij. Erg grappig,

Ergens halverwege staat een bord over de IJssellinie. Tijdens de Koude Oorlog werd de IJssellinie gebouwd om een deel van Nederland onder water te laten lopen bij een Russische invasie. Ook de Ooijpolder was onderdeel van deze linie. Gelukkig is deze linie nooit gebruikt.

Dan zien we de contouren van Nijmegen al weer opdoemen. Het einde van de fietstocht is in zicht. We gaan nog even lekker op een terrasje in Nijmegen zitten, waar we genieten van een lekker kopje thee (Teunie) en een lekker kopje dubbele cappucino (Hans) en een groot appelgebakje (in verband met Sonja samen 1 gebakje).

We rijden naar huis. Net als altijd moeten we dit vaker doen. Wie weet gaat dat ooit nog eens gebeuren.

Ook deze vakantie weer veel foto’s gemaakt. Veel zeilboten, tjalken, lemsteraken en klippers op de foto gezet. Ook zien we een aantal botters aan ons voorbij trekken. We komen zelfs Peter Dorleijn nog tegen met de MK63. Bas kent hem nog van vroeger.

Vandaag de laatste dag. Ik moet om 6 uur even naar het toilet als ik zie dat Teunie zich al aan het aankleden is. Ze wil even langs het strand wandelen. Ik ga ook mee. Het is tamelijk rustig, maar de eerste auto’s staan al in de rij voor de boot naar Harlingen. Lekker vroeg en dan al in de rij.

We wandelen richting het groene strandje. Op een bepaald moment komt de zon over de bomen heen en het strand krijgt dan wel een heel speciale kleur. Echt mooi om te zien.

Om vijf voor acht zijn we weer op de boot en Coen en Jack gaan samen broodjes halen. Als ze terug zijn, komt een buurman zeiler aan ons vragen of wij ook willen vertrekken. Hij moet er tussenuit en wij liggen in de weg. We willen dat wel doen. Bas gaat nog even naar de havenmeester het havengeld betalen en dan gooien we de trossen los en varen we de haven uit. Iets eerder dan verwacht, maar dat is niet erg.

We varen eerst een stukje op de motor. We moeten even precies de geul volgen en dan gaat niet makkelijk op zeil. Ondertussen maak ik de zeilen klaar voor hijsen. Als we goed en wel uit de geul zijn hijsen we het grootzeil en de fok bijna tegelijkertijd. Er staat een matig windje, iets meer dan drie, maar het gaat lekker.

Gedurende de dag wordt de wind steeds minder en uiteindelijk is de stroom sterker dan de wind. We hebben stroom tegen, dus we drijven weer gewoon terug. De GPS geeft aan dan we –0,2 knopen gaan. We varen dus letterlijk achteruit. Dus de motor erbij. Jammer maar we moeten toch echt naar Harlingen vandaag.

Ergens rond twee uur steekt er een klein briesje op. We varen behoorlijk voor de wind en ik zet de fok met de stok “te loeverd”.We hebben nu het grootzeil, de fok en de kluiver op de boot staan. Ziet er indrukwekkend uit. We varen 2 knopen. Niet hard, maar we gaan weer vooruit.

In het zicht van de haven halen we de kluiver naar binnen. We vouwen hem netjes op en leggen hem weer op zijn plekje (onder de trap in het vooronder). Dan de fok weer netjes en het huikje erop en dan het grootzeil. Het zeil gaat al iets beter naar beneden, maar het gaat nog steeds niet gemakkelijk. Nog steeds moet je aan de zeilen trekken. Moet de eigenaar maar eens echt iets aan gaan doen.

We leggen op een ietwat omslachtige manier de schokker op zijn plekje en dan begint het grote uitpakken. Alle spullen moeten weer van de boot op de kade gezet worden. Als alles op de kade staat lijkt het wel een halve vuilnisbelt. Al die tassen en zakken en slaapzakken en kistjes met schelpen.

Teunie en Carine gaan de auto even ophalen bij Appie. Daar heeft de auto de hele week gestaan. Als Teunie dan de auto voorrijdt en ik de achterklep open doe, ligt er achterin mijn kofferbak een haspel. Niet van mij, dus waarschijnlijk van Appie. Straks maar even bellen.

We drinken met elkaar nog een gezellig bakkie koffie en de jongens eten een patatje. Dan is het echt zover. Het onvermijdelijke afscheid is gekomen. Er wordt gekust en hier en daar wordt een traan weggepinkt. We kijken terug op een leuke week zeilen met elkaar. We hebben echt genoten. Het is allemaal zeer goed gegaan. Jammer dat het voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ik bel nog even met Appie en zeg dat ik zijn haspel in de auto heb liggen en dat ik hem nog even wil brengen. Dan rijden we naar huis en rond acht uur zijn we thuis, Rob en Carine komen nog even een bakje koffie drinken. We wisselen nog even de foto’s uit en dan gaan ze naar huis. Het is nu echt voorbij.

We worden om zeven uur gewekt door onze buurman. We moeten de boot verleggen, omdat hij weg wil. Dat had hij gisteren al met ons afgesproken. We hebben ondertussen ook nog iemand bij ons op de boot erbij gekregen en die nemen we dan maar mee op sleeptouw. Als iedereen weg is lekker wij onze Schokker weer terug aan de kade.

Nu we toch wakker zijn, dan ook direct maar even douchen in het sobere douchegebouw van Ameland. Als we terug komen heeft Carine ondertussen al koffie gezet. We smeren een broodje en drinken lekker ons bakkie leut op. Dan komt er een oud mannetje aangefietst. Hij vindt maar dat we een stoer schip hebben. Zijn vrouw zit te roken bij het leugenbankje, doet ze elke dag even, en hij gaat dan even bij de bootjes kijken. Zijn hele levensverhaal wordt aan ons verteld. Holland-Amerika-lijn, varen naar Londen en dat ie matroos was en dan zijn zoon nu de auto mee had naar huis (zoon had teveel bagage bij zich en hij gaat over 2 weken wel met de bus naar huis. Als hij ziet dat wij klaarmaken voor vertrek wenst hij ons een goede reis en fietst hij naar zijn vrouw. Gezellig die aanspraak.

Maar voordat we weggaan, moet Bas nog even in de mast gehesen worden. Gisteren konden we met heel veel moeite het grootzeil naar beneden krijgen en Bas gaat even kijken waar dat nu aan ligt. Boven in de mast verhelpt hij het euvel en Rob en ik laten hem weer zakken. Dit gaat niet van harte. Het lijkt nu wel of nu ook dit blok vast zit. Zit Bas mooi hoog en droog in de mast.Maar ook hier komt het uiteindelijk goed. Bas komt weer heel beneden.

We varen eerst even een stukje op de motor tegen de wind in. Dat geeft ons de gelegenheid de fok en kluiver hijsklaar op het dek te leggen. We hijsen het grootzeil, fok en kluiver en dat alles als een geöliede machine. We varen 4 knopen richting Friesland. We gaan onderdoor over het wantij en proberen Vlieland te halen. Het wordt echter steeds warmer en de wind neemt steeds meer in kracht af. Uiteindelijk stromen we richting Terschelling. Er is zo weinig wind dat we alleen nog vooruitkomen omdat we de stroom mee hebben.

Achter ons vaart een botter. Op die botter zitten 6 jongens. Het lijken wel studenten.Ze weten niet helemaal precies de weg over het wad, want regelmatig zie je ze met z’n allen met een stok peilen hoe diep het is. Ze varen een beetje van de ene boei naar de andere boei en soms liggen ze door de stroming helemaal verkeerd. Na een tijdje halen ze ons in en dan zien we dat één van die jongens even in de mast klimt. Hij staat op de gaffel en wij vragen ons af wat de bedoeling is. Dan blijkt dat hij even een paar foto’s wilde maken. Heb je wel foto’s met een vergezicht.

Dan maar de motor aan. Na een tijdje kan de motor uit en vaar ik over het wantij. Je moet dan goed op de boeien letten want voor je het weet zit je vast en dan willen we vandaag niet. En voordat je het dan weet zit je inderdaad vast. We zetten de motor aan en slaan flink achteruit. Acheruit is het handigst, omdat je weet dat er daar in ieder geval nog voldoende water is. Het is mijn eerste vastloper van de vakantie en ik krijg natuurlijk direct heel veel, en dan ook ook heel veel commentaar. Hoe kan dat nou en ik ben toch zo goed, mij overkomt dat niet enz enz.  Ik heb mijn woordje wel weer klaar en uiteindelijk lachen we er met elkaar om.

We varen nu echt richting Terschelling. We strijken de fok en volgens Bas kunnen we bij een bepaalde boei wel iets afsnijden. Toch niet. We lopen ook hier weer vast. Nu liggen we toch serieuzer vast dan de eerste keer. Gelukkig staat Rob nu de sturen. Dus ik heb het niet gedaan. Na een klein kwartiertje ploeteren varen we dan toch echt naar Terschelling. We strijken nu ook het grootzeil, wijken nog even uit voor de veerboot en gaan dan aanmeren naast de Maxima.

Na de gebruikelijke rituelen, stelt Rob voor om naar de Chinees de gaan en hij trakteert. Dat aanbod nemen we natuurlijk direct aan en we gaan met z’n allen gezellig naar de Chinees op Terschelling. Het eten smaakt ons goed en we genieten nog na met een kopje koffie. Rob en Carine gaan met Bas naar de Lieman en Teunie, Floris en Jack gaan naar de boot. De jongens gaan ook naar de Lieman of misschien naar de walvis.

Ik zit gezellig in mijn uppie op het acherdek te genieten van de frissen wind en de mooie heldere maan, terwijl ik dit verhaaltje typ. Wat is het toch jammer dat het al bijna weer de laatste dag is van de vakantie op de Waddenzee. Morgen terug naar Harlingen.

Wat een heerlijke vakantie was dit toch, maar helaas is het weer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Hieronder alle foto’s op een rijtje en een overzichtskaartje van onze zwerftocht door Zeeland. Zo op het kaartje te zien zijn we echt door heel Zeeland geweest. Tiptop Sailing heeft dat dan maar mooi voor ons georganiseerd.

We zijn vroeg wakker, maar dat is dan ook het enige wat vroeg is. We moeten boodschappen. Echt een eind lopen. Helemaal om de haven en dan lijkt de supermarkt net een tropisch oerwoud. Het is maar wat je gezellig vindt. Ondertussen maakt Roger de boot mooi schoon en stofzuigt hij de hutten en de kussens.

Ondertussen vist Floris met een wasknijper aan een touwtje en een stukje spek naar krabben en het gaat best goed.

Het weer is redelijk goed en de voorspelde onweer zal volgens de weersberichten ook niet komen. Uiteindelijk varen we net voor twaalf uit de havenbox. In de havenkom hijsen we het grootzeil en leggen dan een reef. Er zijn wel windstoten voorspeld en dat hebben we gewoon teveel zeil.

Het is prachtig zeilweer en de dufour zeilt als de beste. Wat een magnifiek schip. Net te duur om zelf aan te schaffen, maar je zou het zo doen. We zetten de fok bij en dan begint de inhaalrace. We halen echt weer iedereen in met onze boot. Beetje arrogant, maar het is toch gewoon zo.

We moeten vandaag over het Grevelingenmeer weer terug naar Bruinisse waar de enige sluis ligt om van het Grevelingenmeer af te komen. We varen een beetje aan de wind als er plotseling een bruinvis naast onze boot opduikt. Teunie hoort het typische uitademgeluid en eigenlijk zijn we flink verbaasd dat wij hier in het Grevelingenmeer zomaar een bruinvis tegen het lijf lopen, En toch is het waar.

Voor de sluis van Bruinisse gaan we nog even aanleggen. Floris wil nog even zwemmen bij het strandje. Na een klein half uurtje is iedereen uitgezwommen en varen we de sluis in. De manier waarop we aanleggen is echt handig. We hebben zgn “dikke bertha’s”, hele grote ronde stootwillen. Je hangt deze dikke bertha achter aan het schip aan bv bakboord en legt dan de lijn om aan meren klaar. Je legt dan de achterlijn vast en de motor blijft stationair in zijn vooruit. Daardoor draait de boot vanzelf in alle rust naar de kant. De voorlijn kun je dan gewoon in alle rust gewoon vastmaken. In de sluis van Bruinisse krijgen we een compliment van de stewards die rond lopen in de sluis om mensen te begeleiden.

Na de sluis zetten we koers naar Zierikzee. We hijsen het grootzeil en de fok rollen we uit en dan varen we scherp aan de wind. We lopen iets meer dan 7 knopen op de Oosterschelde en we zijn in een vloek en een zucht bij de Zeelandbrug. We komen net op tijd voor de brug. We rollen de fok op en gaan dan gewoon zonder wachten onder de brug door. We zeilen nog een paar slagen op de roompot en gaan dan met de kop in de wind en strijken de zeilen. We varen het kanaal in naar de stadshaven van Zierikzee. We leggen weer voorbeeldig aan.

We eten spaghetti en lopen daarna naar het havenkantoor en door Zierikzee. Karel en Roger hebben de afwas gedaan en we zitten gezeillig in de boot te overleggen wat we morgen gaan doen. Het ziet er naar uit dat we naar Vlissingen gaan over de zee, maar we zien wel.

We zijn rond 8 uur wakker. We trekken de tafel omhoog in de kuip. Het washok is wel erg ver lopen en zo kan het dan gebeuren dat we rond 9 uur aan het ontbijt zitten. Wat een luxe. Er staat een redelijk windje. De voorspellingen zijn voor de ochtend en een deel van de middag best goed. Daarna wordt er onweer, zware windstoten en hagel voorspelt.

We varen uit en moeten eerst een kleine reparatie uitvoeren aan de zeilen. Zo’n ‘karretje’ in de mast waar de zeilen aan vastzitten is afgebroken. Karel stuurt de boot mooi tegen de wind in . Roger en ik voeren de reparatie uit. Het is snel klaar.

We hijsen de zeilen en varen behoorlijk voor de wind. We zetten de bulle talie. Daarmee voorkom je een gijp. Handig zo’n lijn.We krijgen hier en daar nog wat handige tips van Roger. We varen zo’n 4 knopen en de zon brand lekker op onze huid. Ik zet de auto-pilot aan. Lekker makkelijk. De computer houdt het schip nu op koers. Je moet natuurlijk nog wel gewoon opletten, want de computer heeft geen ogen. Hij vaart gewoon recht zo die gaat.

Om één uur varen we het haventje van de archipel binnen. We varen erg rustig, omdat het er maar net iets meer dan 2.50m-3.00m diep is.Met onze diepe kiel van 2.20m komen we dan dicht bij de bodem. De stuurcomputer begint al behoorlijk geirriteerd te piepen. We vragen toestemming om naast een boot te mogen aanmeren en die toestemming krijgen we. We leggen de boot goed vast en doen dan eerst een rondje op het kleine eilandje.

Ook hier duiken we weer het Grevelingenmeer in. Het water is zo schoon dat je toch zo 1m-1.5m naar beneden kunt kijken. Ook de bodem is op sommige plekken al goed te zien. De wind trekt ondertussen iets aan en we gaan nu echt zeilen. We gaan nu echt goed schuin. We halen heel veel boten in . We kunnen echt goed scherp zeilen. De lange kiel doet zijn werk. Floris vindt het best een beetje eng en vraagt zich af waarom het gewoon niet rechtop kan. Roger laat zien dat je echt niet bang hoeft te zijn. Hij laat de grootschoot iets vieren en we liggen snel weer gewoon recht. Het helpt Floris een beetje. Het weer verandert erg snel. In de verte zien we hele donkere buien. We schatten in dat die buien aan ons voorbij trekken, maar dan krijgen we via de marifoon een waarschuwing te horen voor hevig onweer en zware windstoten tot 90 km per uur. We rollen de fok op en laten het grootzeil zakken. Nu de zeilen nog mooi droog zijn doen we ook de huik er maar vast op. Staat niet zo goed voor een zeilboot, maar natte zeilen is ook niet alles.

Ondertussen trekken we ook onze zeilpakken maar aan. En dan valt de regen met bakken uit de hemel. We varen om 17:00 uur een vluchthaven in om daar te schuilen voor het slechte weer.

Na een klein half uur heftige regen en onweer is alles weer voorbij. Het wordt weer lekker warm en na al die pakken, ook nu nog maar even zwemmen. En we zijn niet de enigen die zwemmen. Van diverse boten springen er mensen in het water. Ik praat gezellig met mijn buurman zeiler en wissel even wat informatie uit. Waar komen we vandaan, wat gaan we doen en wat steekt jullie boot diep. De vrouw in het water geeft als tip mee om er bij de volgende boot wel rekening mee te houden. Goede tip of toch niet. Een diepe kiel zeilt echt veel beter.

Na de regen varen we weer uit richting Port Zélande waar we om half acht aankomen. We roepen de havenmeester op, maar krijgen in eerste instantie geen gehoor. Daarna krijgen we een box. We varen achteruit de haven in en draaien dan langzaam de box in. We leggen de boot aan de vier lijnen en melden ons daarna bij de havenmeester. We blijken 25% korting te krijgen, omdat we gisteren in Bruinisse gelegen hebben. Mooie meevaller.

De jongens eten patat in de boot. Teunie, Roger en ik gaan lekker uit eten bij “Le Bateau”. Daarna nog even krabben vangen aan een touwtje. Beetje brood aan een touwtje en dan maar laten zakken. Karel en Floris vangen uiteindelijk allebei één krab. Eten we morgen krabburger bij SpongeBob.

Het is dan zover. De zeilvakantie in Zeeland gaat beginnen. We hebben de hele zondag de tijd om alles ingepakt te krijgen in de auto. We kunnen dus rustig aan doen. Om kwart over zes rijden we dan richting Willemstad waar we na bijna twee rijden aankomen. We gaan naar de haven “De batterij” en moeten ons melden bij de blokhut op de steiger. Eigenlijk zouden we pas maandag om 10 uur op de boot kunnen opstappen, maar na wat mailtjes vonden ze bij TipTop-Sailing het wel goed als we zondagavond aankwamen. De boot ligt er toch al was de reactie. Kwam ons dus wel mooi uit.

Het is echt een schitterend schip. De ‘Faro’ ligt mooi met de kont in de box. Lekker makkelijk opstappen en ook makkelijk met uitvaren.

We krijgen eerst van Paul-Michiel een korte rondleiding op de boot. HIj legt ons de dingen uit die handig zijn om de nacht door te komen. We lenen bij een buurman booteigenaar een twee euro munt en rijden dan met een karretje al ons spullen van de auto naar de boot. We hebben toch meer dan een uur nodig voordat we alles in de boot een plek gegeven hebben. De jongens krijgen samen een hut en Teunie en ik slapen samen met Floris in de punt van de boot. Om half twaalf trek ik de slaapzak aan. Het waait eigenlijk best wel heftig. De boot ligt behoorlijk te bewegen in de box.  Ik val als een blok in slaap. Morgen begint de zeilvakantie dan echt. Alhoewel dit begin al wel echt bij de vakantie hoort en ook zo voelt.

Urk, 29 – 30 mei 2009. Als je voorspelling mag geloven, wordt het dit weekend prachtig zeilweer en is het leuk om voor het eerst dit jaar met de botter naar Urk te varen. Vanuit Elburg is dat voor 1 dag best een redelijke tocht, dus we doen het in 2 etappes. Eerst varen we op vrijdagavond naar Ketelhaven. Is ongeveer 2 uur varen. We gaan bij de vluchthaven op de kop van de IJssel liggen. We vertrekken rond acht uur richting Ketelhaven en om kwart over tien liggen we op een leuke plek. De jongens gaan direct aan wal en zoeken sprokkelhout voor een vuur. Teunie en ik gaan lekker op een stoeltje genieten van de ondergaande zon. Wat hebben we toch een luxe leven.

Om elf uur schuiven Teunie en ik ook even aan bij het vuur. Lekker warm en vuur blijft altijd iets fascinerends hebben. Om twaalf uur stappen we dan in de slaapzak om ‘s ochtends rond half negen weer wakker te worden. De zon schijnt al volop en de wind is nog steeds goed. We ontbijten en wassen al wat af. We wassen ons haar in een teiltje en varen dan richting Ketelhaven, waar we dan om tien uur mijn zwager en zijn familie ophalen voor een dagje Urk. Na vertrek hijsen we de zeilen. Dit is onze eerste zeiltocht van het nieuwe zeilseizoen 2009. Het doet ons goed. Om twaalf uur varen we door de Ketelbrug richting Urk. De wind is meer dan goed. De wind komt uit het noord-oosten en daardoor kunnen we Urk gewoon aanzeilen. Prachtig. Om één uur varen we dan de haven van Urk in. Er is blijkbaar een roeiwedstrijd aan de gang want we zijn deelgenoot van de aankomst van de winnaars.

Er blijkt weer iets te doen te zijn op Urk, nu raken we verzeild in in de Urkerdagen. Wij komen uiteindelijk precies aan de kade van de botterstichting Urk te liggen. Een prachtige plek. We eten vis en patat en lopen wat rond bij de kraampjes.

Om kwart voor drie vertrekken we weer richting Ketelbrug. We moeten er voor vier uur doorheen, anders moeten we wachten tot half zeven en dan zijn we wel erg laat thuis. Ook op het Ketelmeer zeilen we nog als de beste. We gaan nog even voor anker bij het IJsseloog. De kinderen zwemmen nog wat in het toch nog best koude water. Daarna zetten we mijn zwager weer af bij Ketelhaven en varen wij verder naar Elburg. Om tien uur komen we aan. Er ligt iemand in onze box, maar met wat handgebaren lukt het ons duidelijk te maken dat wij daar gaan liggen. Uiteindelijk vertrek de boot en leggen wij de botter aan. We pakken alles weer in de auto en rijden richting Wezep.

Hemelvaart, 21 mei – 24 mei 2009. De weersvoorspelling zijn goed en we denken er over om een paar dagen (tijdens Hemelvaart) naar Zuid-Limburg te gaan. Na wat zoekwerk op Internet komen we op een leuke camping, camping schoonbron, in hoe kan het ook anders Schoonbron (1 meter van Schin op Geul). Maandag gebeld, Dinsdag gereserveerd en donderdag (Hemelvaart) onderweg. Het is behoorlijk druk op de weg en na wat files en ander oponthoud rijden we om kwart over één het terrein van de camping op. Terwijl wij inchecken bij de receptie, haalt Karel zijn mountainbike al van het fietsrek. Hij heeft er zin aan.

We pakken alles uit de auto in de caravan (best een leuk ding) en gaan even uitpuffen bij het kleine zwembad. Het water is overheerlijk koud. Na deze duik trekken we de wandelschoenen aan en lopen we richting Schin op Geul, richting de Keutenberg.  De Keutenberg is een van de bekendste en de steilste hellingen van de Amstel Gold Race. De klim is 1,7 km lang en direct na het begin, is het steigingspercentage meer dan 20%. Een hele leuke klim dus.Ik merk het aan mijn kuiten. Niets gewend in het vlakke Wezep. Maar wat is het toch een prachtig landschap in Zuid-LImburg. Die hellingen en mooie glooiende landschappen.

Vrijdag naar het drielandenpunt waar we ons eerst gek laten maken in een labyrint. Het is echt geweldig om door zo’n wirwar van heggen de weg te vinden en je komt steeds vaker dezelfde mensen tegen. Je geeft elkaar tips en uiteindelijk vind je dan de uitgang. Echt leuk. Teunie en de kids gaan nog even naar boven in een hele hoge toren. Mij iets te hoog, Het waait mij iets te hard om lekker buitenom naar die hoogte te lopen. Ik kijk wel naar boven en laten bekijk ik de foto’s wel.

Karel en Coen zijn naar Valkenburg en Teunie gaat met Floris lekker van een hoge toren tokkelen. Ik rust even lekker uit bij de caravan. Niet omdat ik een oude man ben, is ook zo, maar we hebben maar 1 sleutel van de caravan en we hebben eigenlijk niet goed afgesproken met de jongens. De sleutel onder een steen vind ik dan toch niet het handigst. Laptop in de caravan. Laptop uit de caravan, zeg maar.

Zaterdag gaan Karel en Coen grot-crossen, met een mountainbike 40 meter onder de grond lekker door de gangen crossen. Ze vinden het erg leuk. Teunie, Floris en ik gaan in de mijn kijken. Ze hebben in Valkenburg een hele mijn uitgehakt en vrijwilligers vertellen daar van alles en nog wat over. Indrukwekkend en wat lijkt mij dat zwaar werk en uiteindelijk ook ongezond. ‘s Middags is het erg warm en gaan we lekker naar het zwembad. Floris heeft ondertussen wat ‘vrienden’ gemaakt. Karel en Coen vermaken zich ook met andere jongens van de camping. Mooi geregeld.

Zondag is het dan al weer de laatste dag. Ik pak alles weer in de auto. We kijken zo vanuit de caravan tegen de keutenberg aan en het lijkt ons nog even leuk om vanaf het bankje boven aan de berg op de camping te kijken en misschien lukt het de jongens dan nog om daar weer een foto van te maken niet gelukt trouwens). We eten nog wat, liggen nog wat aan de rand van het zwembad en om drie uur vertrekken we dan richting huis. Ook nu is het weer druk en veel files. Maar dat mag de pret niet drukken. Rond zes uur zijn we dan weer thuis en kijken terug op een leuke Hemelvaart en we gaan zeker nog eens naar Zuid-Limburg terug.