In de havenIk ben rond half acht wakker. Floris is ook wakker. Hij heeft voor het eerst geslapen op de botter. Hij heeft goed geslapen. Om half negen staan we in de rij voor het schippersontbijt.

We eten brood met spek en ei en drinken een paar pakjes koffie. Omdat het schitterend weer is gaan we lekker buiten zitten op een bankje uit de wind en in de zon.

Als we terug lopen naar de botter is het al lekker druk. Overal zitten de groepen al op de verschillende botters. Onze groep komt er ook aan. Ze hebben koffie, broodjes, haring met uitjes, paling en drinken bij zich. Zelf hebben we ons startnummer en de wedstrijdbaan.

wedstrijdbaanOm tien starten de eerste de motoren en loopt de haven langzaam weer leeg. We gaan op weg naar de Ketel. Het waait flink. Zelf denk ik windkracht 5. Om half twaalf komen we bij de startlijn aan. We hebben startnummer 14. Het ankeren gaat niet erg makkelijk. Er is een behoorlijke zeegang en het 10 minuten sein klinkt al. Om twaalf uur worden we afgeschoten. We lichten het anker en varen over stuurboord weg. Althans dat is de bedoeling. Onze buren denken er in het gewoel iets anders over. We gaan weer overstag en we maken een eerste ‘klap’ richting de tweede boei (KM). Met de verrekijker zoeken we de boei op. Maakt het iets makkelijker om beslissingen te nemen wanneer we weer overstag moet.

De groep aan boord doet al voor de zevende keer mee aan de Oostwal en dat is te merken. Ze doen direct mee met alle taken aan boord en het is al heel snel zeer gezellig. We rondom als 10e de eerste boei. Niet slecht in het veld van 35 botters. We varen voor de wind als de broodjes op tafel komen en de haring wordt opgegeten. We ronden de derde boei en varen terug naar de eerste boei. Het veld is behoorlijk uit elkaar geslagen. Omdat het weer het toe laat varen we nog een tweede ronde en ook hier eten we na het ronden van de  tweede boei de paling op. Wat is dat toch goed geregeld op zo’n dag. Je hebt je natje en je droogje en ook nog een schitterende zeildag.

terug naar KampenUiteindelijk finishen we als 14e. We zeilen nog tot ver op de IJssel. Het is een prachtig gezicht als je zo achteruit kijkt. Alle botters met de zeilen. Ziet er zeer indrukwekkend uit.

We leggen aan in de buitenhaven, niet de nieuwe, omdat we vroeg naar huis willen. We willen uiterlijk half zeven weer terug varen richting Elburg. Het schippersdiner is traditioneel een lekker chinese maaltijd. Als we navragen wanneer we gaan eten, krijgen we te horen dat het rond half acht zal zijn. Dat is te laat voor ons. Dus eten we nog wat lekkere rode poon en sommigen onder ons diverse hamburgers (ik niet). Om zes uur starten we de motor en varen terug naar Elburg. Om half tien zijn we weer terug en worden we opgehaald. We kijken terug op een schitterende dag zeilen. De eerste wedstrijd van dit jaar is zeer succesvol afgesloten. Tot volgend jaar.

Vandaag is het dan weer zover. We vertrekken richting Kampen om daar om zaterdag deel te nemen aan de Oostwal, een race met 35 botters. Het belooft een regenachtige dag te worden met harde wind. Het eerste is niet leuk, het tweede wel.

Om kwart over tien vertrekken we uit de haven van Elburg. Aan het einde van het kanaal trekken we de fok erbij en zeilen we richting Roggebotsluis. De wind is vlaagerig en draait in verschillende richtingen. Als de wind de fok ‘pakt’, lopen we ook direct zo’n 6 á 7 knopen en dat alleen op de fok. Bij de tunnel voor de Hanzelijn strijken we de fok en varen we na 15 minuten wachten de Roggebotsluis in. Er ligt een groot motorschip voor ons in de sluis. Ze komen uit Urk en maken even een praatje.

Na de sluis het grootzeil erbij en het gaat erg hard. We liggen schuin en dit is pas echt zeilen. Achter ons wordt het steeds donkerder, maar het trekt aan ons voorbij. Een machtig gezicht. Je ziet de regen uit de wolken vallen.

We varen richting de ketelbrug en vallen iets af. Dan gaan we overstag en varen om het Slibdepot (IJsseloog). Er staan golven van meer dan een meter naast ons. Echt een schitterend gezicht. Dan moeten ook wij eraan geloven. De wind neemt toe en we besluiten de zeilen te laten zakken. Net als we klaar zijn, krijgen we een behoorlijke regenbui over ons heen.

We varen recht tegen de wind in en de golven breken op de steven van de botter. We varen de IJssel op en het stopt met regenen. Als we onder de Eilandbrug doorvaren, trekken we toch de fok er nog maar even bij.

Om vier uur varen we de Nieuwe Buitenhaven in en leggen de botter vast. We worden welkom geheten door de havenmeester. We moeten zo ver mogelijk naar achteren, omdat er nog meer dan 30 boten in de haven moeten kunnen.

We lopen even de stad in. Ik koop een zeiljas en een leuk T-Shirt en we eten een visje. ’s Avonds krijgen we te horen met welk bedrijf we morgen gaan varen. In eerste instantie zijn we reserve-schip. Niet leuk dus. Om elf uur gaan we nog even naar de tent en is er een live-band. Op het bord staat dat we alsnog een bedrijf hebben toegewezen gekregen. We zingen met de band mee en liggen om 23:59 in bed. Het was weer een leuke dag.

Met gewonnen tas op de fotoVanaf half zes is er een BBQ met daarna een optreden van de Nits. Door omstandigheden had ik mij vergeten op te geven, maar gelukkig mocht ik na een mailtje toch gewoon komen. We parkeren op het Noordereiland en we zien de tenten al staan. Het is al redelijk druk en het is in ieder geval droog. Er hangen wel dreigende wolken boven Zwolle, maar dat mag de pret in de tent niet drukken. Er is een grootse BBQ. Veel vlees en vooral lekker. Tussendoor regent het nog een paar keer keihard, maar gelukkig hebben wij een leuke plek in de tent.

Om half acht lopen we richting de Spiegel.  We drinken gezellig een bakje koffie en dan begint het concert van de Nits. Het duurt een uur en ik vind het prachtig. Zeer goede muziek. Jammer is dan dat je op een stoel zit en dat je bewegingsvrijheid gering is. Naast een aantal ‘nieuwe’ nummers, zingen ze ook nummers waar ze bekend mee geworden zijn. Het lied J.O.S.-days is vertaald door Freek de Jonge en wordt dus gezongen in het Nederlands. Echt goed. Als afsluiter natuurlijk “In the dutch mountains”. Iedereen staat als dat lied gespeeld wordt. Ik ben niet de enige die niet zittend op een stoel naar de Nits kan luisteren.

In een lijstWe drinken weer eens wat en er zijn overal door het gebouw heen activiteiten. Er zijn twee jongen met twee hele grote brillen waar je in 35 seconden deel mag nemen aan een diner. Eerst mogen Robert en ik op de foto in een lijst (lijst zelf vasthouden). Ik trek een te klein jasje aan en een leuk sjaaltje om. Ben benieuwd naar het resultaat. Daarna doe ik mee aan een Quiz met vragen en hoe kan het ook anders, over 20 jaar Windesheim. Daarna is er een DJ met echte platenspelers, die door de constructie van het gebouw niet lang stand zullen houden. De vloer beweegt nogal tijdens het dansen waardoor de plaat regelmatig overslaat. Uiteindelijk begeven ze het en dansen we verder op digitale muziek.

In eerste instantie is het een dooie boel. De mensen hangen aan de tafeltje en bewegen nauwelijks. Daar moet maar even iets aan veranderen. Samen met Titia betreed ik de dansvloer en trek bij het liedje van Paul de Leeuw “Vlieg met me mee naar de regenboog” meerdere mensen de dansvloer op. De sfeer is gezet het het ijs is gebroken. Langzaamaan staan er veel mensen te swingen. Uiteindelijk is het zo druk dat je eigenlijk net als bij de Nits een stoelbreedte de ruimte hebt om te hossen en te springen. Het is erg gezellig. Ik spreek nog met een aantal collega’s (hoe kan het ook anders), ik ga nog met Annette met mijn gewonnen tas op de foto en om kwart voor twaalf verlaten wij de gezellige dansvloer. We krijgen aan de deur nog een mooi boek over 20 jaar Windesheim. We kijken terug op een zeer geslaagde avond. Op naar het volgend lustrum.

In het kader van Windesheim 20 jaar (lustrum) is er groots uitgepakt. Er zijn ’s middags diverse workshops. Mijn collega heeft zijn ingeschreven voor “Digitale portretfotografie” en ik ga mee als introducee. Het begint om 14:15. Ik wil met de auto, maar toevallig belt Robert (de adjunct) me op die net aan de boottocht begint en die weet mij te vertellen dat het bere-druk is in Zwolle en dat alles dicht staat. Dus Teunie brengt me even. Ze zet me af in de buurt van de Wehkamp en ik loop even naar het Papenstraattheater waar ik moet zijn.

We krijgen uitleg over wat is een portret en de docente laat wat voorbeelden zien. Daarna zelf aan de slag met de opdracht: “maak een portret van jezelf”. Je werkt in tweetallen, wat wel zo handig is. Tenslotte moet iemand de foto’s van jouw portret maken. Ik ben samen met Bert-Jan, maar zit in het groepje met Annette. Ik wil graag een zeeman zijn en een Texaanse boer met grote hoed en glimbril. Annette maakt verschillende foto’s en er zitten beauties bij. Daarna maak ik van Annette een paar mooie fotos. Ze heeft een bijzondere zwarte jas en een hele mooie bijpassende hoed. We mogen de beste/leukste uitzoeken en die wordt dan afgedrukt op speciaal papier. De rest moet gewist. Erg jammer, maar helaas. Zo gaan die dingen.

p6129204.JPGVandaag toch maar even naar Elburg naar mijn landje om te maaien. Ik heb al 4 weken niet gemaaid en het gras zal dan dus ook wel hoog staan. Om half zeven ben ik er en het staat inderdaad goed hoog. Na een half uur heb ik de helft van het landje gedaan en heb ik heel wat gras gemaaid. De berg met gras wordt na elke ronde hoger en hoger en breder en breder.

Na het maaien op stand 6, de bak staat dan ver van de grond, maai ik ook nog een keer op stand 3, de normale stand. Omdat het zo hoog staat, moet het in twee keer.

Nog een stief kwartiertje het gras in vuilniszakken proppen en achterin de auto zetten. Dit keer ben ik zonder karretje en alles moet dus uiteindelijk weer mee in de kofferbak. Ik heb negen vuilniszakken vol gras achterin de auto staan en de grasmachine past er wonderbaarlijk ook nog bij.

Om kwart over negen rij ik thuis de oprit op en pak alles uit. Morgenochtend komen ze de groene container legen. Ik prop er nog een zak of vier in (ook bij buren die nog ruimte hebben. De rest komt wel een andere keer.

Vandaag gevaren met de botter. Meestal hebben we op deze datum Aaltjesdag in Harderwijk, maar om de één of andere reden hebben we ons vergeten aan te melden. Als we dan niet hoeven varen voor anderen, dan varen we voor ons zelf.

Het weer is twijfelachtig. Er zit sinds gisteren onweer in de lucht en het ziet er naar uit dat we het vandaag ook niet droog gaan houden. Ondanks dat vertrekken we toch gewoon om half tien uit de haven van Elburg.

Er is niemand op het water. Het is erg mistig en er staat een beetje wind. De zon schijnt waterig en daardoor wordt het niet direct warm en het is al helemaal de beloofde 30 graden niet. We hebben dus geluk. 30 graden en geen wind is niet te doen op de botter.

We varen eerst tegen de wind in op de motor naar de eilandjes bij Nunspeet en tegen de verwachting in staat er best een lekker windje. We hijsen de zeilen en doen de motor uit en laten de zeilen het werk doen. Mijn buurman stuurt en mijn zwager en ik doen de klussen. Bij overstag gaan de fok naar de andere kant brengen en het zwaard laten zakken en aan de hoge kant het zwaard weer uit het water halen.

Om twaalf uur zijn we bij pier-eiland en leggen we aan. De zon breekt door en de 30 graden lijkt er aan te komen. We eten, we zwemmen, we kletsen, we slapen en de kinderen spelen met elkaar. Echt een lekkere vrije zaterdag.

Om half vier pakken we onze biezen en hijsen voor de tweede keer de zeilen. We kunnen voor de wind naar Elburg. De wind is flink aangetrokken en we zeilen 6 á 7 knopen. We moeten nog een keer overstag vanwege de wind en dat gaan we richting de brug van Elburg.

Vlak bij Elburg vallen er een paar druppels en we laten de zeilen zakken. Na een druppel of 10 (kunnen er ook 11 geweest zijn) is de regen weer voorbij en varen we het havenkanaal van Elburg in. We leggen aan op onze vaste plek, stoppen alle spullen weer in de auto en gaan naar huis. Om half zes rijden we de ‘dam’ op en kijken we terug op een gezellige familiedag zeilen.

Om zeven uur gaat de wekker. Ik ga douchen. We beginnen aan de reis naar huis. We moeten de resterende 790 kilometers naar huis nog afleggen. We eten gezamenlijk en pakken de auto weer in. Ik stel de TomTom in op huis en om precies acht uur rijden we richting Basel.

Langzaamaan laten we de bergen achter ons en rijden we het heuvelachtige landschap van Duitsland in. Het is erg rustig op de weg en op deze manier maken we snel veel kilometers. Om half één strekken we de benen op een raststätte. We drinken nog een koffie en klimmen dan de auto weer in.

Teunie leest ondertussen verder in een boek. Hebben we eigenlijk de hele reis gedaan. Ik rij en Teunie zorgt voor de versnapperingen en de ontspanning. We hebben zo meer dan 5 boeken verslonden. Soms zit ik zo in het verhaal dat ik vergeet zo nu en dan te stoppen voor een plaspauze en een benzinestop.

Om half vijf rijden we Wezep weer binnen en zegt de vriendelijke stem van TomTom: “Bestemming bereikt”. Na 2750 kilometers rijden zijn we dan weer thuis. Geen ongelukken gehad en alles weer goed gegaan.

We pakken alles weer uit (laatste keer) en zetten de knetterpan (frituurpan) aan. De buren zitten aan de BBQ en ze vragen of we ook een paar stukjes vlees moeten. We slaan het niet af.

Na tien dagen weer thuis met een hoofd vol herinneringen. Venetië is de moeite waard om te bekijken. Het is eigenlijk één groot openlucht museum. Het is een mooi stukje Italië.

De eerste dag van de terugreis. We staan weer vroeg op. Het heeft de hele nacht geregend en ik ben blij dat het nu weer droog is. We halen de lakens van de bedden. Karel levert ze in bij de wasserette en we krijgen de 40 euro borg terug. Nadat ook onze tent goed schoon gevonden is krijgen we ook die borg (50 euro) terug. Om 9 uur ons paspoort weer ophalen bij de kassa en rond 9:15 rijden we de camping af.

Eerst een klein uur rijden alvorens we op de snelweg naar Milaan rijden. Onderweg stoppen we nog één keer, omdat Floris moet kotsen. Als Teunie even over de vangrail kijkt ligt er een paspoort en allerlei andere papieren. Het paspoort is van een vrouw uit Kroatië en ze is geboren in 1971. Teunie denkt direct aan het ergste en we besluiten bij een informatiepunt de spullen af te geven. Dan richting Milaan. Eerst een tolbiljet en dan gewoon meer dan 300 kilometer op één weg. Na Milaan richting Luzern. De Gottharttunnel is er eerder dan ik denk en in tegenstelling tot de heenreis, geen lange file.

Dan stoppen we nogmaals en klimmen naar een mooi punt. Het uitzicht is echt geweldig. Ik heb zelf een beetje het gevoel dat het in de bergen ook niet meer dan uitzicht is.  Dan rijden we Luzern al weer in. Het lijkt vertrouwd zo voor een tweede keer. Omdat we in het backpakkers hostel zelf voor eten moeten zorgen, zoeken we nog even naar een supermarkt. Het lijkt er op alsof alles dicht is. We vragen aan een mevrouw de weg naar de supermarkt en wat zo lijkt, blijkt ook zo te zijn. Alles is op zaterdag om vier uur dicht is en we zijn er natuurlijk rond 16:30. Net de laat dus. De mevrouw weet dat er bij het station nog één open is. Uiteindelijk vinden we die en doen er de nodige boodschappen en gaan naar ons backpakkers hostel.

mcdonalds.gifWe worden weer welkom geheten, krijgen 2 kamers en na het opmaken van de bedden, lopen we langs het meer naar de McDonalds. Floris wil dat graag. We bestellen weer een berg van die rommel en eten het nog op ook. McDonalds is aan mij niet besteed. Na dit deftige diner, lopen we via het station en de kunsthalle terug naar het hotelletje.

De jongens spelen nog tafelvoetbal en om 8 uur brengen we Floris naar bed. We zitten zelf nog even rustig op ons balkonnetje en gaan rond 10 uur naar bed. Morgen de laatste dag en kijken we weer terug op een mooie week vakantie met elkaar.