Om 9 uur ben ik met Karel bij de botter. Teunie heeft ons gebracht met de auto. Het weer is redelijk, bijna geen wind en ook bijna geen zon. Een waterig zonnetje breekt maar mondjesmaat door de grijze bewolking.

We vertrekken en varen richting Harderwijk. Om twaalf uur moeten we daar zijn voor een verhuur. Er zijn meerdere Elburger botters onderweg. Cateraar Van der Berg organiseert iets voor (naar wij later horen) Atos Origin. Er is een aantal bedrijven geoutcourced (NL?) en die mensen moeten gezellig met elkaar op verschillende botters verbroederen.

De botter ondergaat een enorme poetsbeurt. Deze week heeft het een keer flink geregend en daar zat blijkbaar veel Sahara zand bij of in. De hele botter ligt onder een dun laagje zand en even er afvegen is er niet bij.

Karel stuurt tot aan Bremerbergerhaven en daarna neem ik het roer over. Karel wil het voordek lekker schrobben en niemand heeft daar bezwaar tegen. Voor ons varen de vier Elburger botters, maar één blijft er wat achter en wij lopen er flink op in. Achter die botter komt een behoorlijke rookpluim uit de motor. Ze blijken motorpech te hebben en de andere drie mede Elburger Botters kijken niet om en nemen de mobiele telefoon niet op. Leuk hoor zulke vrienden.

IMAG0036

We gaan langszij liggen en we maken de EB43 vast aan onze botter. Dan varen we in een iets langzamer tempo richting de haven van Harderwijk. Het spant er nog even om of we niet te breed zijn voor het aquaduct, maar dat valt reuze mee. We passen er goed in. Als we het aquaduct door zijn, maken we los en vaart de EB43 op eigen motor weer de haven in.

Op de kade worden we welkom geheten en we krijgen een plek toegewezen. Het is twaalf uur precies. Dus wat ons betreft kan het gezelschap aan boord komen. Maar dan begint het lange wachten. We hadden informatie dat we tussen één en half twee zouden moeten afvaren met een groep mensen en dan een wedstrijdje varen. Het wordt allemaal anders. We krijgen een tweetal mensen aan boord die ons even uitleggen hoe het programma in elkaar steekt. Er zijn twee groepen botters en mensen. De eerste groep vertrekt om twee uur en de tweede groep om vier uur. We varen dan op het Wolderwijd een wedstrijdje en gaan dan voor anker bij het eiland voor Zeewolde. Je raadt het al. Wij zitten in de tweede groep en moeten dus nog 3 uur wachten op onze gasten. Karel kijkt zeer sip. Had hij nu zijn skates maar meegenomen. Maar helaas. Dat wordt gewoon niets doen en wachten tot onze gasten arriveren.

We lopen door Harderwijk, kopen een krentebol en pizzabroodje bij de echte warme bakker in Harderwijk en lopen dan in een grote boog terug naar de botter. We drinken koffie. Ik doe een dutje en dan rond vier uur komt de catering aan boord met een zeer gedetailleerde instructie. Als de eersten aan boord komen drinken we koffie met een plak brood. Als iedereen er dan is, vertrekken we met een groep van zes botters richting het Wolderwijd. Het is ondertussen half vijf en het weer verandert met rase schreden. De wind valt helemaal weg en het begint zelfs te regenen. De zeilen hangen troosteloos naar beneden. Ondertussen worden we aangevallen door miljoenen muggen en ze zitten overal. Op het roer, op het achterdek, op het grootzeil en ook op ons zelf. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Het is gewoon niet te geloven hoeveel van die rot muggen we zijn en gezien de bewegingen op de andere botters om ons heen worden ook zij belaagd door de muggen. Dan draait de wind en gaan we in eens vooruit. Er staat ineens zo’n windkracht drie en de botter begint te lopen. Het loopt toch nog goed af. Dan varen we één keer om het eiland bij Zeewolde en dan leggen we aan voor een grote barbeque, die gehouden wordt op het eiland. Het is ondertussen 7 uur.

IMAG0049 IMAG0053 

Het is een uitstekende barbeque. Lekker vlees en vis. Ik eet niet te veel anders is al mijn Sonja werk voor niets geweest. Ik klets nog wat met de mensen en dan is het al weer tijd om te vertrekken. We kijken of iedereen van onze groep aan boord is en dan vertrekken we.

Om kwart over negen zijn we terug in Harderwijk. We leggen aan en alle gasten gaan van boord. Ze bedanken ons voor de goede zorg. Wij ruimen alles weer op en wat over is van de catering gaat terug in een grote aanhangwagen. We lopen rond half tien richting het station van Harderwijk. Omdat ik nu toch TomTom op de Kaiser heb, zet ik die maar eens even aan. Ik zeg dat ik naar het station wil en dat ik een wandelroute wil. Hij brengt ons via een heel andere route dan ik anders gelopen zou hebben toch bij het station. We zijn ruim op tijd om nog een kaartje te kopen.

Om tien over tien komt de trein er dan aan en stappen we in. Dan zegt de machinist dat we ergens op wachten. We komen er snel achter waar we op wachten. In de trein loopt een stoned en dronken man die alle dames in de trein lastig valt. Voor ons zitten ook vier meisjes die ook lastig gevallen zijn en van de conducteur even in een andere coupe moesten gaan zitten. De schrik zit er goed in bij de meisjes. Ze giegelen, maar meer als ontlading. Dan roept één van de meisjes dat hij er weer aan komt en dan vraagt ie aan Karel een vuurtje in het Engels. Gelukkig spreekt een echte Wezeper geen andere dialecten dus we poeieren hem af. Dan gaat ie weer naar de meisjes. Ze kijken strak voor zich uit, maken vooral geen oogcontact en dan na 5 minuten loopt ie door. Hij staat even bij de deuren en dan komt de politie. Ze werken hem hardhandig te trein uit, slaan hem in de boeien en nemen hem mee naar het busje.

Dan vertrekt de trein en rijden we naar Wezep. Mijn GoogleMaps en de GPS weten precies waar ik ben (is echt grappig). In Wezep stappen we uit, steken de weg over en wachten tot de trein weg is en de bomen weer open gaan. De lichten zijn nog niet helemaal uit als we toch al oversteken. Ik zeg tegen Karel dat dat niet zo’n goed idee is als een mannetje zich aangesproken voelt en tegen mij begint te schelden. Wat een kereltje. Ik kijk hem aan en loop dan verder. Hij scheldt nog een tijdje door terwijl ik samen met Karel gewoon doe of er niets aan de hand is.

Ik stap in de auto(Teunie haalt ons even op) en dan naar huis. Lekker even op de bank. Wat een dag.

We moeten vandaag onze kamer ontruimen. Gisteren heb ik het meeste al weer ingepakt en we zijn wel tot de conclusie gekomen dat we weer veel te veel hebben meegenomen. Na het ontbijt stoppen we alle koffers in de auto. We gaan even naar Hollum en kopen in een klein winkeltje een paar leuke kaarten voor de familie en kennissen. Floris koopt nog een dolfijnenklokje. Echt een leuk kits dingetje, maar dat mag de pret niet drukken.

P5071174 P5071176 P5071177

De jongens hebben ondertussen wat ‘vrienden’ gekregen en gaan dus met die ‘vrienden’ naar het strand. We moeten de fiets voor 3 uur inleveren bij de jeugdherberg. We overleggen even met de jongens wat handig is en we besluiten de fietsen vast in te leveren voordat we naar het strand gaan. De laatste keer naar het strand gaan we dan gewoon met de auto. Ik scheur met de auto de 10% helling van de duin op en dan zet ik de auto op de parkerplaats bij het strand.

We hebben nog een lekkere middag. Ik weet dat een collega van mij ook op Ameland is en ik stuur hem een sms-je of we nog samen even op het strand willen zitten. Lijkt mij wel gezellig, maar hij blijkt op de boot te zitten om robben te bekijken. De schipper belooft 100% garantie op het zien van robben. En mijn collega ziet ze dan ook. Omdat wij om 6 uur bij de boot moeten zijn spreken we af om gezellig samen te dineren in de ‘Piraat’.

Om vijf voor zes zet ik mijn auto in de rij voor de boot en haal een bewijsje op. De mevrouw achter de balie stempelt mijn kaart of en ik krijg een redelijk groot geel papier met daarop de datum van vertrek ( 7 mei) en ik moet dat achter het raam zetten. Ik begrijp niet wat het nut ervan is, maar gezagsgetrouw als ik ben doe ik dat dan maar.

De boot is te laat. We moeten half zeven afvaren, maar uiteindelijk vertrekken we tien voor zeven. Omdat het erg laag water is komt de boot op sommige plekken gewoon vast te zitten op de bodem van de geul. Het is behoorlijk winderig, maar de zon schijnt nog volop en dat levert de prachtigste vergezichten op. Het water wat nog heel dun op het zand ligt en een enorme schittering te weeg brengt. Een genot om naar te kijken.

P5071201 P5071208 P5071213

Uiteindelijk bereiken we na ruim een uur varen Holwerd. Om acht uur staat de auto op de parkeerplaats. De jongens moeten nog even naar de wc. Daar was alle tijd voor op de boot, maar ja niet aangedacht. In het restaurant drink ik nog een lekker bakje koffie en de rest eet een magnum ijsje.

Dan richting huis. Na ruim een uur rijden zijn we weer in ons eigen dorpje Wezep. Heeft ook wel weer wat. We pakken de auto uit en kijken terug op een paar lekkere dagen uitwaaien op een eiland. Gaan we echt weer vaker doen.

Vandaag weer vroeg op. Om half willen we in Buren zijn bij de Eendenkooi. Er wordt daar een rondleiding gegeven en dat lijkt ons leuk. Om kwart over negen stappen we op de fiets en we moeten half elf bij de eendenkooi zijn. Na een half uur fietsen beginnen we toch te twijfelen aan de haalbaarheid. Er staat toch redelijk veel wind en we hebben hem tegen. Karel ziet het helemaal niet meer zitten. We fietsen door de weilanden en die hebben we thuis ook zegt ie dan.

P5061130 P5061131

Karel heeft het wel gezien en fietst terug. Hij heeft gewoon koppijn en is eigenlijk te laat naar bed gegaan en dus gaat ie lekker op bed liggen nog even wat bij slapen.

Wij fietsen verder, maar om half elf zijn we net bij de boot en dan moeten we nog een klein half uurtje naar de eendenkooi. Missie mislukt. Dan maar even op het terras van restaurant Piraat een lekker bakje koffie drinken en voor de jongens een colaatje.

Dan naar het natuurmuseum in Nes. Daar ligt buiten een enorme Blauwe Vinvis (namaak).  Speciale aandacht in het Natuurcentrum is er voor de Potvis, naar aanleiding van de stranding van vijf potvissen op het eiland, en voor de Blauwe Vinvis, waarvan een replica aanwezig is. Je kunt vanuit het museum in de vinvis lopen. Je zit dan een model van het hart (best groot) en de balijnen in zijn bek. Er is zelfs een kleine speelkamer.

Daarna fietsen we door de duinen met de wind in de rug naar huis terug.

P5061147 P5061148 P5061149

De vuurtoren is een mooi richtpunt en komt steeds dichterbij.

Om één uur eten we onze lunch op en pakken de spullen weer voor het strand. We hebben het ritme al goed te pakken. Het blijft toch gewoon genieten op het strand. De geluiden, het geruis van de zee. We genieten met volle teugen.

Na het diner genieten we nog van de avond. We kletsen wat met andere gasten en dat maakt een jeugdherberg ook leuk. Je hebt wat aanspraak en je maakt nog eens kennis met andere mensen. Morgen al weer de laatste dag. Jammer maar het is niet anders.

We worden wakker van het geluid van de pauwen. Buiten in de duinen lopen pauwen en die maken toch best een behoorlijk lawaai. Floris is er al vroeg uitgegaan en maakt fotos van de pauwen.

P5051124 P5051125 P5051126

Na het ontbijt maken we onze eerste fietstocht. We fietsen langs de waddenzee en het uitzicht is prachtig. We zetten onze fietsen onderaan de dijk en lopen dan even naar boven. Teunie zet de tas op de bank. Na een tijdje fietsen we verder richting Hollum. Plotseling rijdt er een auto al toeterend naar ons toe. Teunie had de tas laten staan op het bankje en de man was even zo vriendelijk om de tas te komen brengen. Gelukkig zat er alleen maar onze portemonnees in, dus veel warenwe niet kwijt geweest. We bedanken de man en fietsen Hollum in.

We brengen een bezoekje aan Cultuur-historisch museum ‘Sorgdrager’. Ooit woonden op Ameland veel commandeurs : kapiteins van onder andere walvisvaarders en koopvaardijschepen. Als ze op het eiland verbleven woonden ze in hun commandeurs-woning. Eén van die woningen, het in 1751 door Pieter Cornelis Sorgdrager in Hollum gebouwde Sorgdragershuuske , vormt het hart van het cultuurhistorisch museum. Een erg leuk huis om te zien.

P5051101 P5051103 P5051105

Daarna eten de jongens een broodje frikandel en fietsen we terug naar de jeugdherberg. We zien dat de vuurtoren vandaag toch nog open is. Het is vandaag 5 mei en dus een feestdag waardoor de vuurtoren pas vanaf één uur ’s middags geopend is.

De vuurtoren op Ameland stamt uit 1880. De gietijzeren toren is 55,3 meter hoog en heeft veertien verdiepingen met een totaal van 236 treden. De, met 4 rode en 5 witte banden, beschilderde vuurtoren was de eerste in Nederland met een groepsschitterlicht. Dit betekende voor de Amelander vuurtoren dat het licht een groep van drie schitteringen in dertig seconden uitstraalde, waarna een korte “stilte” viel. Inmiddels is dit teruggebracht naar drie schitteringen per 15 seconden.

We gaan naar binnen en klimmen via een aantal etages naar het topje van de toren. Het is een hele klim en je voelt aan het ijzer wel waar de zon staat. Het ijzer straalt enorm. Als ik éénmaal boven ben is het toch een smal platootje waarop je moet staan. Met mijn hoogtevrees komt dus wel goed. Het uitzicht is geweldig.

P5051119  P5051118 P5051119

We fietsen terug. De vuurtoren staat als het ware in de tuin van de jeugdherberg. We pakken de spullen weer in en gaan weer lekker naar het strand. De jongens hebben allemaal een schep en er wordt weer flink gegraven. Blijft gewoon een leuke activiteit. Graven op het strand. We hebben ons strandtentje meegenomen en dat blijkt erg handig. Na een tijdje gaat het wat meer waaien. We zitten nu dan toch lekker achter ons tentje uit de wind.

P5051120 P5051123
 
Wat een dag. Ik kom echt weer tot rust op zo’n eiland. Even niets aan het hoofd. Even los van het werk. Morgen nog een dag op Ameland. Ik heb er zin aan.
 

P5040991 Klokslag half negen zitten we in de auto. We hebben een mooie dag voor de boeg. We rijden richting Holwerd waar we dan de boot nemen naar Ameland. Het is rustig op de weg en na Leeuwarden is het landschap ongelofelijk mooi. De rust in het landschap is groot.

Om kwart over tien staan we voor het hek. We zijn de eersten die klaar staan voor de boot van half twaalf. We zijn een beetje aan de vroege kant, maar dat levert ons ook de rust op van over het wad kijken. Het is prachtig weer en de zon schitttert op het water van de waddenzee. De zilte lucht doet me goed. Het is zo’n 15 jaar geleden dat we voor het laatst op Ameland zijn geweest.

Om kwart voor elf gaat de kassa open en betalen we 134 euro voor de auto en het gezin om op het eiland te komen. Is natuurlijk wel een retourtje, maar dan nog. De auto is het duurst. We zijn nog nooit met de auto op een eiland geweest. Meestal zetten we de auto op de parkeerplaats en stappen dan op de fiets. Nu is dat dus anders. Nu de auto mee, omdat het (te) ver fietsen is voor de kinderen naar het StayOkay Ameland. In totaal zo’n 9 km verwijderd van de boot. We hebben een mooi arrangement: 4 dagen vol pension (ontbijt, lunch en diner) en fietsen voor vijf personen en dan natuurlijk een eigen kamer voor ons gezin.

We varen klokslag half twaalf met de boot naar Ameland. Het is rustig weer dus we zitten gezellig op het zonnedek. Teunie staat de hele tijd te kletsen met twee Duitsers. Zij gaan naar mensen die al vijftig jaar een huisje hebben op Ameland. Denk een geschenk van de oorlog, maar dat mag ik van Teunie niet zeggen en denken.

Om kwart over twaalf rijden we de boot af en rijden we richting de vuurtoren van Ameland. De jeugdherberg ligt achter de vuurtoren in een duinpan. Om half één melden we ons bij de receptie, handelen de zaken af, krijgen een kamer toegewezen waar we vanaf een uur of drie onze spullen naar toe kunnen brengen. We zoeken ondertussen 5 fietsen uit en de jongens maken dan hun eerste verkennende fietstocht op het eiland. Teunie en ik gaan even lekker op het terras zitten en eten onze lunch even op.

We halen wat spullen uit de auto en lopen naar het strand. Eerst een duin op en dan een duin af en we zijn er. We leggen onze matjes neer en de jongens lopen met hun surfboardjes naar het water. Het water lijkt erg smerig, maar is het eigenlijk niet, maar er drijft een soort kleidrap op het water. Na één keer glijden op het board ben je dan ook direct echt smerig. Ik val in slaap op het strand (kan gebeuren) en als ik wakker wordt gaan we terug naar de hostel.

P5041022 P5041024 P5041026

Het eten staat klaar (lekker makkelijk). We zitten gezellig met z’n vijven aan een tafeltje en ik eet een lekker mosterd soepje. Is eigenlijk wel mijn favoriete soep.

’s Avonds fietsen we nog even naar een soort vijvertje waar we lekker op een bankje zitten in de zon en waar Teunie een paar schetsen maakt. Misschien komt er weer een kunstwerk uit, wie weet.

Om elf uur gaan we naar bed en we hebben onze eerste dag erop zitten. Morgen weer verder.