kop29febr Eigenlijk is vandaag, 29 februari, een beetje een rare dag.

Mensen die vandaag geboren worden zijn slechts eens in de 4 jaar jarig.

Je werkt een dag langer dan de voorgaande jaren maar krijgt waarschijnlijk niet meer salaris.

Je betaalt dezelfde huur of hypotheek maar woont een dag meer in je huis voor hetzelfde geld.

De krant, verzekering en andere vaste kosten zijn hetzelfde als voorgaande jaren maar je gebruikt er toch meer van…

Vreemd eigenlijk en een leuk onderwerp van discussie.

earth Vandaag weer een vakantieactiviteit. Met Floris naar de film Earth in het Fraterhuis in Zwolle. Om half drie moeten we de kaartjes ophalen en om drie uur begint de film.

De film Earth is een adembenemend portret van onze planeet. In ruim anderhalf uur maakt Earth een tocht van de Noordpool naar de Zuidpool en benadrukt daarbij de strijd van talloze diersoorten om te overleven.

De film confronteert de kijker door middel van indrukwekkende beelden en landschappen, uitgelicht door de oogverblindende zon, met de harde realiteit van het leven op onze planeet.

De makers volgen een ijsberenfamilie, een kudde olifanten en twee bultrugwalvissen in hun vaste leefomgeving. Op indringende wijze wordt duidelijk hoe de opwarming van de aarde hun overlevingskansen bedreigt.

Het lukt de makers om in gebieden te filmen waar nooit eerder opnames zijn gemaakt. Zo wordt er gefilmd op ijzingwekkende hoogte op de Mount Everest.

Om vijf uur zijn we weer thuis en hebben we weer een leuke familiemiddag gehad. Nog twee dagen vakantie.

Ballorig Vandaag ben ik alleen met de kinderen. Ik sprak mijn collega Robert (ook die zit de hele dag alleen) en hij ging met zijn tweeling naar ballorig in Hattem. Ik vraag het aan Floris en die staat direct te springen. “Wanneer gaan we?” is zijn eerste reactie. Daarna komt de vraag: “Mag Jefta ook mee?”. Jefta is een buurjongetje en zijn vriendje.

Ballorig is om tien uur open en we rijden er vanuit ons huis in een kleine tien minuten naar toe. We parkeren, betalen bij de kassa en de jongens scheuren naar binnen. De schoenen uit en gaan met de banaan. Robert zit al aan één van de gezellige tafeltjes te lezen in een Quest, een erg leuk tijdschrift trouwens. We bestellen een bakje koffie en voor hem een colaatje. Gezien zijn leeftijd drink je dan nog geen koffie. Dat komt wel als hij wat ouder is.

We zien de kinderen niet of nauwelijks. Floris heeft zijn gymkleren aangetrokken onder zijn eigen kleren en dan blijkt niet voor niets. Na een klein half uurtje heeft hij het al zo warm dat ie gewoon rondloopt in zijn gymkleren. Alle kinderen hebben na een tijdje een rode kleur van de inspanning. De kinderen (een tweeling) van Robert (Judith en Claudia) zitten zo nu en dan, om uit te rusten,  even gezellig met z’n tweetjes een computerspelletje te doen. Iets wat ze thuis niet kunnen, omdat ze geen computer hebben (echt wel). Is wel lachen. Rij je 5 kilometer met de auto, betaal je entree (€6,50 p.p.) en dan zit je achter een computer. Floris en Jefta komen geregeld 50 eurocent vragen voor de flipperkast.

Leuk is een space shuttle baantje op zo’n 4 meter hoogte. Je stapt in een een leuk karretje. Dat karretje ziet er dus uit als een space shuttle en dan trap je hem rond over een rails. Er zit een speciale sluiting op de deurtjes zodat je ze tijdens het rijden niet open kunt doen. Levert wel weer een discussie op wat te doen bij brand, maar goed niet te lang over hebben. Er komt toch geen brand.

We eten rond 12:00 uur even wat. Robert en zijn kinderen patat en Floris en Jefta een pannenkoek. Ik eet niets, want dat mag niet van Sonja (HaHa). Ik eet een appeltje. De pannenkoek is in een recordtempo weggewerkt. Gelukkig heb ik een nat washandje (in een zakje) meegenomen. Kunnen ze even de stroop van het gezicht en handen halen.

We krijgen behoorlijk zitvlees. Wij zijn zelf echt actief. We hangen op een stoel, drinken koffie en cola en kletsen wat. We zijn net een stelletje oude wijven. Om half drie is het zitvlees op. We pakken de boel bij elkaar en verlaten met een ijsje “Ballorig Hattem”. Het is echt lekker weer buiten. Gelukkig zaten wij binnen.

We rijden naar huis. De jongens babbelen nog even wat na over hoe leuk het wel was en om kwart voor drie zijn we weer thuis.

P2020547 Het is zondag en er heerst een serene rust in huize Bastiaan. De achterbuurvrouw doorbreekt die rust door te zeggen dat onze kippen bij hen in de tuin lopen. Op zich vind ze dat niet erg, maar de honden kunnen dan niet loslopen. Ze heeft twee herdershonden en die laten niets heel van die kleine krielkipjes van ons.

Gewapend met een bladhark loop ik samen met de buurvrouw naar haar tuin. De kippen en de haan wroeten er driftig op los. Ik probeer ze wat op te jagen maar ze gaan lekker tussen de coniferen van de buren zitten. Ik prik her en der met de bladhark om ze weer in beweging te krijgen richting onze eigen tuin. Dan kruipen ze onder het hek door naar de andere achterburen. Ik klim ook over het hek, maar dit wordt een kat en muis spelletje. We hebben nog een net van het voetbaldoel en misschien kunnen we daarmee de haan vangen. Dat is in theorie altijd weer makkelijker gezegd dan in de praktijk gedaan.

Uiteindelijk lukt het mij om een stukje net over de haan te gooien. Een deel van het net blijft hangen achter één van de sporen van zijn poot. Hij gaat stil liggen op de grond en Karel kan vanuit de tuin nu de haan pakken. Karel zet de haan terug in het hok en de andere 2 kippen volgen direct. Nu nog de laatste kip. Na wat heen en weer gejaag, kan ik haar uiteindelijk net aan een puntje van de vleugel pakken. Veel gekrijs, maar het leed is geleden. De derde en laatste kip zit nu ook weer in het hok. Daarmee komt een einde aan het buiten-los-lopen avontuur van de haan met zijn vrouwen.

P2020550Vandaag met Karel, Teunie en Floris naar Assen. Naar de tentoonstelling “Het Terracotta Leger van Xian” in het Drents Museum. Het zijn beelden uit de graftombe van de eerste keizers van China. Indrukwekkend om te zien. Onderweg naar Assen is het nog bereslecht weer. Er is een enorme hagelbui waardoor er wel veel hagel op het wegdek ligt. Ik rij zeer rustig, want voordat je het weet zit je in een slip en lig je ergens in de berm. Verder op is dat ook inderdaad het geval. Er is een aanrijding geweest tussen 2 auto’s waarvan er eentje achterste voren met de neus tegen de boom staat. Dat het net gebeurd is is duidelijk. Iedereen zit nog in de auto en kijkt ietwat verdwaasd. De politie komt ook net aanrijden en de hulpdienst is al bezig de eerste auto weg te slepen.

Om twee uur komen we dan aan in Assen. Ik vind het er verbazingwekkend leuk stadje. Moeten we nog eens naartoe. Had ik niet verwacht van zo’n echt provincie stadje ergens in het ‘hoge noorden’. TomTom brengt ons precies voor de ingang van het museum. We zoeken een parkeerplaats en lopen dan naar het museum. We gaan naar binnen, hangen de jas op, krijgen nog een leuk klein boekje met allerlei informatie en gaan naar de eerste zaal waar allerlei mooie spullen uit de gramtombes staan.

In één van de vitrines staat een miniatuur terracotta toilet, gebouwd in de vorm van een kleine hut met twee compartimenten en twee latrines. Blijkbaar was een toilet in het hiernamaals ook onmisbaar. Lijkt me trouwens wel een leuk hutje voor op mijn landje in Elburg denk ik dan.

Er is een leuke film over de archeologische vindplaatsen van het mausoleum van de Eerste Keizer van China. De film geeft een goed beeld van de omvang van het gebied (50 km2) en hoe het één en ander gebouwd werd. Uiteindelijk werden alle gramtombes afgedekt met zand waardoor er een 55 meter hoge heuvel ontstond. Niet voor te stellen hoe je dat vroeger nou moest doen. Wat een werk en wat zal dat een bloed, zweet en tranen (doden) gekost hebben.

Het Terracotta Leger diende de Eerste Keizer voor eeuwig te beschermen. De beelden waren allemaal beschilderd, maar bij het uit het zand halen liet de beschildering los, waardoor er alleen nog de beelden overbleven. Ze hebben nu een techniek ontwikkeld waardoor de verf niet meer loslaat bij het opgraven van de rest van de beelden. Er zijn in totaal zo’n 1800 beelden opgegraven. Er zijn vermoedelijk 8000 beelden. In verschillende offerkuilen staan beelden op ware grootte van leden van de hofhouding, zoals ambtenaren, stalknechten en acrobaten.

Iedere krijger heeft zijn eigen uniek uiterlijk: gelaatstrekken, kapsel, houding, kleding maken van elk beeld een eigen individu binnen dit grootste leger. De beelden zijn gemiddeld 1,86 meter hoog en wegen circa 300 kilo.

Nadat we nog alles gezien en gehoord hebben, gaan we nog even een kopje koffie drinken in het restaurant van het Drents Museum. Het is er drukker dan op doordeweekse zaterdag. Om half vier stappen we weer in de auto. Het weer is ondertussen iets beter weer geworden en we rijden gezellig terug naar het oude en vertrouwde Wezep.

Diverse links: